اینجا سینما نیست!
خانه » نقد و بررسی
سبک آرکید و Beat’em Up جزو یکی از برترین و پرطرفدارترین سبکهای بازی میان گیمرها محسوب میشود. چه چیزی بهتر از اینکه در محیطهای متنوع همانند فیلمهای رزمی با لشگری از دشمنان مواجه شویم و تک تک آنها را زیر مشت و لگد بگیریم و رو به جلو برویم؟ امروز در بخش نقد و بررسی بازی دنیای بازی به بررسی بازی Terrifier The ARTcade Game میپردازیم. عنوانی که از روی سری فیلمهای Terrifier ساخته شده و قصد دارد پلی میان دنیای فیلم و بازی برقرار کند. با ما همراه باشید.
خبر ساخت فیلم در همهجای شهر پیجیده و همه در مورد آن صحبت میکنند. تمام شهر تبدیل به یک صحنهی فیلمبرداری برای یک فیلم ترسناک تبدیل شده است. یک کارگردان نامی، یک بودجهی هنگفت و عوامل کاربلد. این روزها شهر پر شده از نیروهای پلیس، آتشنشانها و عوامل فیلمبرداری.
ولی همه در این مورد خوشحال نیستند. گروه کوچکی از مردم از ساخت این فیلم خشمگین شدهاند. نشان دادن قتلهای فجیع و بردن آنها به روی پردهی سینما صرفا بخاطر سرگرم کردن مردم؟ قرار نیست این اتفاق رخ دهد. این گروه قرار است با کشتن تک تک عوامل فیلم تولید آن را ناقص بگذارند.
کل داستان بازی در همین چند خطی که نوشتم خلاصه میشود. بخواهیم صادقانه در موردش بحث کنیم، خود سری فیلم تریفایر هم همچین آش دهانسوزی در زمینهی داستان نیست که ازش انتظار ویژهای داشته باشیم. بازی خط دیالوگ خاصی ندارد. در این زمینه واقعا بیتام آپ محسوب میشود. شما میتوانید از بین ۴ شخصیت قابل بازی (که هرکدام از فیلمهای فرانچایز بیرون آمدهاند) یکی را انتخاب کنید و به کشت و کشتار در سطح شهر بپردازید.
خب همانطور که دیدید نمیشود از داستان انتظار خاصی داشت. داستان هیچوقت نقطهی قوت فیلمهای ترسناک نیست ولی آدم با خودش میگوید یک عنوان بیتام آپ که احتیاج زیادی به داستان ندارد. همین که دشمنان را بزنید و به جلو بروید خودش خیلی خوب است. پس اجازه بدید در این قسمت از نقد و بررسی بازی Terrifier The ARTcade Game به گیمپلی آن بپردازیم و ببینیم که سازنده در این بخش چه چیزی در چنته دارد.
شروع بازی وایب ترسناک و افسردهای دارد. خب طبیعی است، شما اینجا در نقش آدم بدهی داستان ظاهر میشوید و قصد دارید همه را بکشید. قرار نیست همهچیز گل و بلبل باشد و از شما تقدیر و تشکر شود. شما راه میافتید و به زدن پلیسها و آتشنشانها میپردازید. تا ۱۰ دقیقهی اول این کار سرگرم کننده است. اما بعد از آن جذابیت بازی با سقوط مواجه میشود. شخصیتهای اصلی همگی صرفا ۳ یا ۴ حرکت در بازی دارند. با ضعیف کردن دشمنان، شما یک فرصت فینیشینگ به دست میآورید. هر شخصیت ۲ فینیشینگ دارد که احتمالا در طی همین ۱۰ دقیقه شما آنها را اجرا کردهاید و دیگر چیزی وجود ندارد که شما را سرگرم کند.
دشمنان بازی به اندازهای که ازشان انتظار داریم چالش برانگیز نیستند. در خیلی از مبارزات آنها حتی نمیتوانند ذرهای به شما آسیب وارد کنند. با تجربهی بازی آن هم در مدت زمان کوتاهی میتوانید متوجه الگوهای حرکتی آنها شوید و با استفاده از همین هوش ضعیفشان آنها را شکست دهید. شاید طراحی و رنگ لباسهایشان با یکدیگر فرق کند، اما در کل از تنوع جالب توجه و بالایی برخوردار نیستند. تنها نکتهی جالب در طراحی باسها دیده میشود. آن هم این است که باسها از روی عوامل فیلمها ساخته شدهاند. از کارگردان و نویسنده بگیرید تا فیلمبردار و صدابردار، همه به عنوان باس فایت ایفای نقش میکنند.
از طرفی دیگر، حرکات شما در بازی به حدی کند و محدود شدهاند که مبارزات را برای شما سخت میکنند. یعنی سازنده به جای بالانس کردن مبارزات و کار بر روی هوش دشمنان دقیقا کار برعکسی انجام داده است. حالا شما باید با حرکات کند و محدودتان با شخصیتهای خنگ و احمق مبارزه کنید و نتیجهی این کار یک مبارزهی کسل کننده و اعصاب خوردکن به حساب میآید. کاری که سری فیلمهای تریفایر در آن مهارت دارد. انگار صفحهی نمایشگر را با پردهی سینما اشتباه گرفته و هیچ به فکر عنصر سرگرمی نبوده است.
بازی علاوه بر حالت داستانی و حالت آرکید دارای دو حالت بازی دیگر نیز هست. این دو حالت پس از تکمیل حالت داستانی آزاد میشوند. اما خب، وقتی مبارزهی بازی که اساس اصلی گیمپلی بر آن بنا نهاده شده است، ضعیف باشد دیگر چه فایده دارد که چند مود مختلف برای تجربهی بازی داشته باشیم؟
گرافیک و سبک رترو این روزها در میان عناوین مستقل و کم حجم خریدار زیادی دارد. هم زیبایی دارد و هم اینکه طراحی و ساخت آن به نسبت باقی آرتها سادهتر است. در نقد و بررسی بازی Terrifier The ARTcade Game این نکته نظرم را جلب کرد که این بار و فقط در این مورد است که سازنده از فضای فیلم کمی فاصله میگیرد و با طراحی محیطهای متنوع و متفاوت با فضای سیاه و سفید فیلم یک هویت مستقل به بازی میدهد. اما زیاد از آن هویت سینمایی دور نمیشود. انگار یک لحضه با خودش میگوید: «من دارم یک بازی از تریفایر میسازم، چرا نباید آن حس انزجار و کثافت داخل فیلم را در این اثر وارد نکنم؟»
درست در همنیجا است که باز با اضافه کردن افکتهای خون و خونریزی و پرتاب چشم و مغز قربانیان به روی صفحه به همان هویت نکبتبار خود بازمیگردد. این هویت با افکت نوار وی اچ اس تکمیل میشود. در آخر هم به عنوان یک شوخی باحال، گزینهی خروج را از منوی بازی برمیدارد. شاید این را یک نقض یا فراموشی بسیار سطحی بدانید اما به نظر من این حرکت و طراحی از عمد انجام شده و کاملا هم با DNA سری فیلم همخوانی دارد.
در بازی صرفا به موسیقی آن دید مثبتی دارم. آهنگساز بازی توانسته تا همان حس انزجار را با استفاده از سازهای متنوع و صداهای مرموز به بازیکن انتقال دهد و در تکمیل حس و حال افسرده و ترسناک بازی نقش بسزایی را بازی کند.
مشکل اصلیای که در بازی Terrifier The ARTcade Game مشهوده، این است که بازی سعی نمیکند هویت مستقلی برای خود دست و پا کند. المانهای آرکید سادهای را از دیگر بازیهای این سبک برمیگزیند، و داستان و فضاسازیاش را از سری فیلمهای مجموعهی خود وام میگیرد. به نظر میرسد که سازنده فرقی میان مخاطبان فیلم و مخاطبان ویدیوگیم قائل نمیشود و همهی آنها را به یک چشم میبیند. نتیجهی این دید محدود، خلق اثری است که بیش از حد خودش را به حال و هوای منبع اقتباسی نزدیک میکند و دلیلی به مخاطب اصلی خود برای تجربهی بازی نمیدهد.
The main issue apparent in Terrifier: The ARTcade Game is that the game does not attempt to establish an independent identity for itself. It borrows simple arcade elements from other games in the genre while taking its story and atmosphere from its film series. It seems that the developer makes no distinction between the film audience and the gaming audience, treating them all the same. The result of this narrow perspective is a work that clings excessively to the tone of its source material, offering no compelling reason for its primary audience to experience the game
نقد وبررسی بازی Terrifier The ARTcade Game بر اساس نسخهی ارسالی ناشر و روی سیستم عامل PC صورت گرفته است.
نظر شما همراهان دنیای بازی در مورد این بازی چیست؟
یه معلم گیمر، دیگه چی از این بهتر!!!
برای اطلاع از جدیدترین اخبار، نقد و بررسیها و ویدیوهای اختصاصی، ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید. همراه شما هستیم.
