بازگشت پادشاه
خانه » نقد و بررسی » نقد و بررسی بازی
بیش از یک دهه از اولین انتشار The Witcher 3 گذشته و چهار سال از انتشار آپدیت نسل نهم می‌گذرد. برای بار دوم این بازی با ظاهری تازه برگشته و دوباره به ما موقعیت فعلی بازی های نقش‌آفرینی غربی را یادآوری می‌کند. استودیو های Bioware و Obsidian خیلی وقته که تغییر کرده‌اند و Bethesda همچنان فرانچایز های قدیمی خود را گروگان گرفته و کاری با آنها انجام نمی‌دهد. حتی خود CD Projekt Red با انتشار Cyberpunk 2077 به وضعیتی افتاده بود که زمانی فکر می‌کردیم کار استودیو تمام است. با بررسی بازی The Witcher 3: Wild Hunt Remastered همراه بخش نقد و بررسی بازی از دنیای بازی باشید.
سایبرپانک بعد از تمام بهبود ها، همچنان آن عطشی که ما برای این ژانر داشتیم را سیراب نکرد و در بهترین حالت، صرفا یک بازی ماجراجویی جهان‌باز بود تا اینکه یک نقش‌آفرینی عظیم باشد. اما با این حال اوضاع کاملا تاریک نبوده، استودیو های Larian و Warhorse با Baldur’s Gate 3 و Kingdom Come: Deliverance نشان داده‌اند که هنوز جایی برای پیشرفت این سبک وجود دارد.
به نظر می‌آید استودیو CDPR همچنان در تلاش است که لکه انتشار اولیه سایبرپانک را از نام خود پاک کند. The Witcher 3: Wild Hunt Remastered در دورانی که آپدیت نسل جدید بازی ها با کوچکترین تغییر، درخواست پول بیشتر دارند، به صورت آپدیت رایگان منتشر شده و تغییراتی که در این نسخه ایجاد شده فراتر از ریمستر هایی است که معمولا می‌بینیم.
ویچر 3 هیچوقت یک بازی بی‌نقص نبوده، اما کارهایی که درست انجام می‌داد باعث می‌شد تا کمبود های آن حس نشود. این قضیه کمابیش در نسخه ریمستر هم دیده می‌شود که در ادامه به آن می‌پردازیم.
ویچر سه همیشه در زمینه گیم پلی از خود ضعف نشان داده است. مهم نیست که شما با چه موجودی مبارزه کنید، اکثر مبارزه ها تا حدودی یکسان هستند و فقط روغن روی شمشیر تغییر می‌کند. اگر کامبت بازی به شدت ساده طراحی نشده بود یا حداقل سرگرم کننده تر بود، شبیه بودن مبارزه ها به خودی خود مشکلی نداشت اما ساده بودن طراحی بازی فقط به مبارزه ختم نمی‌شود.
بخش بزرگی از این بازی دنبال کردن سرنخ است. حل کردن معما ها و قسمت های کاراگاهی بازی به لطف نویسندگی بازی جذاب هستند اما پروسه انجام آنها به این خلاصه می‌شود: شما به صحنه جرم می‌روید. از Witcher Sense استفاده می‌کنید تا سرنخ ها را پیدا کنید. سرنخ ها را بررسی می‌کنید تا به ردپا یا رد بو مجرم برسید. در نهایت با دنبال کردن آن رد، هدف خود را پیدا می‌کنید. عمده بازی، چه مراحل اصلی و چه فرعی در انجام این پروسه می‌گذرد.
قصه های فانتزی و پریان، از افسانه های اساطیری گرفته تا داستان های امروزی تر مثل ارباب حلقه ها، همیشه اهمیت زیادی داشته‌اند. این قصه ها همزمان با اینکه به ما کمک می‌کنند از جهان خود فاصله بگیریم، واقعیت های اطرافمان را در خود نهفته‌اند. جهان خیالی می‌تواند فقط وسیله‌ای باشد که از ما پرسش‌های اخلاقی کند.
در مدیوم بازی، ژانر نقش‌آفرینی می‌تواند به بهترین بستر دنیای فانتزی تبدیل شود و ویچر سه اینجاست که می‌درخشد. کاری که این بازی بهتر از همه رقیب هایش انجام می‌دهد، جهان‌سازی است. اجرا بازی به نوعی شبیه به باز کردن در کمد نارنیا می‌ماند. از لحظه ورود شما، بازی این توهم را ایجاد می‌کند که شما وارد جهانی زنده، با موجوداتی زنده شده‌اید و فورا از دنیای واقعی به دنیایی که به لطف آندژی ساپکوفسکی (نویسنده سری کتاب ویچر) خلق شده وارد می‌شوید.
رفتار شخصیت ها شاید گاهی اغراق شده و کارتونی بنظر برسد، اما هیچوقت حس غوطه‌ور شدن شما در جهان را نمی‌شکند. بازی به خوبی تفاوت زندگی نواحی مختلف را نمایش داده است. بین رفتار مردم در روستا ها و شهرهای بزرگ با هم فرق زیادی است. شما به مردمی با مشکلات متفاوت برخورد می‌کنید و در شهرهای بزرگتر، می‌توانید وسایل خود را به قیمت بالا تری بفروشید.
بالاخره به بحث ریمستر می‌رسیم. The Witcher 3 اصلی که در سال 2015 منتشر شده بود، حتی با استاندارد امروزه هم زیباست. با دریافت آپدیت نسل جدید، مخاطبینی که در زمان عرضه بازی را تجربه نکرده بودند، به سمت بازی جذب شدند و طرفداران قدیمی این اثر را با ظاهری جدید تجربه کردند.
پس سوالی که پیش می‌آید این است که چرا این ریمستر وجود دارد؟ آیا ما نیازی به این نسخه داریم؟ در حالت عادی وقتی شاهد انتشار یک بازی برای بار دوم یا سوم می‌شویم، جواب این سوال ساده است؛ پول. اما با توجه به رایگان بودن همه آپدیت های Witcher 3، قضیه کمی پیچیده می‌شود. در جواب اینکه آیا ما نیازی به این نسخه داشتیم، باید گفت نه، اما بودنش بهتر از نبودنش است.
در حال حاضر شش سال از انتشار آخرین بازی CD Projekt Red، و سه سال از اکسپنشن آن گذشته است. از پروژه بزرگ بعدی این استودیو یعنی The Witcher 4، احتمالا تا چهار سال دیگه خبری نیست. ریمستر بازی به صورت آپدیت رایگان و معرفی اکسپنشن برای بازی ۱۱ ساله‌شان، خارج از دلیل واضح که زنده کردن برند ویچر است، آخرین مزه های بدی که سایبرپانک در دهان مخاطبین قرار داد را از بین می‌برد.
نسخه ریمستر PS5 شامل دو حالت گرافیکی Ray Tracing و Performance است. ری تریسینگ کنسول استاندارد به صورت ۳۰ فریم با افت فریم شدید، و پرو ۶۰ فریم ثابت اجرا می‌شود. حالت پرفورمنس با ۶۰ فریم ثابت، بهترین تجربه کنسول استاندارد را ارائه کرده است. نبود ری تریسینگ چیز زیادی از زیبایی بازی کم نمی‌کند و واقعا دلیل موجهی برای فدا کردن فریم ریت را به شما نمی‌دهد.
در تجربه من روی کنسول استاندارد، با مشکلات فنی زیادی برخورد کردم که در نسخه های قبلی وجود نداشت. گاهی میکس صدا به هم می‌خورد و صدای دیالوگ به سختی شنیده می‌شد. باگ‌های گرافیکی جدید مثل پرواز کردن و معلق شدن اشیا بارها اتفاق افتاد. مشکلی که من قبل از این بازی، فقط در Saints Row: The Third Remastered تجربه کرده بودم، تعداد زیاد کرش کردن بازی بود. این قضیه در حین فعالیت خاصی اتفاق نمی‌افتاد و در ۴۰ ساعت اول بازی، ۷ بار به اجبار از بازی بیرون افتادم.
واضح ترین تفاوتی که بین نسخه های قبلی و ریمستر احساس می‌شود تغییر نورپردازی و رنگ است. کارگردانی هنری بازی به سمت واقع‌گرایی حرکت کرده و سایه های سینمایی کمتری روی صورت ها دیده می‌شود. همچنین رنگ ها به خوبی قبل خودشان را نشان نمی‌دهند. طبیعی‌تر شدن نور آفتاب، سبک‌پردازی بازی را به خصوص در حین غروب آفتاب از بین برده است. این تغییرات صرفا چیز بدی نیستند، اما کمتر شدن کنتراست بازی باعث شده منطقه سردی مثل Skellige با وجود جزئیات بیشتر، چشم‌نوازی قبل را نداشته باشد. افکت های عناصر طبیعی مثل آتش، به خصوص در حالت ری تریسینگ متحول شده و وزن بیشتری پیدا کرده‌اند.
اگر از بحث کارگردانی هنری فاصله بگیریم، بازی چه در حرکت و چه ثابت، از نظر تکنیکی، زیباتر از همیشه ظاهر شده و از هر فاصله ای جزییات بازی قابل مشاهده‌اند. زنده تر شدن فضای بازی به خصوص در فضاهای سبز بیشتر احساس می‌شود.
نکته ای که از زمان معرفی ریمستر من را هیجان‌زده کرده بود، خبر تغییرات انیمیشن و گیم‌پلی بازی بود. متاسفانه در زمینه کامبت تفاوت خاصی دیده نمی‌شود و مشکلات قبل کم و بیش سر جای خود هستند؛ دشمن ها کمی باهوش‌تر شده‌اند، اما این به سختی احساس می‌شود. نکته‌ای که بیشتر در مبارزه های جدید حس می‌کنید تغییر انیمیشن ها و واکنش‌گرایی بازی است. با بالا تر رفتن پاسخگویی، استفاده از Sign ها آسان تر شده، ضربه ها به نرمی اصابت می‌کنند و با اضافه شدن فینیشرهای جدید، گرالت جذاب‌تر از همیشه خودنمایی می‌کند.
انیمیشن های آپدیت‌شده فقط به روان شدن کامبت کمک نکرده‌اند. چه هنگام اسب‌سواری یا پیاده‌روی، تجربه ملایم تری ارائه شده و دیگر خبری از کلانکی بودن بازی نیست اما برای مخاطبین قدیمی که حس نوستالژی به بازی اصلی دارند هم، گزینه برگشت به سوارکاری قدیمی داده شده است.
سیستم آپگرید بازی تفاوت بزرگی نکرده، اما Skill Tree بازی به کل متحول شده است. لیست قدرت‌هایی که با بالاتر رفتن Level شما قابل باز شدن بودند، بزرگتر شده و قدرت‌های قدیمی تغییر کرده‌اند. هر کدام از آنها حالا شامل سه Level قابل آپگرید می‌شوند و به جای ۵۰ درصد، ۳۰ درصد روی Mutagen شما تاثیر می‌گذارند، ولی این تغییرات اساس آپگرید‌های قبلی شما را عوض نمی‌کنند و همچنان می‌توانید بیلد‌هایی شبیه به قبل بسازید.
نسخه ریمستر با اضافه کردن قابلیت Transmog به شما اجازه داده، زرهی را بپوشید و از ظاهر زره دیگری استفاده کنید. با توجه به اینکه در اوایل بازی اکثر پوشش‌های قابل دسترس ظاهر جالبی ندارند و در درجه های سختی بالاتر، قدرتمند بودن اولویت بر زیبایی دارد، این قابلیت فوق‌العاده است. مشکل جایی پیش می‌آید که شما اصلا در اول بازی به این گزینه دسترسی ندارید. برای دسترسی به این توانایی باید ابتدا به Velen سفر کنید تا کوئست مورد نیاز را از آهنگری دریافت کنید. آهنگر به شما می‌گوید برای ملاقات کردن با بهترین آهنگر باید به Skellige بروید.
در این نقطه از بازی گزینه سفر کردن به هر سرزمینی باز شده، اما دو مشکل بزرگ وجود دارد. اول اینکه اگر در اوایل بازی به Skellige سفر کنید بسیاری از کوئست‌های حاضر در Velen و Novigrad را از دست می‌دهید. حتی اگر مشکل اول برای شما اهمیتی نداشته باشد، کوئست آهنگر، نیازمند Level بالایی می‌باشد که از انجام این کار به صورت زودهنگام جلوگیری می‌کند.
به جز ترنسماگ، بقیه گزینه‌های جدید در تنظیمات بازی قابل دسترس هستند. حالا شما این گزینه را دارید که در صورت اختیار، وزن قابل حمل خود را بی نهایت کنید، دیگر نگران شکستن شمشیر هایتان نشوید، سرعت قایق را بالا ببرید و نفس خود را بی‌نهایت کنید.
لیست Accessibility بسیار بلند است و برای من، Automatic Loot جنازه ها پیشنهادی غیر قابل رد است. همچنین Photo Mode که با نسخه نسل نهم بازی اضافه شده بود، آپدیت شده و قابلیت‌های بیشتری مثل ژست های جدید گرالت در اختیار شما قرار گرفته است. تمام گزینه های گفته شده، توسط استودیو به بازی اضافه شده‌اند، اما نسخه کنسولی حالا قابلیت ماد (Mod) کردن را به شما داده و با لاگین کردن در اکانت CDPR خود به این قابلیت دسترسی پیدا می‌کنید.
شاید نیازی به The Witcher 3: Wild Hunt Remastered نداشته باشیم، اما وجود داشتنش به ما بهانه جدیدی برای برگشتن به دنیای غنی ویچر می‌دهد و برای من هر چیزی که باعث شود همراه شدن با گرالت را دوباره تجربه کنم، خبر خوبی است.
نسخه ریمستر با تحول گرافیک بازی، اضافه کردن دسترسی های جدید، تغییر آپگرید ها و بهبود انیمیشن های بازی، یک بازی کلاسیک را زنده‌تر از همیشه ارائه می‌کند. متاسفانه فدا شدن کارگردان هنری بازی در برخی موارد، مشکلات فنی که شخصا با آنها برخورد کردم و حل نشدن مشکلاتی که همیشه در The Witcher 3 وجود داشتند، آن را از تبدیل شدن به اثری بی نقص دور کرده است.
استودیو CDPR همچنان تلاش می‌کند که خودش را اثبات کند و با عرضه این نسخه به صورت آپدیت رایگان، آخرین آثار منفی انتشار اولیه سایبرپانک را از نامش پاک کرده و خودش را برای اکسپنشن بعدی بازی آماده می‌کند.
بررسی بازی The Witcher 3: Wild Hunt Remastered بر اساس کد ارسالی ناشر یعنی CD Projekt روی کنسول پلی استیشن ۵ نوشته شده است.
این بود از بررسی بازی The Witcher 3: Wild Hunt Remastered در وبسایت دنیای بازی نظر شما در مورد این اثر تازه چیست؟
برای اطلاع از جدیدترین اخبار، نقد و بررسی‌ها و ویدیوهای اختصاصی، ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید. همراه شما هستیم.
