مین ایونت یا میدکارت؟
خانه » نقد و بررسی » نقد و بررسی بازی
EA Sports بازی UFC 6 را منتشر کرده است. آیا این عنوان توانسته تجربه جذاب و درخوری برای هواداران MMA و سازمان UFC باشد؟ با بررسی بازی EA Sports UFC 6 همراه بخش نقد و بررسی بازی از رسانه دنیای بازی باشید.
حدود ۱۲ سال از عرضه اولین نسخه سری UFC توسط EA Sports میگذرد. عنوانی که توانست دل طرفداران MMA را در غیبت سری بازی UFC Undisputed بدزدد. در طول این سالهای نسخههای دیگری نیز از این سری منتشر شد که نقاط قوت و نقاط ضعف خود را داشتند. برخی به مذاق طرفداران خوش میآمدند و برخی نتوانستند خودشان را در دل عاشقان MMA و سازمان بزرگ UFC جا کنند. با معرفی بازی، خیلی از طرفداران از شباهت بیش از اندازه آن به بازی UFC 5 شاکی شدند و آن را UFC 5.5 خواندند. آیا واقعا این گزاره درست است؟ آیا بازی UFC 6 ارزش تجربه ندارد؟
از حیث گرافیک و جلوههای بصری، مبارزان نسبت به تمام نسخههای قبلی، ظاهر خیلی بهتری دارند و این تفاوت کاملا محسوس است. کیفیت مدلها و جزئیات صورتها واقعا پیشرفت کرده است. آسیبها هم طبیعیتر شدهاند و مثلا بریدگیها و خون تیرهتر است و همین باعث میشود واقعیتر به نظر برسد.
اما دو مشکل بصری جدی وجود دارد. اولی آن افکت عجیبی است که هنگام هر ضربه دیده میشود و ظاهرش کاملا آرکید و غیرواقعی به نظر میرسد. دومی Flow State است. سیستمی که در این نسخه اضافه شده و در طول مبارزه یک نوار را پر میکند و وقتی کامل شد، مبارز به نوعی پاورآپ میگیرد. در تئوری قرار است عمق استراتژیک اضافه کند، اما در عمل یک افکت عجیب دارد که اصلا به مذاق اکثریت بازیکنها خوش نیامده است. در حال حاضر امکان خاموش کردن ویژگی بصری این مکانیک با عرضه آپدیت به UFC 6 اضافه شده است، اما هنوز پلیلیستهای Ranked بدون Flow State وجود ندارند و وجود این مکانیک هنوز هم در مبارزه اجباری است.
EA سعی کرده با اضافه کردن افکت، آرناها را سینماییتر کند، و گاهی موفق شده، اما در بسیاری از مواقع نتیجه ناامیدکننده است. مثلا سالن Backyard کاملا بیروح از آب درآمده است. سالن Kumite هم با وجود استقبال خیلی پایین، هنوز وجود دارد. تنها آرنای واقعا خوب بازی، سالن White House به حساب میآید که ویژوال فوقالعادهای دارد. در بخش موسیقی، پلیلیست بازی بینظیر است. کمپانی بالاخره پول خرج کرده و موزیکهای باکیفیتی اضافه کرده است و یکی از نقاط قوت مشهود بازی UFC 6 به حساب میآید.
رابط کاربری یا HUD در مبارزات دچار عقبگرد قابلتوجهی شده است. رابط کاربری شاید زشتترین رابط کاربری در نسخههای اخیر سری باشد و EA میتوانست رابط کاربری جذابتری را ارائه کند.
در بخش گیمپلی، تقریبا همان قبلی است، در Grappling فقط یک پوزیشن جدید نشسته در کنار قفس به بازی اضافه شده و گرپلینگ دقیقا همان تجربه نسخه قبل را ارائه میکند. کنترلها کمی تغییر کردهاند. با وجود اینکه تغییر آن خیلی جزئی است، تا اینجا به مذاق من خوش نیامده و فکر میکنم کنترلهای نسخه قبل بهتر بودند. حرکات حالا انفجاریتر از گذشته شده است. ضربات Jab تمامی فایترها با سرعت بالا زده میشوند و حالا میتوانیم بدون تردید بگوییم که Striking به بهترین شکل ممکن برگشته است و جذابترین استرایکینگ سری را شاهد هستیم.
EA در ضربات کاملا بینقص عمل کرده است. انیمیشنها فوقالعادهاند. مبارزان کاملا متفاوت و متمایز از یکدیگر بازی میکنند و به معنی واقعی کلمه شخصیت دارند و علاوه بر این، سبک مبارزه هر فایتر نقش کلیدی ایفا میکند. ضربات قدرتمند و واقعیاند، ضربات پا واقعا حریف را اذیت میکنند. اگر اشتباه بازی کنید، سریع مجازات میشوید. این بهترین بخش بازی است و اگر کسی پرسید «دلیل اصلی سرگرمکننده بودن UFC 6 چیست؟» قطعا پاسخ آن در گیمپلی و استرایکینگ بازی قرار دارد.
در Career Mode میتوانید یک مبارز آماده را انتخاب کنید یا مبارز خودتان را بسازید. اما سیستم ساخت مبارز تقریبا مشابه بازی UFC 5 است. از همان لحظه اول هیچ تفاوت خاصی با نسخه قبلی ندیدم و این بخش ناامیدکننده است.
در مورد فرم بدنها، کمی تفاوت دیده میشود، اما جزئی و ناچیز است. سبکهای مبارزه هم همان قبلیها یعنی کیکبوکسینگ، بوکس، MMA، کشتی، جوجیتسو هستند. پرکها هم همان پرکهای قبلیاند. مثلا کیکبوکسر میتواند Sniper یا Acrobat باشد. در کل کاستومایز کردن در مجموع ناامیدکننده است، چون دقیقا همان چیزیست که در UFC 5 شاهد بودیم.
اما بعد از ساخت فایتر و ورود به UFC، شخصیسازی به شکل قابلتوجهی بهتر میشود و دلیلش این است که حالا ضربات نسخههای مختلف دارند. مثلا برای Jab میتوانی بین Jab سریع و Jab سنگین یکی را انتخاب کنید. بعد از انتخاب نوع ضربه، میتوانیم انیمیشن آن ضربه را هم تغییر دهیم. برای ضربات اصلی، انیمیشنهای مختلف وجود دارد. این تنوع باعث میشود سبک مبارزه هر مبارز کاملا متفاوت شود. در بخش هایپ، همه چیز مشابه قبل است. برای باز کردن هر نوع تمرین باید حدود ۳۰ هزار دلار خرج کنید، که کاملا بیمعنی است، چون در کریرماد به راحتی میتوانید میلیونر شوید.
سیستم امتیاز تمرین هم دچار تغییر شده است. در UFC 5 حدود ۱۰۰ امتیاز برای تمرین، هایپ و اسپانسرها داشتید، اما حالا فقط ۷ امتیاز در هفته به شما اختصاص داده میشود. سیستم دقیقا همان سیستم سابق است، اما نمایش آن کمی گیجکننده شده. تمرینها هم دقیقا همان تمرینهای قبلی هستند. میتوانید یک تمرین را یک دفعه انجام دهید و بعدا آن را Sim کنید، اما در این صورت، مقدار Fitness کمتری میگیرید و اگر Fitness پایین باشد، احتمال مصدومیت حین تمرین وجود دارد. به عبارت دیگر اگر تمرینهای تکراری را شبیهسازی کنید، بازی شما را مجازات میکند که مشخصا ناامید کننده است.
در این نسخه مربی شما چلنجهایی میدهد که باعث افزایش طرفدار، هایپ، پول یا اسکیل پوینت میشود. همچنین از طرفداران در سوشال مدیا هم چلنجهایی دریافت میکنید، ولی این بخش خیلی سطحی طراحی شده و اهمیت به خصوصی ندارد. بخش کریر در UFC 6 عملا همان کریر ماد UFC 5 با کمی polish است. ظاهرش بهتر شده، اما نه آنقدر که کسی بخواهد ساعتها وقت روی آن بگذارد. تنها چیزی که بخش کریر را گاهی سرگرمکننده میکند، بهبود ضربات است، چون ضربات در UFC 6 بسیار تمیزتر، دقیقتر و طبیعیتر شدهاند و همین باعث میشود Career Mode نسبت به قبل لذتبخشتر باشد. سوال اینجاست که چنین چیزی کافی است؟ اصلا.
EA برای جبران این بخش، Legacy Mode را اضافه کرده است. لگسی مد در واقع یک پرولوگ داستانی کوتاه و جمع و جور درباره رقابت دو همتیمی، با شخصیتهای از قبل ساختهشده شبیه به بازی Fight Night Champion است. راستش را بگویم، این بخش ارزش تکرار چندانی ندارد. تلاش EA قابلتحسین است، ولی فکر نکنم کسی حاضر باشد این بخش را بیشتر از یک بار تجربه کند و خیلی زود هم کسلکننده میشود.
بخش Hall of Legends در واقع یک موزه تعاملی است که داستان کریر مکس هالووی و دو فایتر دیگر یعنی الکس پریرا و ویلی ژانگ را به صورت ویدیویی و تعاملی روایت میکند. این بخش شامل مبارزاتی است که باید لحظات مهم مبارز را بازسازی کنید. مثلا با مکس هالووی دقایق نهایی مبارزه سر کمربند BMF در برابر جاستین گیجی را تجربه و او را در شب برگزاری UFC 300 ناک اوت کنید، یا اینکه Korean Zombie را در ایونت فایت نایت با Decision شکست دهید. بخش Hall of Legends جذاب است، اما فقط سه مبارز دارد و بعد از تمام شدن آنها، دیگر هیچ چیز برای انجام دادن نیست.
Gym Mode صرفا یک سیستم پیشرفت با جوایز Cosmetic است. مدهای آنلاین هم بسیار محدودند و عملا هیچ چیز جدیدی به بازی UFC 6 اضافه نشده و حتی Blitz حذف شده است. مسلما باید نتیجه گرفت که EA در بخش مدها شکست خورده و از این حیث بسیار ناامیدکننده ظاهر شده است.
در بحث پرفرمنس یا همان عملکرد فنی، بازی به شدت برای من ناامید کننده بود. کرشهای متعدد، باگهای بصری و کند بودن منو از مواردی هستند که به راحتی به چشم میآیند و اصلا از چشم کسی پنهان نمیمانند. چندین بار هم پس از اتمام Flow State افکت بصری آن برای چند ثانیه همچنان فعال بود. بسیاری از باگهای UFC 5 دوباره برگشتهاند و ممکن است در میان بازی آنلاین، دو فایتر عملا در هم پیچ بخورند و سر از آن طرف قفس مبارزه درآورند. مشخصا این مشکلات بازی را نابود نمیکنند، اما حیف است که یک نسخه با این گیمپلی جذاب، اسیر چنین مشکلاتی باشد و مشخص است که EA به خوبی این بازی را تست نکرده است.
بازی UFC 6 عنوانیست که نقاط قوت و نقاط ضعف خودش را دارد. مبارزات و ضربات با اختلاف بهترین تجربه در سری هستند. طراحی مبارزان فوقالعاده انجام شده و بازی با هر مبارز به طبیعیترین شکل ممکن ارائه شده است. البته که مدهای بازی ناامیدکننده هستند و EA اصلا نتوانسته بازیکنان را از این حیث راضی کند. همچنین باگهای ریز و درشتی در بازی وجود دارند که ممکن است ارزش تجربه را پایین بیاورند. با همهی این کم و کاستیها، اگر از تماشای مسابقات UFC لذت میبرید، قطعا UFC 6 شما را ناامید نمیکند.
این بود بررسی بازی EA Sports UFC 6، ممنون از همراهی شما مخاطبان حرفهای رسانه دنیای بازی.
برای اطلاع از جدیدترین اخبار، نقد و بررسیها و ویدیوهای اختصاصی، ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید. همراه شما هستیم.
