بی‌هدف در یک دنیای پوچ
خانه » نقد و بررسی » نقد و بررسی بازی
دنیای بازی‌های آنلاین امروزه به حد زیادی به سمت رقابت‌ها و دوئل‌های تک به تک و مختلف کشیده شده‌اند. اکثر بازی‌های آنلاین محور تعداد مختلفی از بازیکنان را در مقابل یکدیگر قرار می‌دهند تا یکدیگر را بکشند و یا در حالتی مهربانانه‌تر در یک رقابت ورزشی به پیروزی برسند. اما عناوینی هم هستند که ترجیح می‌دهند با ترغیب بازیکنان به همکاری با یکدیگر آنها را در مقابل هوش‌های مصنوعی مختلف قرار دهند. امروز قصد داریم به بررسی بازی Gravebound بپردازیم که یک نماینده‌ی جدید از این عناوین است. با بررسی بازی Gravebound همراه بخش نقد و بررسی بازی وبسایت دنیای بازی باشید.
ژانر اکسترکشن شوتر و لوتر شوتر با انتشار موفق بازی‌های جذاب مانند Helldivers 2 و Arc Riders بیشتر از سالیان گذشته به گیمر‌ها شناخته شده. ژانری که در آن سعی می‌کنید با برقراری ارتباط و همکاری با دیگر بازیکنان در مقابل دشمنانی که با هوش مصنوعی بازی کنترل می‌شوند مقابله کنید و به جمع‌آوری منابع و انجام دادن ماموریت‌های مختلف بپردازید.
Gravebound هم از همین فرمول معمولی پیروی می‌کند. در جهان بازی، وسایل خانگی علیه انسان‌ها قیام کرده‌اند و منابع مختلفی را در اختیار دارند. از آن طرف شما و دوستانتان مامور می‌شوید تا با حمله به مناطق مختلف و مبارزه با این ساخته‌ها منابع مورد نیاز خود را جمع‌آوری کرده و از آنجا زنده بیرون بیایید.
اما این منابع به چه دردی می‌خورند؟ با مشاهده‌ی آپگرید‌هایی که در منوی بازی وجود دارد به نظر می‌رسد که هدف بازی صرفا رسیدن به این آپگرید‌ها و قوی کردن کاراکترتان است. هیچ نکته و هدف دیگری در این بازی و گیمپلی آن مشاهده نمی‌شود و این سوال برای بازیکن به وجود می‌آید که من بعد از گذراندن چندین ساعت و باز کردن آپگرید‌های متنوعم دیگر چه کاری باید انجام بدهم؟ سوالی که بازی در جوابش فقط سکوت می‌کند.
اولین نکته که در بررسی بازی Gravebound به چشم می‌آید گرافیک بسیار پایین و کم کیفیت آن است. فضای بازی و تم آن بیشتر شبیه به یک فضا و آرت انیمیشنی شباهت دارد و طبیعتا از چنین سبکی انتظار واقع‌گرایی را نداریم. اما این اثر حتی در بالاترین تنظیمات گرافیکی هم عملکرد ضعیفی از خود نشان می‌دهد.
کیفیت بسیار پایین بافت‌های بدن کاراکترها یکی از اولین و ضعیف‌ترین عیوب گرافیکی است که در بازی شاهدش هستیم. بخواهم چیزی هم سبک و سیاق با گریوباند معرفی کنم به بوردرلندز اشاره می‌کنم اما آن فرانچایز دوست داشتنی کجا و این بازی کجا!
گرافیک پایین تنها چیزی نیست که شما را در این بازی اذیت می‌کند. خدا را شکر با زوم کردن کمی بدن کاراکتر مورد نظر تکسچر بیشتری به خود می‌گیرد و حداقل در حالت زوم و نبرد گیمر را کمتر آزار می‌دهد. اما در بخش طراحی سلاح‌ها هم ما با یک بی‌ذوقی خاص طرف هستیم. اسلحه‌ها بسیار به یکدیگر شبیه هستند و ممکن است تا چند ساعت اول نتوانید آنها را از یکدیگر تشخیص بدهید.
چیزی که به نظرم ارزش طراحی هنری بازی را حداقل کمی بالا می‌برد، محیط‌های مبارزه و طراحی دشمنان آن است. نقشه‌ی بازی به چندین بخش مختلف با رنگ‌های مختلف تقسیم شده است. جا دارد به این نکته اشاره کنم که بازی چندین زمین مختلف برای تجربه در اختیار شما قرار می‌دهد که این زمین‌ها باید با چالش‌های مشخصی باز شوند.
روند کلی بازی به این گونه است که شما در ابتدا با یاران خود که می‌توانند حداکثر ۵ نفر باشند بر روی نقشه‌ی بازی فرود می‌آیید و اقدام به فعال کردن ۳ سپر می‌کنید تا تمام نقشه‌ی بازی برای مدت کمتر از ۱۰ دقیقه برایتان باز شود. پس از انجام این کار، شما ۱۰ دقیقه وقت دارید در این سرزمین به لوت بپردازید. می‌توانید صرفا در نقشه بگردید و با درویدهایی که از ترکیب پنکه و سطل آشغالی به وجود آمده‌اند مبارزه کنید و یا به سراغ باس‌فایت‌های بازی بروید و با نابودی آنان مواد مورد نیاز خود را به دست آورید.
برخی از این مواد مانند کریستال‌ها صرفا می‌توانند در طول بازی خرج شوند، در حالی که دیگر منابع موجود مانند مواد شیمیایی صرفا می‌توانند در منو و برای قفل‌گشایی حالت‌ها و افزودنی‌های مختلف خرج شوند. البته شرط اصلی برای به دست آوردن منابع این است که تا پایان بازی زنده بمانید و یک خروج موفق را ثبت کنید.
با تمام شدن زمان بازی درست مانند بتل‌رویال‌ها، منطقه‌ی بازی شروع به کوچکتر شدن می‌کند و شما را در یک دایره‌ی بسیار کوچک گیر می‌اندازد. اینجا جای سخت بازی است که در آن باید علاوه بر زنده ماندن از موج‌های پر تعداد دشمنان، ۶ دستگاه را فعال کنید تا کپسول‌های استخراج برای شما ارسال شوند. مراحلی که گفتیم ۲۰ دقیقه از وقت شما را می‌گیرند و یک نوبت کامل از بازی را تشکیل می‌دهند. البته که شما می‌توانید در کپسول‌های استخراج قرار نگیرید و به ادامه‌ی بازی بپردازید. در این حالت باز زمان سنج شروع به شمردن می‌کند و شما به لوت کردن می‌پردازید. البته طبق تجربه‌ی من اکثر بازیکنان از این قابلیت خبر ندارند.
بخش‌های متفاوت منو اما طبق تجربه‌ی من فایده‌ی زیادی برای بازیکن ندارند. با وجود اسلحه‌های متفاوت در بخش آرسنال و اطلاعات مختلف از آنها اما در زمین باز صرفا با ۴ یا ۵ نوع اسلحه مواجه می‌شوید و خبری از باقی سلاح‌های نشان داده شده حداقل در طی چند ساعتی که من به تجربه‌ی بازی پرداختم نیست.
بازی Gravebound یک گیمپلی بسیار ساده اما جالب را دارد. مبارزه با یخچال‌های تسخیر شده، جک باکس‌هایی که برای شکست دادنشان به چند نفر نیاز است و تستر‌های عنکبوت مانند ایده‌ی جالبی است اما شاید برای مخاطب یک بازی شوتر اکسرتکشن زیاد مناسب نباشد.
تجربه‌ی یک بازی آنلاین در حالت معمولی شامل کمی احساسات پر جنب و جوش و عصبانیت‌های مختلف است. البته که مقدار کمی از این عصبانیت هم طبیعی و حق هر گیمری است. اما با اینترنتی که ما در اختیار داریم به نظر خودم پلی دادن یک بازی آنلاین چیزی جز آسیب رساندن به روح و روان گیمر نیست. سرورهای بازی Gravebound از آی پی ایران پشتیبانی نمی‌کنند و به همین دلیل مجبور به استفاده از DNS های مختلف می‌شوید.
استفاده از DNS به خودی خود مشکلی ندارند. اما بازی خود نیز دارای مشکلاتی در سرورهای خود است. در ابتدا خیال می‌کردم وصل نشدن‌های من به بازی و بیرون افتادنم به اینترنتم مربوط است اما با کمی تحقیق در استیم و نظرات دیگران متوجه شدم که حتی کاربران خارج از ایران هم دچار مشکل عدم اتصال به اینترنت هستند و این موضوع به حدی اذیتشان کرده که اکثرشان پس از نیم ساعت بازی کردن از خیر پلی دادن آن گذشته‌اند.
با اینکه بازی در حالت Early Access قرار دارد و طبیعی است که بازیکنان همزمان زیادی نداشته باشد ولی به هر حال برای تجربه‌ی آن نیاز به افراد دیگری هم در بازی دارید. در اکثر مواقع حداکثر ۲ نفر دیگر پیدا می‌شدند که می‌توانستید با آنان بازی کنید. اسکواد من در طی مدت زمانی که به تجربه‌ی بازی پرداختم تنها یک بار کامل شد.
به مواردی که تا اینجا در بررسی بازی Gravebound گفتیم، نبود ویس چت در بازی را هم اضافه کنید. بازیکنان در طی تجربه‌ی خود هیچ وسیله‌ای برای برقراری ارتباط ندارند. البته تنظیمات این گزینه در بازی وجود دارد اما در حین گیمپلی و حتی در لابی هم چیزی که نشان بدهد بازیکن توانایی صحبت با دیگران را دارد نمی‌بینیم.
بازی Gravebound بازی‌ای است که ژانر خاص و سختی را برای شروع انتخاب کرده است. اکثر بازی‌های ژانر اکستراکشن شوتر و لوتر شوتر عناوینی با گرافیک بسیار بالا و یا در حداقل موارد با نوآوری جالب در گیمپلی و تعامل با دیگر بازیکنان در بازی هستند. ۲ مورد مشروطی که گریوباند از هیچکدامشان برخوردار نیست و بازیکنانش از مشکلات مختلف در اتصال به بازی رنج می‌برند. راستش را بخواهید، گریوباند هیچ دلیلی برای بازی کردنش به بازیکن نمی‌دهد. کیفیتش قیمت ۱۵ دلاری آن را توجیه نمی‌کند و تنها دلیل برای خریدنش می‌تواند این باشد که شما سیستم مناسبی برای تجربه‌ی بازی‌های بهتر این ژانر را ندارید و به این عنوان کم کیفیت رو آورده‌اید.
بررسی بازی Gravebound بر اساس نسخه‌ی Early Access ارسالی از ناشر صورت گرفته است.
امیدوارم مطلب نقد بازی Gravebound برای شما همراهان وبسایت دنیای بازی مفید بوده باشد.
طراحی دشمنان نقشه‌ی کوچک اما متنوع فضاسازی فان و جذاب بازی
مشکل سراسری در اتصال به سرورهای بازی گرافیک بسیار پایین و کم کیفیت عدم نوآوری در گیمپلی تنوع کم سلاح‌ها در گیمپلی نبود ویس چت و راه ارتباطی در بازی بلا استفاده بودن آیتم‌های متنوع بازی
یه معلم گیمر، دیگه چی از این بهتر!!!
برای اطلاع از جدیدترین اخبار، نقد و بررسی‌ها و ویدیوهای اختصاصی، ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید. همراه شما هستیم.
