در انتظار مرگ، با چند گلوله ناقابل
خانه » نقد و بررسی » نقد و بررسی بازی
در چند سال گذشته، بازی‌های چندنفره بیشتری روانه بازار شده‌اند و به نظر می‌رسد صنعت بازی هم استقبال بیشتری از این سبک تجربه‌ها می‌کند. با این حال، تجربه چنین بازی‌هایی برای من همیشه با یک مشکل همراه بوده است: «هم‌تیمی از کجا پیدا کنم؟» پیدا کردن جواب این سوال، به‌خصوص وقتی بازی چندان شناخته‌شده نیست یا کیفیت بالایی ندارد، سخت‌تر هم می‌شود.
پس در این بررسی تلاش می‌کنم به این سوال پاسخ دهم: آیا در بازی No More Room in Hell 2 به قدری خوش می‌گذرد که آن را تجربه کنید و به دوستانتان پیشنهاد دهید؟ با بررسی بازی No More Room in Hell 2 همراه بخش نقد و بررسی بازی وبسایت دنیای بازی باشید.
قبل از اینکه سراغ اجزای مختلف و المانهای No More Room in Hell 2 بروم، باید یک موضوع را باید برایتان مشخص کنم و آن هم این که بازی داستان خاصی ندارد. در واقع اگر فکر کرده‌اید که این بازی می‌تواند با یک بخش داستانی شما را به صورت تک‌نفره شما را سرگرم کند، کاملا در اشتباه هستید.
No More Room In Hell 2 یک بازی کاملا آنلاین و چند نفره ساخته Torn Banner Studios است و هسته اصلی آن هم روی همین چند نفره بازی کردن بنا شده. بازی چندین حالت مختلف برای بازی کردن را ارائه می‌دهد که هر حالت ویژگی و سبک بازی خاص خود را می‌طلبد.
برخلاف اکثر بازی‌های زامبی محور که پر از زامبی‌‌های مختلف با قدرت‌های مختلف هستند و شما را به چالش می‌کشند، در این بازی شما به نحوی دیگر به چالش کشیده می‌شوید و آن هم به دلیل ضعیف بودن در دنیای بازی است.
نکته اینجاست که منابع و سلاح‌ها به شدت در بازی محدود هستند. در بازی‌های معمول این ژانر، بازیکن خیلی زود به سلاح‌های قدرتمند دسترسی پیدا می‌کند و بعد از مدتی تعداد زامبی‌هایی که می‌تواند بکشد، تبدیل به یکی از المانهای اصلی ساختار گیم‌پلی می‌شود. با این حال در اینجا شرایط متفاوت است. مهمات محدود هستند، سلاح‌های خوب را باید پیدا کنید و حتی یک گروه کوچک از زامبیها می‌تواند برنامه‌ای را که برای ادامه ماموریت داشتید به‌هم بریزد.
طبق تجربه‌ای که در بازی داشتم بارها پیش آمد که ماموریتی که در حال انجامش بودم را رها کنم و عقب‌نشینی کنم. با اینکه سرعت زامبیها در بازی کند است اما وقتی تجهیزات کافی برای مقابله نداشته باشید و تعداد زامبیها نیز از تعداد انگشت‌های یک دست فراتر برود، عملا شانس شما برای پیروزی در مبارزه بسیار کم خواهد شد. بازی خیلی زود این موضوع را به شما می‌فهماند که همیشه دست به ماشه بودن، بهترین تصمیم نیست. گاهی بهتر است زامبی‌هایی که در مپ بازی حضور دارند را نادیده بگیرید و به مسیر اصلی خود ادامه دهید.
جدای از این به دلیل کمبود مهمات، حتا استفاده از سلاح‌های گرم نیز با محدودیت مواجه است. راستش را بخواهید سلاح و مهمات به قدری در بازی محدود هستند، که من را در طول تجربه بازی آزار داد. درست است که هسته بازی No More Room in Hell 2 بر این بنا شده که با این محدودیت چالش و جذابیت بازی را ایجاد کند، اما خب گاهی هم آدم دوست دارد زامبیها را به روش‌های مختلف تکه تکه کند و از بین ببرد. بازی برای من در این زمینه حداقل جذابیتی که من دنبالش بودم را نداشت.
تمام این‌ها به کنار، اگر در بازی شانس بیاورید و زودتر از بقیه بازیکنان سلاح‌ها و مهمات را پیدا کنید، اینونتوری شخصیت شما به شدت محدود است و تنها می‌توانید چندین سلاح را برای خود نگه دارید. نگه داشتن سلاح‌های گرم نیز فضای بیشتری از سلاح‌های سرد می‌گیرد و اگر اسلحه‌ای را انتخاب می‌کنید باید این را در نظر بگیرید که باید از خیر آیتم‌های دیگر بگذرید. همچنین هر اسلحه مانند رایفل یا اسنایپ، نوع گلوله خاص خودش را نیاز دارد و باید مهمات خاص آن را پیدا کنید.
به همین علت حمل کردن دو سلاح گرم در بازی شاید کار منطقی نباشد چون تقریبا کل فضای اینوتوری شما را پر می‌کنند و مجبور خواهید بود تنها با آن‌ها به ادامه ماموریتها بپردازید.
بازی در حالت کلی دو حالت مختلف برای بازی کردن دارد: Operations و Survival Mode. بخش اصلی و محوری بازی یعنی Operations است که در آن تا حداکثر ۸ بازیکن به صورت کو‌آپ وارد نقشه‌های بازی می‌شوند. این نقشه‌ها بزرگ هستند و بازیکن مجبور است برای انجام دادم تسک‌های مختلف، به گوشه‌های مختلف آن سرک بکشد.
بازیکنان در ابتدا از هم جدا هستند و باید یکدیگر را پیدا کنند، و ماموریت‌هایی مثل بازگرداندن ارتباطات، جمع‌آوری داده‌ها یا نجات را انجام دهند و در نهایت خود را به محل خروج یا همان Extraction برسانند. این مراحل هر کدام داری پیچیدگی‌های خاصی هستند و نیاز دارند با همکاری دیگر بازیکنان، تسک‌های مختلف را انجام دهید.
شاید با توجه به توضیحاتی که دادم، گمان کنید No More Room in Hell 2 نیز یک حالت اکسرتکشن مانند بازی‌های دیگر دارد و آن را با تعدادی از زامبی نیز تزئین کرده ولی باید بگویم که قضیه پیچیده‌تر از این حرف‌‌ها است. بخش اکسترکشن No More Room in Hell 2 دارای مکانیک مرگ دائمی (Permadeath) است! این یعنی گیر افتادن در میان تعدادی زامبی و شکست خوردن از آن‌ها، شخصیت و تمام پیشرفت‌ها، لول‌ها و تجهیزاتی که برای شخصیت خود باز کرده بودید برای همیشه نابود می‌شوند.
این سیستم مرگ دائمی به طور کامل شیوه بازی‌کردن شما را تغییر می‌دهد. شما را محتاط‌تر می‌کند، ریسک‌کردن را خطرناک‌تر می‌کند و مجبورتان می‌کند برای زنده ماندن با بقیه همکاری کنید. برای من حتی یک بار پیش آمد که در شرایطی گیر کنم که چندین ساعت با یک شخصیت پیشرفت کرده بودم، سلاح‌های مختلفی داشتم و چندین پرک به دست آورده بودم اما در یک ساختمان به طور ناگهانی گیر افتادم و نتوانستم راه فرار را پیدا کنم. درخواستم از بقیه بازیکنان نیز بی‌ثمر بود زیرا از آن‌ها فاصله زیادی داشتم و راهی برای نجات نبود.
در حالت Operations زمانی که بمیرید در مسابقه بعدی مجبورید یک شخصیت کاملا جدید را از ابتدا شخصی‌سازی کنید و بالا بیاورید. این یعنی روز از نو و روزی از نو. برای من چنین مکانیکی در هنگام بازی کردن، احتیاط کردن را به همراه آورده بود زیرا دوست نداشتم هربار با یک شخصیت جدید بازی را شروع کنم. این مکانیک به نوعی مانند یک شمشیر دولبه است: تلاش برای زنده ماندن جذابیت دارد ولی مرگ چندین وچندباره، از یک جایی به بعد شاید حس کنید هیچ پیشرفتی در کار نیست و تمایل برای بازی کردن را از دست بدهید.
مود دیگر بازی یعنی Survival Mode حالت ساده‌تر و کوتاه‌تری دارد. هشت بازیکن در نقشه‌ای کوچک رها می‌شوند و باید با روشن نگه داشتن و دفاع از سیستم‌های صوتی و بلندگوهای بزرگ حواس زامبیها را به خود جمع کنند. در هر عملیات با سه موج از زامبیها مواجه خواهید شد و بسته به انتخاب درجه سختی، هر موج از زامبیها شما را به چالش‌های مختلفی خواهند کشید.
این مود کوتاه‌تر و هم سرراست‌تر است. بین هر موج از مدت زمان کوتاهی وقت دارید تا لوت کنید و با همکاری با بقیه خود را برای مبارزه کردن با زامبیها آماده کنید. این بخش وقفه بین هر موج نقش مهمی را در بازی ایفا می‌کند زیرا زمانی که در این زمان نتوانید به درستی برای زامبیها آماده نشوید، کارتان سخت خواهد شد.
در این حالت نیز همکاری نقش بسیار زیادی برای بقا دارد. همان‌طور که در ابتدای نقد اشاره کردم، No More Room in Hell 2 ساخته شده تا آن را با دوستانتان بازی کنید. مثل خیلی از بازی‌های آنلاین کو‌آپ‌محور و چند نفره، در اینجا نیز همکاری نقشی اساسی در پیشبرد مراحل و ماموریتها دارد؛ و این یعنی اگر با دوستانتان بازی نکنید، کیفیت تجربه می‌تواند به‌شدت به رفتار بازیکنان تصادفی وابسته شود.
در بازی‌ای که بخش مهمی از جذابیتش به همکاری گره خورده، پیدا کردن بازیکنانی که واقعاً قصد همکاری دارند همیشه تضمین‌شده نیست. به همین دلیل، اگر عادت دارید بازی‌های آنلاین را به‌تنهایی تجربه کنید و علاقه‌ای به همکاری با دیگر بازیکنان ندارید، شاید No More Room in Hell 2 انتخاب مناسبی برای شما نباشد.
این را هم باید بدانید که بازی No More Room in Hell 2 پس از سال‌‌ها Early Access بودن به نسخه نهایی حال حاضر رسیده و این یعنی سازندگان آن به یک اطمینان جمعی رسیده‌اند تا اثر خود را نهایی کنند. با این حال بازی از لحاظ فنی همچنان ضعف‌های بسیاری دارد.
از نظر گرافیکی، No More Room in Hell 2 قرار نیست شما را شگفت‌زده کند. بازی بیش از آنکه روی جزئیات بصری یا جلوه‌های گرافیکی چشمگیر تمرکز داشته باشد، سعی می‌کند با طراحی محیط‌ها و فضاسازی، حس حضور در دنیایی آخرالزمانی را منتقل کند. اتمسفر محیط در اینجا اهمیت زیادی دارد؛ چون قرار است هر بار که وارد یک ساختمان می‌شوید یا در گوشه‌ای از نقشه به زامبیها برمی‌خورید، احساس کنید که اوضاع ممکن است در هر لحظه از کنترل خارج شود.
یکی از نکاتی که احتمالاً تنها چند دقیقه پس از شروع بازی آزارتان خواهد داد، تاریک بودن بیش از حد محیط‌هاست. به نظر می‌رسد سازندگان با این کار قصد داشته‌اند استفاده از چراغ‌قوه را به یکی از ابزارهای ضروری گیم‌پلی تبدیل کنند. من در طول تجربه بازی، در بیشتر مواقع مجبور بودم سراغ سلاح‌هایی بروم که می‌شد آن‌ها را با یک دست نگه داشت تا با دست دیگر چراغ‌قوه را بگیرم. ترجیح می‌دادم دشمنانم را ببینم و بدانم به کدام سمت شلیک می‌کنم تا اینکه سلاح قدرتمندتری در دست داشته باشم و همان چند گلوله محدود را در تاریکی هدر بدهم!
بخش دیگری که بازی در این زمینه ضعف دارد، فیزیک و مدل شخصیت‌هاست. نه زامبیها و نه شخصیت‌های بازیکنان دارای جزئیات خاصی نیستند و به شکلی نیست که طراحی زامبیها در ذهن ماندگار شود. این موضوع آن هم برای یک بازی آنلاینی که تلاش دارد بازیکن را در مدت زمان بسیار زیادی سرگرم کند، به شدت توی ذوق می‌زند.
انیمیشن‌های شخصیت‌ها و زامبیها به‌شدت خشک و مصنوعی هستند. درست است که خرد کردن جمجمه زامبیها با چکش لذت خاصی دارد، اما نمی‌توان منکر این شد که تعداد انیمیشن‌ها و فیزیک بازی چندان تعریفی ندارند. حرکات شخصیت‌ها هنگام مبارزه و واکنش زامبیها به ضربه‌ها می‌توانستند طبیعی‌تر باشند تا درگیری‌ها حس بهتری داشته باشند. این موضوع به‌خصوص زمانی بیشتر به چشم می‌آید که بارها با موقعیت‌های مشابه روبه‌رو می‌شوید و انتظار دارید مبارزه‌ها، حتی در جزئیات کوچکی مثل برخورد سلاح با بدن زامبیها، تنوع و حس بهتری داشته باشند.
شاید این فقط نظر من باشد، اما بازی از نظر بصری در دو حالت Operations و Survival Mode متفاوت به نظر می‌رسد. به نظرم بازی در حالت Operations بُعد هنری کامل‌تری از خودش را به نمایش می‌گذارد. انگار تیم هنری و فنی وقت بیشتری برای این بخش صرف کرده‌اند و محیط‌ها، به‌خصوص از نظر طراحی و جزئیات بصری، چشمگیرتر از حالت Survival Mode هستند.
از منظر صداگذاری نیز نباید انتظار چیز خاصی را داشته باشید. همه‌چیز در معمولی‌ترین حالت ممکن کار شده است. با اینکه صدا در بازی نقش مهمی دارد و می‌تواند در تشخیص موقعیت زامبیها و آگاهی از خطرات اطراف به شما کمک کند، اما چیزی نیست که به‌تنهایی تجربه بازی را به سطح بالاتری برساند. صداهای محیطی و ناله زامبیها تا حدی حس حضور در دنیایی آلوده را منتقل می‌کنند، اما در مجموع خبری از طراحی صوتی چشمگیر یا افکت‌هایی نیست که تا مدت‌ها در ذهن‌تان باقی بمانند.
در نهایت، No More Room in Hell 2 بازی‌ای نیست که بتوانم تجربه آن را به همه پیشنهاد کنم. بازی ایده‌های جالبی دارد و ترکیب کمبود منابع، مرگ دائمی و نیاز به همکاری می‌تواند لحظات پراسترس و جذابی بسازد. با این حال همین ویژگی‌ها گاهی به جای ایجاد هیجان، به تجربه‌ای خسته‌کننده و شاید گاهی آزاردهنده تبدیل می‌شوند. محدودیت سلاح و مهمات، تاریکی بیش از حد محیط‌ها و احتمال از دست دادن تمام پیشرفت‌های یک شخصیت، همیشه به نتیجه‌ای لذت‌بخش ختم نمی‌شوند.
در کل اگر دنبال یک بازی زامبی‌محور هستید که در آن با سلاح‌های متنوع به جان انبوهی از مردگان متحرک بیفتید، احتمالاً این بازی چیزی نیست که انتظارش را دارید. در پاسخ به سؤال ابتدای نقد، باید بگویم No More Room in Hell 2 با وجود ایده‌های جذابش، برای من همیشه آن‌قدر سرگرم‌کننده نبود که بخواهم تجربه‌اش را به هر کسی پیشنهاد کنم.
Ultimately, No More Room in Hell 2 is not a game I can recommend to everyone. It has some interesting ideas, and the combination of limited resources, permadeath, and the need to cooperate can create some genuinely tense and engaging moments. However, these same mechanics can sometimes make the experience feel frustrating and even tedious rather than exciting. Limited weapons and ammunition, overly dark environments, and the risk of losing all the progress made with a character don’t always make for an enjoyable experience.
If you’re looking for a zombie game where you can take on hordes of the undead with a variety of weapons, this probably isn’t what you’re looking for. To answer the question I raised at the beginning of this review, despite its promising ideas, No More Room in Hell 2 never quite managed to entertain me enough to recommend it to just anyone.
بررسی بازی No More Room in Hell 2 بر اساس کد ارسالی ناشر انجام گرفته است.
این بود از بررسی بازی No More Room in Hell 2 در وبسایت دنیای بازی. نظر شما در مورد این اثر چیست؟
برای اطلاع از جدیدترین اخبار، نقد و بررسی‌ها و ویدیوهای اختصاصی، ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید. همراه شما هستیم.
