خانه » نقد و بررسی » نقد و بررسی بازی
بازیهای Cozy از چندین سال پیش جای خودشان را در دنیای ویدیوگیم پیدا کردهاند و با بیشتر شدن عوامل استرسزای مختلف در دنیای واقعی مخاطبین این مدل عناوین نیز بیشتر و بیشتر هم شده است. امروز در بخش نقد و بررسی بازی وبسایت دنیای بازی به بررسی بازی Midnight Moments میپردازیم. عنوانی که با تم سایبرپانکی خود سعی دارد تا تافتهی جدا بافتهای در میان عناوین هم سبک خودش باشد اما آیا در این کار موفق بوده است؟ با ما همراه باشید تا به این سوال پاسخ درخوری بدهیم.
برای تجربهی میدنایت مومنتس باید یک دید متفاوت به بازیهای سایبرپاکی، مانند گوست رانر یا سابرپانک ۲۰۷۷ داشته باشیم. اولین چیزی که با شنیدن نام این بازیها به ذهنتان میرسد احتمالا یک فضای باز زیر آسمان سیاهرنگ شب باشد. به همراه ساختمانهای بلندی که از نورپردازیهایی با انواع و اقسام رنگها بهره میبرند. میدنایت مومنت با هدف طراحی همین فضا البته در مقیاسی بسیار کوچکتر طراحی شده است.
بازی با یک نمای ایزومتریک از یک مربع در اندازهی ۱۰ در۱۰ شروع میشود. از همان ابتدا بازی یک ساختمان از پیش ساخته شده را به شما نشان میدهد تا یک ایدهی اولیه از طراحی مکانهای بازی داشته باشید. اما اشکال بازی درست از همینجا شروع میشود. بازی سرشار از قطعاتی است که مشخص نیست چه کارایی و فایدهای دارند و اصلا برای چه در بازی وجود دارند.
بگذارید با شما صادق باشم، شما در یک عنوان به این سبک اصلا معماری و طراحی آن را زیر سوال نمیبرید. چون درکی از آن ندارید. بازیکن ممکن است به طراحی داخلی بازیهای مختلف کنجکاو باشد و آنها را به چالش بکشد. به عنوان مثال با خود بگوید که فلان بازی در قرن هشتم روایت میشود اما تجهیزاتی که در گوشه کنار بازی به نمایش گذاشته می شود اصلا به سبک آن زمان نیست و چندصد سال از زمان خود جلو است. اما چه کسی همین سوال را در مورد یک بازی سایبرپانکی میپرسد؟
حتی همین وسایل بلااستفادهای که ازشان صحبت کردیم هم تنوع بسیار کمی در بازی دارند. بازی وسایل را در ۱۰ زبانهی خاص جدا کرده، مانند کفپوشها ، دیوارها و وسایل و تزئینات داخلی. این زبانهها هرکدام میانگین ۱۵ آیتم را داخل خود جا دادهاند که برای یک بازی که تمام هدفش ساخت و طراحی محیط است بسیار کم به حساب میآید. حتی در زمینهی رنگبندی هم بازی وسایل و کفپوشها را به ۵ رنگ محدود کرده است. در حالی که امروزه حتی سادهترین بازیها هم یک بوم ترکیب رنگ را در اختیار بازیکن قرار میدهند تا رنگ دلخواه خود را به ابزار و وسایل اضافه کند.
برای ساخت دیوارها بازیکن به ۶ مکعب با طرحهای متفاوت دسترسی دارد این مکعبها همانند فونداسیون ساختمانهای آینده عمل میکندد و صرفا فضا را برای بازیکن پر میکنند. برای دیوارهای داخلی نیز از سه دیوار میتوانید استفاده کنید. اما این دیوارها فقط به صورت پیمانهای قابل استفاده هستند. یعنی نمیتوانید طول دقیقی را برایشان مشخص کنید. طول دیوارها باید برابر یک مکعب یا یک چهارم آن باشند و اگر به این نکته توجه نکنید قسمتی از دیوارهای داخلی شما از ساختمان بیرون میزند.
حتی در طراحی داخلی هم با بیسلیقگی زیادی مواجه هستیم. آیتمهای داخلی صرفا به چند کپه آشغال، چند ساندویچ و نوشیدنی و وسایلی که معلوم نیست چه کاربردی دارند محدود میشوند. حتی همین وسایل عجیب غریب و بی نام و نشان هم طراحی زشتی دارند و صرفا سازنده سعی کرده تا یک چیز عجیب و نامعلوم را به عنوان یک محصول متعلق به آینده را در بازی قرار دهد.
میدنایت مومنتس میتوانست با دستهبندی بهتر آیتمها و طراحی سادهتر اما زیباتر آنها بازی را برای بازیکن ملموستر و منطقیتر کند. اما ترجیح داد تا وسایلی که گیمر با آنها آشناست را بدون ذوق و زرق برق طراحی کند و از آن طرف وسایلی که اصلا معلوم نیست چه فایده و استفادهای دارند را در بازی بگنجاند و برای زیبایی هم یک نور نئون آبی یا زرد رنگ به آن اضافه کند. کاری که بازی را صرفا شبیه یک فروشگاه لامپ و لوستر می کند و نه یک شهر یا ساختمان در آینده!
همان ابتدای مطلب گوشزد کردم که یکی از مهمترین ارکان ژانر سایبرپانک نور و چراغهای خوش رنگی هستند که در سرتاسر شهرها وجود دارند. ضمن اینکه همیشه سعی میشود تا این نورها رنگ و طرحی متفاوت از نورهای مورد استفاده در زندگی امروز ما داشته باشند.
میدنایت مومنتس در زمینهی گرافیک حرفی برای گفتن ندارد. بازی داری یک گرافیک نیمهپیکسلی است که یک سبک عادی برای بازیهای Cozy به حساب میآید. اما نور بحثش فرق میکند. به جرئت این ادعا را مطرح میکنم که نورپردازی این بازی با برخی بازیهای AAA برابری میکند. قبول دارم مقایسهی منصفانهای به نظر نمیرسد و طراحی و نورپردازی برای یک بازی با نمای ایزومتریک و یک لوکیشن ثابت کار چندان سختی به نظر نمیرسد. اما سازنده در همین کار نسبتا ساده صد خود را گذاشته است.
شما میتوانید زاویه و رنگ تابش نور بر روی صحنه را به دلخواه خودتان انتخاب کنید و شاهد این زیبایی باشید. هرچند اگر نتوانید ۱۵ دقیقه پای بازی بنشینید چه فایدهای دارد که نورپردازی بازی فوقالعاده باشد.
بازی Midnight Moments سبک جالب و قابل توجهی را انتخاب کرده، اما متاسفانه تمام ذوق و سلیقهی سازنده به همین انتخاب سبک محدود میشود. میدنایت مومنتس پر از آیتمهایی است که برای بازیکن آشنا نیستند و او نمیداند که در طراحی و مدلسازی خود از آنها چه استفادهای بکند. دست و پای بازیکن در طراحی و اندازهگذاری برای قطعات مختلف کاملا بسته است و بازیکن مجبور است با محدودیتهای بسیار یک ساختمان یا یک نما را برای خود طراحی کند. به جز نورپردازی زیبای آن هیچ نکتهی مثبتی در این اثر دیده نمیشود و تا وقتی بازیهایی مانند MY DREAM SETUP SIM RACING هستند، دلیلی نمیبینم که تجربهی این بازی را به شما پیشنهاد کنم.
Midnight Moments adopts an interesting and noteworthy visual style, but unfortunately, the developers’ creativity and sense of design seem to end with that stylistic choice. Midnight Moments is filled with items that feel unfamiliar to the player, leaving little indication of how they are intended to be used or incorporated into a design. Players are given very little freedom when it comes to positioning, scaling, and arranging individual pieces, making the process of designing a building or façade unnecessarily restrictive. Beyond its beautiful lighting, there is little here to recommend. As long as games such as My Dream Setup and SIM Racing offer far more engaging and flexible experiences, I find little reason to recommend Midnight Moments.
بررسی بازی Midnight Moments بر اساس نسخهی ارسالی ناشر یعنی Happy Volcano روی پلتفرم PC نوشته شده است.
این بود بررسی بازی Midnight Moments، ممنون از همراهی شما مخاطبان حرفهای رسانه دنیای بازی.
نورپردازی زیبا
دستهبندی بد آیتمها آیتمهای بیاستفاده و مجهول اندازهی قطعات قابل تنظیم نیست تنوع کم آیتمها مشکل در حهتدهی آیتمها
یه معلم گیمر، دیگه چی از این بهتر!!!
برای اطلاع از جدیدترین اخبار، نقد و بررسیها و ویدیوهای اختصاصی، ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید. همراه شما هستیم.
