بررسی بازی Resident Evil Requiem

آیا جدیدترین نسخه از سری رزیدنت ایول ، یعنی بازی Resident Evil Requiem توانسته انتظارات را برآورده کند؟ با بررسی بازی Resident Evil Requiem همراه بخش نقد و بررسی بازی از رسانه دنیای بازی باشید.

پیش از تجربه بازی، در مورد بخش گریس نگرانی خاصی نداشتم و نسخه‌های اخیر سری، کیفیت این بخش را تا حدودی تضمین می‌کردند. بگذارید صادق باشم، چرا که نگرانی زیادی بابت به کار بردن عبارت “Explosive Action” در یکی از نمایش‌های بازی در مورد بخش لیان داشتم. آیا فاجعه‌ دیگری مثل تجربه نسخه ۶ در انتظارم بود؟ عنوانی که بیشتر شبیه یک اثر ضعیف از مایکل بی بود تا یک بازی اکشن جذاب در دنیای رزیدنت ایول.

این بررسی قرار بود چند روز پس از انتشار بازی نوشته و منتشر شود، اما خودتان می‌دانید که شرایط ما کم از شرایط انسان‌های هوشیار راکون سیتی نداشته و در این بحبوحه هم برخی‌ها حاضر نیستند از ابزارهای واضحا تبعیض‌آمیز استفاده کنند. بگذریم، با ادامه بررسی بازی Resident Evil Requiem همراه بخش نقد و بررسی بازی رسانه‌ی دنیای بازی باشید.

بررسی بازی Resident Evil Requiem | عشق کور است

داستان بازی با گریس اشکرافت آغاز می‌شود. او در FBI کار می‌کند و مامور بررسی قتل‌های مرتبط با اتفاقات راکون سیتی می‌شود. او تحقیقاتش را در هتل Wrenwood آغاز می‌کند تا سرنخ‌های مختلف را یافته و به یکدیگر بچسباند. به محض پا گذاشتن به این هتل، ترس مخوفی از جنس بازی رزیدنت ایول ۷ بایوهازارد را تجربه کردم، ترسی که سال‌ها در سری غایب بود و خیلی‌ها با مزه کردنش گفتند «این همان چیزیست که می‌خواستم.»

البته که دست نگه دارید. هتل Wrenwood چیزی جز یک مقدمه بسیار کوتاه برای ورود به زمین بازی وحشت اصلی ما نیست. گریس در انتهای بخش اول دزدیده شده و به بیمارستانی با نام Rhodes Hill Chronic Care Center منتقل می‌شود؛ زمین بازی‌ای که اگر بهترین در سری نباشد، یکی از بهترین زمین‌های وحشتیست که کپکام تابحال در پیش روی ما گذاشته است.

کنترل گریس در Rhodes Hill Chronic Care Center یکی از جذاب‌ترین تجربه‌های Survival Horror هر عاشق این ژانر را رقم می‌زند. گریس می‌تواند راه خودش را انتخاب کند. او مشخصا قادر به رفتار فکر‌نشده و هدشات کردن همه زامبی‌ها در نگاه اول نیست و مهمات محدودند، اما چه چیزی باعث می‌شود که این بخش یکی از فراموش‌نشدنی‌ترین مکان‌های سری باشد؟ شخصیت داشتن هر نوع از زامبی‌ها.

در کنار نقد و بررسی بازی رزیدنت اویل رکوئیم بخوانید:

بازی Resident Evil: Revelations [رتروز]

هر برخورد با زامبی‌ها صرفا یک تجربه مشابه با زامبی‌های قبلی نیست و برای هر موقعیتی با هر نوع از زامبی‌های مختلف، استراتژی متفاوتی را طلب می‌کند. مثلا یک زامبی نسبت به نور حساس است و با روشن کردن چراغی در نزدیکی او می‌توانید باعث جا‌به‌جایی‌اش و رد شدن بدون تیراندازی و هدر دادن مهمات شوید.

بازی Resident Evil Requiem در بخش گریس به روشی که ما بازی میکنیم، ری‌اکشن های متفاوت نشان میدهد و ما به همین واسطه میتوانیم روش های مختلفی را پیاده کنیم. به عنوان مثالی دیگر، یک زامبی وجود دارد که به صدا حساس است و ما میتوانیم او را به سمت هر دشمنی که میخواهیم هدایت کنیم تا او را با یه ضربه بکشد. او حتی می‌تواند چانک، یکی از دشمن‌های قدرتمند بازی را هم با یک ضربه از پای درآورد.

بازی دقیقا به چیزی که تو دوران کلاسیکش (دوربین ثابت) بوده، برنمی‌گردد ولی به نوعی این بازی بازگشت به ریشه محسوب می‌شود. مواردی نظیر گرفتار شدن در مکانی شبیه به عمارت اسپنسر نسخه اول، برگشت زامبی و دشمنان آشنا، شباهت بلیستر‌هد ها به کریمزون‌هد ها در RE1 Remake از مواردی هستند که به راحتی به چشم می‌آیند.

یکی از مواردی که در چندین نسخه‌ بازی رعایت می‌شد و به وحشت بازی می‌افزود، حضور یک دشمن استاکر قدرتمند مثل مستر اکس، نمسیس یا جک بیکر بود. گریس به نوعی این دشمن استاکر خودش را دارد، اما با این تفاوت که بار این موضوع روی دوش چند نفر تقسیم شده که هر کدام در یک منطقه قرار گرفتند. کپکام حالت استاک یا دنبال‌کنندگی که در کل بازی رخ می‌داد را کنار گذاشته و ما قابلیت کشتن این دشمنان قدرتمند را داریم.

در کنار بررسی بازی Resident Evil 9 بخوانید:

بررسی بازی Resident Evil 8: Village

به عنوان جمع‌بندی کوتاه برای گیم‌پلی گریس اشکرافت، می‌توان گفت که این گیم‌پلی عملا همان فرمول گیم‌پلی ترسناک و رعب‌آور نسخه ۷ را به بهترین شکل ممکن به بلوغ رسانده و کم و کاستی‌هایی که در آن دیده می‌شد، دیگر جایی در این نسخه ندارند و حتی بازیکنانی که تازه‌ به این مجموعه وارد شدند را به معنی واقعی کلمه راضی کند.

در سویی دیگر لیان اسکات کندی، قهرمان کهنه‌کار سری، ۲۸ سال پس از اولین روز فاجعه‌بارش به عنوان مامور پلیس راکون سیتی، در خیابان با موجی از زامبی‌ها مواجه می‌شود و از همان لحظات ابتدایی داد می‌زند که این بهترین رزیدنت اویل اکشن تا الان است. گان‌پلی، مبارزه تن‌به‌تن، اتمسفر، زامبی‌ها و هر چیز دیگری که فکر می‌کنید به بهترین شکل در کنار یکدیگر قرار گرفتند تا همان لحظه باور پیدا کنم که رکوئیم هم یک رزیدنت ایول ترسناک فوق‌العاده و هم یک رزیدنت ایول اکشن بی‌نظیر و دیوانه‌کننده برای من است.

بخش لیان دقیقا روی دیگر سکه‌ی بخش گریس به حساب می‌آید. شما عملا یک ماشین کشتار، دقیقا چیزی مشابه به جان ویک برای زامبی‌های بخت‌برگشته هستید. مهارت‌های تیر‌اندازی و مبارزه تن به تن دیوانه‌وار لیان به کنار، او حالا از یک تبر بهره می‌برد که علاوه بر Parry کردن دشمنان، می‌تواند در کسری از ثانیه سر زامبی‌ها را از تن جدا کند.

نیمه اول بازی تمرکز زیادی روی بازی با گریس دارد و بخش‌های لیان صرفا بخش‌های کوتاه، اما انفجاری و هیجان‌انگیز هستند. با گذشت از نیمه اول بازی، لیان تبدیل به کرکتر اصلی بازی شده و مثل بخش گریس، بخش نسبتا طولانی مخصوص خودش را دارد.

بررسی بازی رزیدنت اویل رکوئیم | و اما سخت‌گیرانه

بازی Resident Evil Requiem عنوانی فوق‌العاده جذاب برای من و طرفداران سری بود. اگر عینک سخت‌گیرانه‌ای به چشم بزنیم، یا اینکه یکی دو بار دیگر هم بازی را تجربه کنیم، تازه عیب و ایرادهای جزئی آن را هم به چشم می‌بینیم. در این بخش به همین شکل سخت‌گیرانه به بازی پرداختم. برخی از این ایرادها به شکل عجیبی به چشم می‌آیند و مستقیما به تجربه بازی لطمه زدند، اما برخی جزئی و تا حدودی قابل چشم‌پوشی هستند.

بخش اصلی لیان در برخی نقاط کمی حس تکراری بودن می‌دهد و پیسینگ و Enemy Placement به شکل ایده‌آل درنیامده، اما به مرور بهتر شده و یک سری از جذاب‌ترین و نفس‌گیرترین set pieceهای سری را به ما ارائه می‌دهد.

اتمسفر در طول بازی خیلی خوب کار شده ولی در برخی مکان‌ها نظیر راکون سیتی، ممکن است حوصله‌سربر باشد. بازی در منطقه های بزرگ اصلی ارزش تکرار یا replay value زیادی دارد، اما تکه‌های کوچکی در بازی هستند که در تجربه دوم و سوم، تا حدودی حس فیلر بودن را القا می‌کنند و تقریبا شبیه به Resident Evil 7 فقط برای یک بار تجربه کردن ساخته شدند.

در کنار بررسی بازی رزیدنت اویل ۹ بخوانید

شوک به بازی Resident Evil Requiem؛ بازی قبل از تاریخ انتشار پخش شد

شخصا با کاهش جذابیت محسوس بازی از اواسط نسخه‌های ۷ و ۸ به خصوص مورد دوم مشکل داشتم، اما خوشبختانه این اتفاق بازی Resident Evil Requiem نمی‌افتد. مسئله اصلی این است که دشمن های جذاب بازی از اواسط بازی کنار رفته و دیگر آن‌ها را نمی‌بینیم. نمی‌گویم که این مورد به تجربه من لطمه زد، اما بهتر بود که همان رویکرد را در ادامه نیز شاهد بودیم.

باس فایت‌ها اصلا جالب نیستند و باس آخر بازی عملا کپی پیست باس ریمیک نسخه سوم بود. همچنین یکی از آنتاگونیست‌های اصلی بازی به نام Zeno شاید در برخورد اول خیلی امیدوارکننده به نظر می‌رسید، اما در طول بازی به او و شخصیتش پرداخته نشده و ناامیدکننده ظاهر می‌شود. کاملا می‌دانم که چه فکری می‌کنید و او قاعدتا قرار است آنتاگونیست اصلی دی ال سی داستانی بازی باشد، ولی انتظار داشتم که کپکام در بازی اصلی بهتر از این عمل کند.

به عنوان طرفدار این سری و با بازگشت قهرمان قدیمی، مشخصا توقع فن‌سرویس‌های درخوری داشتم. فن‌سرویس برای مجموعه بزرگ و پرطرفدار رزیدنت ایول مهم است، اما مشکل اینجاست که عنصر فن‌سرویس کمی بیش از حد لازم در بازی قرار گرفت و این نقطه اتکای بازی گهگاهی خارج زد، درست مثل بخش درگیری با مستر ایکس که پتانسیل زیادی برای بهتر شدن داشت، اما کمی شتاب‌زده در بازی قرار گرفته بود. 

بررسی بازی Resident Evil Requiem | جمع‌بندی

بگذارید ساده بگویم، تجربه بازی Resident Evil Requiem برای من جذاب‌ترین تجربه از این فرنچایز تابحال را رقم زد. بازی در تجربه اول ممکن است بی‌نقص به نظر برسد، اما با ریزبینی می‌توان از آن ایرادات جزئی گرفت. چه رزیدنت ایول ترسناک دوست داشته باشید و چه دلتان برای یک رزیدنت ایول اکشن لک زده باشد، این بازی قطعا شما را راضی می‌کند و لحظات لذت‌بخش زیادی برای بازیکنان قدیمی و بازیکنان تازه‌وارد سری رقم می‌زند.

این بود بررسی بازی Resident Evil Requiem، ممنون از همراهی شما مخاطبان حرفه‌ای دنیای بازی.