نقد بازی Night Call

Night Call یک کمیک تعاملی با تم جنایی و نوآر است. راننده‌ی تاکسی شیفت شبی در پاریس را شاهد هستیم که توسط یک قاتل سریالی مورد حمله قرار می‌گیرد و به کما می‌رود. مدتی بعد وی پس از بیدار شدن از کما و گذراندن دوران نقاهت به سر کار خود بر‌می‌گردد. مامور پلیسی به ملاقاتش آمده و به او یک هفته وقت می‌دهد تا در یافتن قاتل سریالی کمکش کند. حال مخاطب در نقش راننده‌ی تاکسی باید در این چند شب که وقت دارد تا جایی که می‌تواند اطلاعات به دست آورد تا در نهایت از میان پنج مضنون، بتواند متهم را شناسایی کرده و به پلیس معرفی کند. این اطلاعات از هر جایی ممکن است به دست آید؛ روزنامه، رادیو، مکان‌هایی که ممکن است سر‌نخ داشته باشند و مسافران تاکسی. در ادامه با آخرین مقالات بازی و نقد بازی Night Call همراه دنیای بازی باشید.

یک ژانر جدید؟

این اولین باری نیست که نقش یک راننده‌ی تاکسی را در یک بازی ویدیویی بر عهده می‌گیریم، اما این یکی از متنوع‌ترین آن‌ها است. توسعه‌دهندگان Night Call با بلند پروازی تمام آن را «یک نوع روش روایی جدید» در بازی‌های ویدیویی خطاب می‌کنند. البته که با بازی متفاوتی طرف هستیم، ولی یک روش روایی جدید؟ به هیچ وجه. روایت Night Call به خواندن متون روایی و دیالوگ‌های بدون صدا‌گذاری و انتخاب دیالوگ‌ها یا رفتار قهرمان خلاصه می‌شود. نوع گرافیک بازی تصاویر سیاه و سفید با استایل کمیک هستند که معدود انیمیشن‌هایی برای آن‌ها در نظر گرفته شده است. این ژانر جدیدی در صنعت گیم نیست و ژانر «رمان بصری» (visual novel) مدتی می‌شود که به خصوص در ژاپن شایع شده است. سبکی از بازی‌های ویدیویی که در آن مخاطب در جایگاه مخاطب یک داستان قرار می‌گیرد و در مواقع مشخصی با انتخاب دیالوگ یا عمل‌های قهرمان، مسیر خود را در درخت داستانی بازی می‌پیماید. البته تعامل مخاطب با بازی در Night Call به اندازه‌ی ژانر رمان بصری محدود نیست و مخاطب، علاوه بر دیالوگ‌ها و اعمال، مسافرانی که قصد سوار کردنشان را دارد، مکان‌هایی که برای بررسی می‌رود و پمپ بنزین را از روی نقشه انتخاب می‌کند؛ ولی کلیت ژانر مشابه است. در این میان اما گرافیک کمیک، سیاه و سفید، نوآر و شغل قهرمان است که Night Call را به بازی متفاوتی تبدیل می‌کند.

شب، سرما، پاریس، تاکسی

راننده‌ی قصه‌ی ما از آن راننده‌های ساکتی نیست که مسافر تمام سفر را در تلاش برای خواندن ذهن او باشد؛ بلکه همانند بسیاری از رانندگان تاکسی با مسافران خود صحبت می‌کند؛ اما این مخاطب است که با انتخاب‌های خود شخصیت او را شکل می‌دهد. هر چند این دیالوگ‌ها تاثیری بر پایان بازی ندارند و پایان صرفاً بر این اساس رقم خواهد خورد که چه کسی به عنوان متهم به پلیس معرفی می‌شود. با این حال تجربه‌ی رانندگی در یک فضای سنگین (که به دلیل شیفت شب بودن، تم سیاه و سفید و… به وجود می‌آید) لذت منحصر به فرد خودش را دارد. در این میان اما انیمیشن‌های تکراری مسافران که در طول سفر‌های طولانی از این سمت تا آن سمت پاریس، هر چند ثانیه یک بار تکرار می‌شوند و از این لذت تا حدی می‌کاهند. از طرفی، دیالوگ‌هایی که خارج از تاکسی شکل می‌گیرند، مثلا در مکان‌های بررسی، بدون حضور هیچ فردی روی صفحه دنبال می‌شوند و باکس‌های دیالوگ به جهتی اشاره می‌کنند که حتی یک مدل خشک و خالی هم برای فرد گوینده در نظر گرفته نشده و تنها نمای پس‌زمینه‌ی محلی که دیالوگ رخ می‌دهد را روی صفحه‌ی نمایشگر شاهد هستیم.

با این حال خلاقیت روایی سازندگان تا حد قابل قبولی جواب داده و درام‌های سنگینی را بین راننده و مسافران شاهد هستیم. هر مسافری داستان شخصی خود را دارد که می‌تواند شیرین، غم‌انگیز و… یا تلفیقی از احساسات مختلف باشد. در کنار این بازی هوشمندانه در خلال گفتگو‌های خود اشاراتی به موضوعات و اتفاقات مطرح در جهان، نظیر پناهجویان سوری، شیوع شبکه‌های اجتماعی، تقابل مدرنیته و سنت در موضوعی مثل ازدواج اجباری و… می‌کند و بدون اینکه قصد جبهه‌گیری خاصی داشته باشد، انتقادات جالبی را مطرح می‌کند. در کنار این اما دو اشتباه بزرگ سازندگان تا حد زیادی از ارزش کار آن‌ها می‌کاهد؛ اول اینکه درست در وقتی که روایت نوآر و سنگین بازی شکل گرفته و پیش می‌رود، در کمال نا‌باوری ناگهان بازی المان‌های روایی علمی تخیلی را به روایت اضافه می‌کند. با این که این قسمت علمی تخیلی حجم زیادی از محتوای بازی را در بر نمی‌گیرد، اما سازندگان به هیچ وجه از عهده‌ی پرداخت آن بر‌نمی‌آیند. دومین اشتباه بازی که یکی از بحث بر‌انگیز‌ترین مسائل آن است، توهین نژادی عمدی یا غیر‌عمدی سازندگان به نژاد «عرب» است. در بازی چند بار پیش می‌آید که کلمه‌ی «عرب» آشکارا به معنی یک فحش به کار می‌رود. این توهین نه تنها برای مخاطبین بازی که ممکن است از این نژاد باشند، بلکه برای تمام افرادی که دغدغه‌ی مبارزه با نژاد‌پرستی دارند، به شدت آزار‌دهنده خواهد بود.

سیاه و خاکستری

البته تمام بازی نیز در حالت کمیک تعاملی روایت نمی‌شود. Night Call کات سین هم دارد، یک کات سین افتتاحیه و چند کات سین محدود در طول بازی، ولی تم سیاه و سفید یا بهتر است بگوییم سیاه و خاکستری بازی، هر چقدر هم که در القای تم نوآر موفق عمل کرده، در کات سین‌ها عملکرد متناقضی دارد. به طوری که تشخیص شخصیت‌ها و اتفاقات در معدود کات سین‌های بازی سخت است.

باگ عضو جدایی ناپذیر بازی‌ای امروزی است و هر چه حجم تعامل موجود در گیم‌پلی بازی افزایش می‌یابد، احتمال وجود باگ و تعداد آن نیز افزایش پیدا می‌کند. اما این بدان معنی نیست که Night Call که تعامل محدودی را ارائه می‌دهد خالی از باگ باشد. اتفاقا باگ‌هایی نظیر کرش، لود نشدن نقشه یا به خصوص عدم هماهنگی طول سفر با طول نمایش داده شده روی نقشه احتمالاً گریبان تجربه‌ی مخاطب را خواهند گرفت. به این مشکلات فنی باید مشکلات پورت رایانه‌های شخصی بازی، نظیر عدم پشتیبانی از برخی رزولوشن‌ها و نیاز به لاگین مداوم را هم افزود.

با وجود اینکه با بازی ضد و نقیضی طرف هستیم، اما نباید قطعات گوش‌نواز در نظر گرفته شده برای بازی که با شخصیت هر مسافر هماهنگ هستند را فراموش کنیم.

Night Call بازی ضد و نقیضی است. از طرفی گرافیک سفید و سیاه تم نوآر بی‌نظیری به بازی می‌بخشد و روابط کلامی و گاهاً عاطفی راننده تاکسی با مسافرانش به قدری لذت بخش و عمیق می‌شود که انگیزه‌ی اصلی بازی یعنی یافتن قاتل را به حاشیه می‌راند و ممکن است فقط برای تجربه‌ی درام بازی بار‌ها آن را بازی کنید. اما از طرفی مشکلات فنی متعدد و برخی موارد روایی پرداخت نشده و بحث برانگیز، به شدت از ارزش بازی می‌کاهند.

Resolution

Platform: PC – Score: 6.8 out of 10

Night Call is a antithesis game. from one view, we see a wonderful Noir theme and great drama between the taxi driver and his passengers. but from another sight; bugs, the silly Sci-Fi story events that game can not get away with and racism with the ‘Arab’ word are the thing that highly reduce the value of the game.