خوش‌حالی آدمی در چیست؟ | نقد و بررسی بازی The Red Strings Club

چند ماه پیش بود که تصمیم گرفتم اکانت اینستاگرام خودم را پاک کنم. هر دقیقه چک کردن تعداد لایک‌ها و کامنت‌های عکس‌هام  و لایک کردن عکس‌های افراد غریبه و آشنا شده بود کار هر روزم. وابستگی شدیدی که به آن پیدا کرده بودم، باعث شده بود تا کوچک‌ترین وقت خالی‌ که پیدا می‌کردم٬‌ سریع سراغ استوری‌ها بروم. بعد از مدتی واقعا خسته شدم و فهمیدم که هیچ چیزی جز نمایش  یک ظاهر فیک و دروغین در این شبکه اجتماعی نیست. تصمیم گرفتم که کامل از دست‌اش خلاص شوم؛ شاید طول کشید تا به این تصمیم برسم، ولی حداقل مطمئنم که این تصمیم از جانب خودم بوده است.

یک لحظه فکر کنید چه می‌شد اگر وسیله‌ای اختراع می‌شد تا این تصمیم را زودتر در ذهن من شکل می‌داد. یا مثلا وسیله‌ای را در ذهنم قرار می‌دادم و نسبت به لایک‌ها و کامنت‌ها بی‌تفاوت می‌شدم. در دنیای سایبرپانکی که Deconstructeam در بازی جدید خود The Red Strings Club به‌وجود آورده است٬ اکثر آدم‌ها از این نوع ایمپلنت‌ها در بدن خود دارند تا بتوانند نقاط ضعف خودشان را بپوشانند و زندگی بهتری داشته باشند. البته، باز آدم‌هایی هستند که دوست دارند خودشان کنترل خوبی‌ها و بدی‌هایشان را داشته باشند.

از همان لحظه اول با پیانوی زیبایی که در شبی بارانی پخش می‌شود٬ متوجه می‌شوید که این بازی قرار نیست حرفی تکراری‌ بزند. Red Strings Club نام باری است که مثل همه‌ بار‌ها درش نوشیدنی سرو می‌کنند٬ اما کسی که این نوشیدنی‌ها را سرو می‌کند مثل باقی متصدی بارها نیست. Donovan، که برعکس آدم‌های دور و برش از هیچ ایمپلنتی استفاده نمی‌کند٬ در قبال نوشیدنی‌هایش تنها پول قبول نمی‌کند؛ بلکه او علاقه زیادی به کسب اطلاعات مخفیانه از دور و برش و معامله این اطلاعات را دارد. ماجرا از شبی شروع می‌شود که Donovan و دوست(!) هکرش Brandeis در شبی با روباتی به نام Akara از شرکت Supercontinent Ltd (شرکتی که مسئول ساخت ایمپلنت‌‌ها و تکنولوژی‌های روز است) روبه‌رو می‌شوند.

درصد زیادی از بازی در بار Red Strings Club که با گرافیک پرجزییات٬پیکسلی و چراغ‌های نئونی خود بازیکن را جذب می‌کند ٬ می‌گذرد. کمی قبل گفتیم که Donovan علاقه زیادی به حرف کشیدن از مشتری‌هایش دارد ولی این کار آن‌چنان ساده نیست. بعد از این‌که پای Akara به بار باز می‌شود٬ دیگر اعضای Supercontinent که برخی دوست Donovan هستند نیز به این بار پا می‌گذارند. با این‌که این افراد مثل همه آدم‌ها مجموعه‌ای از اخلاقیات مختلف را دارند، ولی یک سری رفتارهایشان نسب به باقی بیشتر جلوه می‌کند.

Donovan برای این‌که بتواند به اطلاعات مورد نظرش برسد٬ با ترکیب نوشیدنی‌های مختلف در قالب یک مینی‌گیم حس‌های مختلفی هم‌چون غرور٬ افسردگی٬ سرخوشی و… را در مشتری ایجاد می‌کند؛ البته، این مهم نیاز به توجه بازیکن دارد که بداند چه وقتی چه حسی نیاز است. یک‌بار در یکی از مشتری‌ها به امید آن‌که بتوانم اطلاعات بیشتری از او بگیرم٬ حس ترس را ایجاد کردم ولی کاملا برعکس شد و آن شخص مدام از جواب دادن طفره می‌رفت. البته، خود بازی به شما یادآوری می‌کند که با یک بازی ویدیویی طرف نیستید! پس انتظار نداشته باشید که دوباره زمان را به عقب برگردانید و مکالمه را بار دیگر آغاز کنید. با این‌حال، این کار با دو قرصی که قابلیت پاک کردن حافظه را دارد برای دوبار در طول بازی امکان‌پذیر خواهد بود.

Brandeis بعد از این‌که Akara را هک کرد٬ توانست به حافظه‌اش نفوذ کند. برای مدت کوتاهی کنترل Akara را در شرکت Supercontinent به عهده می‌گیریم. این روبات فوق هوشمند این وظیفه را دارد تا به مشتری‌هایی که برایش فرستاده می‌شود٬ ایمپلنت مخصوص به آن‌‌ها را برایشان نصب کند. مثلا شخصی فرستاده می‌شود که کامنت‌های بد مردم در شبکه‌های اجتماعی بسیار بر او تاثیر می‌گذارد.  می‌توانید برای این شخص ایمپلنتی که این کامنت‌ها را از دیدش پنهان می‌کند را انتخاب کنید و در بدنش قرار دهید. اگر مشتری از ایمپلنتی که گذاشته‌اید راضی نباشد٬ دوباره بر می‌گردد و این بار باید یکی دیگر را انتخاب کنید. با این‌حال ، سوال این‌جاست که حتی اگر راضی باشند٬ آیا این رضایت برایشان همیشگی است؟

البته، این ایمپلنت‌ها را هم باید خودتان با توجه به قالبی که دراختیارتان می‌گذارد (مثل سفال‌گری) با سه نوع ابزار مختلف بسازید.من نیم ساعتی درگیر این بودم که چگونه ابزار را انتخاب کنم چون هر چه‌قدر روی دکمه فشار می‌دادم اتفاقی نمی‌افتاد؛ بعد فهمیدم که باید ماوس را روی دکمه به سمت جلو ببرم. از این دست گیر کردن‌ها در مینی گیم‌ها کم نبود و این را می‌توان تقصیر کمبود راهنمایی مفید در بازی دانست.

در هیجان‌انگیزترین و آخرین بخش با Brandeis همراه می‌شویم. Brandeis ایمپلنت تغییر صدا به‌ همراه دارد و با همین قابلیت یکی از تجربیات لذت‌بخش مرا رقم می‌زند. در این‌جا، باید سعی کنید با تماس گرفتن با افراد مختلف اطلاعاتی را که برای هک کردن سیستم نیاز دارید، به‌دست آورید. این‌که با هر تغییر صدا واکنش‌های مختلف از افرد می‌گیریم و هر دفعه باید توجه کنیم که این‌بار با چه صدایی به چی کسی تماس بگیریم٬ نیازمند به پیگیری دیالوگ‌ها و روند داستانی است.

Red Strings Club بر پایه دیالوگ‌ها است؛ این‌که به چه کسی اعتماد کنید و چه کسی را دشمن‌تان بپندارید، بستگی به خودتان دارد. شاید در بعضی بازی‌های دیالوگ‌محور حرف‌هایی باشد که سریع می‌خواهید رد کنید تا به اصل مطلب برسید. در Red Strings Club تمام حرف‌ها مهم و تاثیر‌گذارند و کاملا در خدمت پیش‌برد داستان هستند، به‌طوری که وقتی تاثیر تصمیم‌هایی را که گرفتید در آخر بازی می‌بینید، به‌شدت متوجه این موضوع می‌شوید.

در قسمتی که Akara و Donovan تنها هستند٬ در حالی‌که یک موسیقی زیبا و آرام در سبک فیلم‌های Blade Runner پخش می‌شود٬ به بحث درمورد این‌که یک آدم چه وقتی خوش‌حال خواهد بود٬ می‌پردازند. Akara می‌گوید که این ایمپلنت‌ها همه در خدمت این است که انسان‌ها را راضی نگه‌دارد. وقتی باعث می‌شود  چیزهایی که ناراحت‌شان می‌کند را از ذهن‌شان پاک کند٬ مسائلی را که آزارشان می‌دهد را نادیده بگیرند و دیگر افسرده نشوند دیگر هیچ مشکلی در جهان باقی نخواهد ماند؛ اما Donovan که مخالف با استفاده از تکنولوژی در روحیات و تصمیمات انسان‌ها است٬ این نظر را دارد که حتی این افسردگی و ناراحتی هم زیباست و هم الزامی. اگر یک تکنولوژی بخواهد به جای انسان تصمیم بگیرد، دیگر ما آدم‌ها چه فرقی با هم داریم. همه ما به روبات‌هایی تبدیل می‌شویم که دوست داریم بهترین باشیم.

در ادامه Akara سوالاتی می‌پرسد، مثلا اگر این تکنولوژی بخواهد از تجاوز یا تبعیض جلوگیری کند چه؟ من کمی مکث کردم و گزینه موافقم را انتخاب کردم. مکثم به خاطر این بود که این بدی‌ها و خوبی‌ها هستند که ما آدم‌ها را شکل می‌دهند و متمایز می‌کند. این‌که دیگر تجاوزی نباشد بسیار عالی است ولی چرا خود ما نباید به این نتیجه برسیم؟ در نمونه خیلی کوچک‌تر اشاره کردم که به تصمیم خودم اکانت اینستاگرامم را پاک کردم و کسی برای من این تصمیم را نگرفت. من این را برای خودم خوب دیدم و مطمئن بودم که با این کار خوش‌حال‌تر می‌شوم. این‌که آدم‌ها بتوانند خودشان تصمیم بگیرند چه چیزی آن‌ها را خوش‌حال می‌کند، بهتر از این است که به دیگران اجازه چنین کاری را بدهند.

تیم مستقل و خلاق Deconstructeam با Red Strings Club داستان را با پایانش آغاز می‌کنند ولی روایت را در مدت چهارساعت جوری پیش می‌برد که بتواند بازیکن را همواره شگفت‌زده نگه‌دارد٬ بدون آن‌که تکراری شود. Red Strings Club یک سوال اساسی از شما می‌پرسد که البته مطمئنا نمی‌خواهد جواب‌اش را بلافاصله بدهید. سوال این است که چه چیزی انسان را خوش‌حال و راضی می‌کند؟

Resolution

Platform: PC – Score: 9 out of 10

The creative independent team at Deconstructeam narrates the story of Red Strings Club in such a fashion to always keep the player amazed an in awe. This adventure game by its dialogues and characterization drowns us in a rainy cyberpunk world. Red Strings Club asks the player a fundamental question and doesn’t want you to answer it right away; what makes human beings really happy and satisfied? .

(نقدی که مطالعه کردید، نسخه‌ی منتقد بازی The Red Strings Club بود که توسط ناشر آن یعنی Devolver Digital برای دنیای بازی ارسال شده است.)