خاطراتی به وسعت دیبازی

عید است.دیبازی خبر باران شده است.در و دیوارش عطر ترنم خوش مقالات وزین را سر میدهند.کامنت های بچه ها لباسی تازه بر تن کرده اند.لبخند اعضای این خانواده مجازی را میشود حس کرد.عید است و باز ما در خانواده دیبازی در کنار مسئولینش کنار کاربرانش به خوبی هستیم و…

باز عید آمد و تنها در اتاقم نشسته ام و پشت سیستم خود به گذشته فکر میکنم و باور نمیکنم.باور نمیکنم روزگاری سپری شد و باز سال جدید میاید و من کنار دوستهایم در خانواده مجازی در جایی که روزگاری در آن متولد شدیم و حال بزرگ شده آنجاییم قرار است  عید را جشن بگیریم.قرار است بیاد بیاوریم روزگاری را که خوبهایی بودند و الان نیستند.خوبها بی سر و صدا می آیند و بی سر و صدا میروند.

روزی بحث بود و روزی همه چی آرام بود.روزی دعوا و روزی آشتی.روزها گذشتند و ما به جایی خو گرفته ایم که نه رنگش ماندنیست نه کلماتش نه تصاویرش اما چیزی که از آن همیشه باقی خواهد ماند حتی وقتی کنار فرزند خودمان نشسته ایم و دستی به موهای سپید خود میکشیم دوستی ها,خوبیها و ابراز لطفها و محبت هایی بود که همین روزها به یکدیگرمیکردیم و میکنیم.

همیشه کنار هم نیستیم.روزی به اجبار از یکدیگر فاصله میگیریم.روزی حب و بغض های ما تمام میشود.روزی مقالات و خبرهای ما ته خواهد کشید.روزی دستهایمان از لرزش زیاد توان فشردن صفحه کلید را نخواهد داشت.آینده هم اکنون است.اگر خوب هستیم بدانیم که زنده هستیم.گذشته از جلوی دیدگانم میگذرد و من در قطرات اشک خویش تصاویری از پارسا,آرش,امین,مصطفی,یزدان هاو… را میبینم.روزی انجمنهایی تشکیل شد و هر کسی دین خود را برای آنها ادا کرد.دست به دستان خویش دادیم تا سایت را علمی تر کنیم.بحث ها را تخصصی تر کنیم.کامنت هایی که تعداد کلماتش از یک مقاله هم بیشتر میشد!سعیدها و مصطفی ها و وحید ها و فرشید ها و امین هایی بودند که کامنت هایشان تنها ثبت نظری بر خبری نبود بلکه بیوگرافی ها و بررسی و تحلیل هایی بود که با عشق نگاشته میشد.بودند افرادی چون فایرفاکس و علی و علیرضا و مبین و امین و حامد و سعید میرابی و …که رنگ و بویی را به انجمن میدادند.انجمن ایکس باکس و پلی استیشن.طرفداری تا پای جان از کنسول محبوب و بحث ها و بعد آشتی ها.روزبه ها و پیام هایی که پای کنسول و علاقه خویش ثابت قدم بودند.

تکالیف مانده بود.چشمها از خستگی توان بازماندن نداشت.اما مگر میشد خانواده دیبازی را تنها گذاشت.هیچوقت نباید خانواده را تنها گذاشت.تبریک عیدمان برای دیبازی بود.اشکهایمان برای دیبازی بود.لحظه ای بسته شدن سایت برابر با بی قراری خیلی از بچه ها بود.کسانی که پول تو جیبی که میتوانستند برای خوردن خویش خرج کنند یا حتی کرایه اتومبیل خود را پرداخت کنند ذخیره میکردند تا اینترنت خود را شارژ کنند و به دیبازی سر بزنند.چه طعنه هایی را از پدر و مادر خویش تحمل کردند تا در کنار خانواده مجازی خویش باشند.حال باز نزدیک سال جدید هستیم.سر زدن به دیبازی برایم یک تکرار شده است.عادت است,دل بستگی است یا وابستگی.نمیدانم هر چه هست مشتی خاطرات تلخ و شیرین است که با کاربرانش داشته ام.

نسلی را این جولانگاه عشق و معرفت بر خود دید که خوبهایی بودند که جای پارسا ها و امین ها را برایمان گرفتند.کسانی را گویم که, ستاره هایی را دارند که ارزش مالی ندارند ولی نشان میدهد که خیلی وقت است قلبشان در دیبازی است.وقتی در دل کسی باشی و مدام حضورت را تیک بزنی ستاره دار میشوی.کسانی در سایت در پشت پرده هستند که همیشه حضورشان باعث جمع شدن بچه ها در سایت هست بدون آنکه متوجه شویم.این همه خبر این همه مقاله این همه نظرها که از الک قوانین عبور میکنند به دستان و چشمان افرادی نیاز دارند که آنها را نوازش کنند.زائریها,کریمی ها,علی ها,حامدها و…یک ایتالیایی سخت هم که خیلی وقت است او را ندیدیم ولی قبلها خیلی با او در ارتباط بودیم و خیلی هم برای سایت زحمت کشیده است و بالاترین رتبه سایت هم داراست کسی نیست جز آقای حکیمی که خیلی به گردن سایت حق دارد.همیشه افرادی بودند که مقالاتی را در آستین داشتند تا اوقات ما را مزین کنند و بر دانش ما بیافزایند افرادی چون شاهین ها,براتی ها,فرشیدها و…کسانی که بر بار سینمایی ما می افزودند کسانی که خود بهتر میدانید بردیاها و علی ها و…مثل همیشه افرادی چون فخارها و حکیمی ها خبرهایی خوش و خوب را برای ارتقا وضع سایت و کاربران برای ما می آوردند.سعیدهایی که بسیار برای سایت زحمت میکشیدند و میکشند.

همیشه گاهی تنش بوده است.گاهی اختلاف نظر,اختلاف سلیقه و صد البته اشتباه.بحث بوجود آمده است.دعوا شده است.جنجال شده است.ولی بدانیم در یک خانواده بوجود آمدن این موارد طبیعی است.به دل نگیریم.زود تصمیم نگیریم.جواب بدی را با بدی ندهیم.نیکی کنیم و در دجله اندازیم تا روزی خدای متعال جواب نیکی ما را خود با بهترین حالت سخاوتمندی بدهد.قدر این با هم بودن را بدانیم.خوشبختی آن دور دورها نیست خوشبختی همین لحظاتی است که میگذرانیم.خوشبختی جنسش یک حس است.حس خوشحال بودن.سال جدید را با تغییر به سمت خوب تر شدن آغاز کنیم و هر چه که میگذرد با پخته تر شدن آنچنان رو به سوی کمال قدم برداریم که همگان از پیشرفت ما دستهایی برای ما بزنند که آن دستها قلب های ما را آرام کند.سال جدید باید که قلم را بهتر زد,فکر را بیشتر مجبور به تدبیر نمودن سر فصلهایی از موفقیت نمود و باید که برای سربلندی این خانواده بزرگ مجازی بهتر و بیشتر از قلب و فکر مایه گذاشت.

عید نزدیک است.اگر کدورتی در دل داریم آن را دور بیاندازیم.تا وقتی که در قلبهایمان کینه باشد دوستی در آن جایی نخواهد داشت.قانون طبیعت است دافعه و جاذبه .ناراحت کردن و دردی و غمی به غمهای یکدیگر افزودن کاری بس ساده و فرومایه است.دل یکدیگر را شاد کنیم.لبخند به یکدیگر هدیه دهیم.به دانش هم اضافه کنیم.جواب یکدیگر را با احترام بدهیم زیرا ادب و احترام بالاترین مرتبه انسانیت است.روزی همه ما خاطره ای خواهیم شد.روزی آنقدر درگیر کار و زندگی خواهیم شد که وقتی برای شانه کردن موهای خویش هم نخواهیم داشت چه برسد به …پس حال که کنار هم هستیم.حال که پیشینه ای چنان نیک و پر از مهر و محبت داریم بیاییم در خانواده مجازی دیبازی بار دیگر متحدانه در کنار یکدیگر با فریاد بلند بگوییم عیدت مبارک خانواده مجازی.به امید اضافه شدن افرادی جدید و نیک و با معرفت به اعضای این خانواده متحد و دوست داشتنی.

این عید باستانی بر همه شما فرهیختگان و بلند نظران و نیک سرشتان و خانواده های حقیقی و مجازیتان مبارک و خجسته باد.

نویسنده: فرشید عبدالله پور