هر دو روی سکه | نامت چیست…؟

هر انسان دو صورت دارد، هر آینه دو سطح و هر سکه دو روی. اگر تا الان به باطن و درون خود سفر نکرده و هنوز خود را کاوش نکرده‌اید، بهتر است بعد از خواندن این جمله، سفر خود را آغاز کنید و با خودتان به یک پیک‌نیک بروید؛ از خودتان بپرسید تو که هستی؟ علایقت چیست؟ اهداف زندگی‌ات چیستند؟ تا حالا واقعاً عاشق بوده‌ای؟ زندگی را چگونه معنا می‌کنی؟ فکر می‌کنی صورت و روی زشت، و تاریکت به چه شکل باشد؟ به این فکر کنید که چگونه این شخصیت و سلایق وی شکل گرفت. واقعاً چه شد!؟

بعد از گرم شدن و شیرجه در دریاچه یخ، به سومین پله می‌رسیم. سومین پله‌ای که به سلول ختم می‌شود و بیشتر شبیه به یک بن‌بست است؛ البته بن‌بستی دوست‌داشتنی. از قدیم هم گفته‌اند «تا سه نشه بازی نشه». سه شد و بازی شد و بازی به دل نشست. با هر دو روی سکه‌ی سومین قسمت از هفتمین فصل سریال «مردگان متحرک» همراه دنیای بازی باشید.

قبل از اینکه به ادامه‌ی مطلب نگاهی بیندازید، اگر می‌خواهید حتی کوچک‌ترین نکته از این قسمت برایتان لو نرود، آن را تماشا کنید و سپس به مطالعه‌ی این مقاله بپردازید. سعی شده است که مهم‌ترین عناصر داستانی و اتفاقات مهم این قسمت شرح داده نشوند. این مقاله نقدی فنی نیست و به شرح جزییات داستان و شخصیت‌پردازی و احساسات نویسنده پرداخته است.

او نفرت‌انگیز نیست!

شاید شما نیز از افرادی باشید که از او متنفر بودید؛ شاید هم جزو افرادی باشید که از نمایش هر دو روی یک شخصیت و یک فرد لذت می‌برید؛ و شاید هم هیچ مشکلی با افرادی چون «نیگن» و امثال او نداشته باشید. چه جزو این دسته از افراد باشید، چه نباشید و هر سلیقه و اندیشه‌ای هم داشته باشید، بعید است که بعد از تماشای قسمت سوم یا حتی بعد از تماشای چند دقیقه‌ی اول هنوز هم از او مانند قبل نفرت داشته باشید.

در فصل ششم فقط یک روی او را دیدم. او «دوایت» (Dwight) یا به اختصار D نام دارد. دل خوشی از دنیای اطراف و مزدوران حاکم ندارد؛ اما برای زنده ماندن و رسیدن به اهداف خودش می‌بایست یک مزدور باشد. او معنای خانواده را خیلی خوب می‌فهمد و درک می‌کند؛ معنای از خود گذشتگی و انجام هر کاری برای آسایش و آرامش عزیزانش نیز یکی از بزرگ‌ترین اهداف زندگی وی بوده و است؛ و نیگن کسی است که از چنین ویژگی‌های اخلاقی و شخصیتی می‌تواند به خوبی استفاده کند!

او تنها یک نفر نیست!

افراد من همه به من وفادارند. آن‌ها چشم و گوش‌های من هستند؛ البته در دنیای پساآخرالزمانی این جملات کلیشه‌ای مورد استقبال قرار نمی‌گیرند و «افراد من همه، من هستند» مد روز است. خوشبختانه نیگن در این قسمت به اندازه‌ی کافی حضور داشت و بیشتر با ابهت و وحشتی که می‌پراکند آشنا شدیم. نیگن چالش را دوست دارد. «دریل» فردی است که می‌تواند برای او بسیار مفید باشد و او را سریع‌تر به اهداف خودش و گروهش برساند؛ اما اگر دریل را می‌شناسید، می‌دانید که او به همین راحتی تسلیم نمی‌شود و حداقل طرف مقابل خود را به چالش می‌کشاند؛ اما آیا با بد کسی در نیفتاده است!؟ کسی که افرادش نام او را به عنوان نام خودشان انتخاب کرده‌اند و با جان و دل برای او کار می‌کنند؛ فردی که به عقیده‌ی D همه چیز متعلق به اوست و اگر هم هنوز چیزی را به دست نیاورده، به زودی به‌دست می‌آورد و راه فراری نیست!

او بی‌احساس نیست!

اگر به یاد داشته باشید، دریل در قسمت اول نتوانست بیشتر تحمل کند و صورت نیگن را نوازش کرد! نیگن که به نظر می‌آمد پیش از آن‌که صورتش نوازش شود، می‌خواست آن فرد با محبت را به کار گیرد و از وی به نفع خود استفاده کند، دریل را وارد ماشین کرد و راهی خانه شد. در این قسمت برای اولین بار در طول کل سریال، می‌توانید بیشتر از همیشه با دریل ارتباط برقرار کنید. کسی که به فجیع‌ترین شکل در حال شکنجه است، اما تسلیم دشمن نمی‌شود؛ و دلیل محکمی برای این کار خود دارد. دریل که شخصیتی خارج از داستان کمیک‌ها است و فقط در سریال حضور دارد، تا الان خیلی کم شرایطی برایش محیا شده بود تا مخاطب بیشتر بتواند با او ارتباط برقرار کند؛ و اینکه صرفاً سربازی وفادار و ساکت نباشد که از تیرکمانِ Crossbow استفاده می‌کند، سوار موتور می‌شود و به کم‌تر چیزی اهمیت می‌دهد.

آنها زامبی نیستند!؟

کنار محل استقرار گروه نیگن، مکانی است که در آن زامبی‌ها به شکل خاص و غریبی حرکت می‌کنند؛ و در این بین چند انسان نیز میان آنها پرسه می‌زنند و گویی که با روش‌هایی خاص می‌خواهند آنها را رام کنند؛ یا حداقل مسیرشان را منحرف کنند. نیگن علاوه بر این که فاتح بی‌رحم و قدرتمندی است، به نظر می‌رسد که نقشه‌هایی برای رام کردن بزرگ‌ترین تهدید موجود در دنیای داستان نیز دارد. آیا دریل که تسلیم نیگن نمی‌شود سرنوشتی چون همان افراد میان زامبی‌ها در پشت حصار در انتظارش است؟ اصلاً آن‌ها آن‌جا چه کار می‌کنند!؟

مخلوطی از قسمت دوم و سوم، در اصل قسمت سوم با چاشنی قسمت دوم می‌توانست گزینه‌ای بسیار خوب برای ادامه روند و پیوستگی سریال با توجه به قسمت اول باشد؛ البته این نظر شخصی بنده است و نظر همه‌ی دوست داران و طرفداران سریال قابل‌احترام و قابل تفکر است. در این قسمت به شخصه کارگردانی بهتر، ریتم بهتر و بازی‌های استادانه را حس می‌کردم. این قسمت را می‌توان چندین بار دید و لذت اولیه را برد؛ زیرا که ریتم و روند داستان در «سلول» یا Cell دارای نقطه تعادلی بسیار خاصی است که ماهرانه در آن گنجانده شده. لحظات آرام، نقطه‌های اوج و درگیری شخصیت‌ها همگی حول یک مرکز و نقطه‌ی گرانیگاه می‌چرخند؛ و همین مهم باعث می‌شود که ارزش تماشای این قسمت بالا رود.

امیدوارم بیشتر شاهد چنین قسمت‌هایی باشیم تا این که بیشتر و بیشتر به هر دو روی سکه‌ی مفاهیم داستانی و ویژگی‌های شخصیتی پی ببریم. احتمالا در قسمت بعد دیگر باید منتظر دیدن ریک و افراد باقی مانده از گروهش باشیم که چه به سرشان آمده است.

هر انسان دو صورت دارد، هر آینه دو سطح و هر سکه دو روی؛ البته خالی از لطف نیست که بگوییم هر آینه دو سطح دارد، اما سه مفهوم را به نمایش می‌گذارد: روی زیبای من، روی زشت من و بازتابِ، من.

«من می‌فهمم تو چرا این کار را کردی و چرا خودت را تسلیم کردی…»