بازگشت باشکوه قهرمانان
خانه » نقد و بررسی » نقد و بررسی بازی
بازیهای اقتباس شده از جهان رنگارنگ کمیکهای مارول (Marvel) در چند سال اخیر فراز و فرودهای خود را داشتهاند. با بررسی بازی Marvel Cosmic Invasion همراه بخش نقد و بررسی بازی از رسانه دنیای بازی باشید.
اگر تقویم صنعت گیم را ورق بزنید و به اواخر دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ میلادی برگردید، دورانی را میبینید که دستگاههای آرکید سکههای فلزی و صدای دکمهزنیهای دیوانهوار عجین شده بودند. ژانر «بیت ام آپ» (Beat ’em Up) پادشاه بلامنازع آن دوران بود. اما با ظهور گرافیک سهبعدی، این ژانر به کما رفت.
با اینحال، در چند سال اخیر، ورق برگشته است. موفقیتهای خیرهکننده و نوستالژیک عناوینی مثل Streets of Rage 4 و Teenage Mutant Ninja Turtles: Shredder’s Revenge نهتنها گرد و خاک را از روی این سبک پاک، بلکه استانداردهای جدیدی را برای آن تعریف کردند. حالا نوبت به مارول رسیده تا با Marvel Cosmic Invasion شانس خود را امتحان کند.
آیا این بازی میتواند در کنار لاکپشتهای نینجا و شورش در شهر بایستد یا فقط یک تلاش تجاری برای دوشیدن نام قهرمانان مارول است؟
اولین چیزی که در مواجهه با Marvel Cosmic Invasion شما را میخکوب میکند، وفاداری بیچون و چرای آن به منبع اقتباس است. اگر Shredder’s Revenge ادای دینی به کارتونهای دهه ۸۰ بود، این بازی یک نامه عاشقانه به دوران طلایی و نقرهای کمیکبوکها است. سبک هنری بازی (Art Style) نه بهسمت رئالیسم افراطی رفته و نه پیکسلی رترو (Retro) است؛ بلکه چیزی مابین انیمیشنهای باکیفیت و پنلهای کمیک است که با خطوط ضخیم و رنگهای اشباع شده، حس پویایی فوقالعادهای دارد.
طراحی شخصیتها دقیقا همان چیزی است که طرفداران دوآتشه انتظار دارند. خبری از طراحیهای عجیب و غریب MCU یا لباسهای مدرنشدهی غیرضروری نیست؛ کاپیتان آمریکا همان لباس کلاسیک با فلسهای روی سینه را دارد و ولورین با لباس زرد و آبی معروفش پنجه میکشد. اما این زیبایی فقط ظاهری نیست؛ انیمیشنها به قدری نرم و روان هستند که وقتی شی-هالک مشت میکوبد، سنگینی ضربه را از پشت کنترلر حس میکنید.
یکی از بزرگترین نقاط قوت Marvel Cosmic Invasion که آن را از بسیاری از رقبای همسبک خود (حتی Streets of Rage 4 در زمان عرضه) متمایز میکند، فهرست (Roster) سخاوتمندانه و متنوع آن است. بازی شامل ۱۵ شخصیت قابل بازی است که هر کدام امضای خاص خود را دارند. لیست این شخصیتها عبارت است از:
کاپیتان آمریکا (Captain America)، مرد آهنی (Iron Man)، ولورین (Wolverine)، استورم (Storm)، مرد عنکبوتی (Spider-Man)، بتا ری بیل (Beta Ray Bill)، شی-هالک (She-Hulk)، ونوم (Venom)، موجسوار نقرهای (Silver Surfer)، گوست رایدر کیهانی (Cosmic Ghost Rider)، ققنوس (Phoenix)، فایلا-ول (Phyla-Vell)، پلنگ سیاه (Black Panther)، نووا (Nova) و راکت راکون (Rocket Raccon).
تنوع در اینجا فقط یک وعده نیست. سازندگان مکانیکهای گیمپلی را بهخوبی با ذات شخصیتها گره زدهاند. برای مثال، شخصیتهایی مانند آیرون من، موجسوار نقرهای و استورم قابلیت «پرواز» دارند. این ویژگی صرفا برای نمایش نیست؛ بلکه لایهای جدید از مانوردهی را به مبارزات اضافه میکند. شما میتوانید از فراز دشمنان عبور کنید، از تلههای محیطی بگریزید و مبارزات هوایی را تجربه کنید که در ژانر بیت ام آپ کمتر دیده شده است.
از طرف دیگر، هر شخصیت Move Set کاملا منحصربهفردی دارد. ضربات اسپایدرمن سریع، آکروباتیک و مبتنی بر تار زدن است، در حالی که ونوم کند اما ویرانگر است و میتواند دشمنان را گرفته و مثل عروسک پارچهای به زمین بکوبد. حرکات ویژه (Special Moves) نیز دقیقا بازتابدهندهی هویت قهرمانان هستند و بهخوبی طراحی شدهاند.
شاید انقلابیترین ویژگی Marvel Cosmic Invasion در این ژانر، سیستم انتخاب دو شخصیت (Tag Team) باشد. برخلاف اکثر بازیهای بیت ام آپ که شما یک شخصیت را انتخاب کرده و تا آخر مرحله (یا تا زمان باختن) با او پیش میروید، در اینجا شما یک تیم دو نفره میسازید.
این سیستم عمق استراتژیک عجیبی به بازی داده است. شما میتوانید با فشردن یک دکمه، در کسری از ثانیه بین شخصیتها جابجا شوید. این قابلیت نه تنها برای مدیریت نوار سلامتی (Health Bar) حیاتی است (وقتی یکی از قهرمانان کمجان شد، او را تعویض میکنید)، بلکه پتانسیل کمبو زدن (Combo Potential) را به سقف میچسباند. تصور کنید دشمن را با کاپیتان آمریکا به هوا پرتاب کنید و بلافاصله با ولورین به هوا پریده و کارش را بسازید. این هماهنگی تیمی، همان چیزی است که از یک بازی با محوریت گروههای ابرقهرمانی انتظار میرود.
اما بازی فقط به مشت و لگد خلاصه نمیشود. المانهای کوچک سبک نقشآفرینی (RPG) بهشکلی هوشمندانه در بازی تزریق شدهاند. با انجام هر مرحله و شکست دادن دشمنان، شخصیتهای شما XP (امتیاز تجربه) دریافت میکنند. لول آپ شدن (Level Up) فقط یک عدد نیست؛ بلکه تاثیر مستقیم بر گیمپلی دارد. با افزایش سطح، نوار سلامتی طولانیتر میشود، قدرت ضربات بالا میرود و مهمتر از همه، کمبوها و ضربات جدید باز میشوند.
این سیستم به بازیکن انگیزه میدهد تا با شخصیتهای مختلف بازی کند و آنها را ارتقا دهد. حس اینکه قهرمان شما در انتهای بازی قدرتمندتر از ابتدای بازی است، لذتبخش است، هرچند که میتواند برای کسانی که فقط بهدنبال یک تجربه سریع آرکید هستند، کمی دست و پا گیر بهنظر برسد.
سازندگان Marvel Cosmic Invasion تلاش کردهاند تا از برچسب “Button Masher” (فشردن بیهدف دکمهها) فرار کنند. گیمپلی بازی وزین است و دفاع کردن به اندازه حمله کردن اهمیت دارد. مکانیکهای دفاعی مثل جایخالی دادن (Dodge) و یا حتی Parry (دفع ضربه در لحظه آخر) در بازی وجود دارند که در صورت اجرای صحیح، به بازیکن پاداش میدهند. این عمق در مبارزات باعث میشود در درجات سختی بالاتر، بازی تبدیل به یک رقص مرگبار شود که نیازمند تمرکز بالاست.
داستان بازی بهانهای کلاسیک اما جذاب برای دور هم جمع کردن این قهرمانان است. Annihilus، ارباب «منطقه منفی» (Negative Zone)، با ارتش حشرهمانند خود به زمین حمله کرده است تا منابع آن را ببلعد. آنچه از خیابانهای آشنای نیویورک و دفاع از برج انتقامجویان شروع شده، بهسرعت به یک اودیسهی فضایی تبدیل میشود. شما از روی پل رنگینکمانی بایفراست (Bifrost) عبور میکنید، به سیارات بیگانه میروید و در نهایت به قلب قلمرو Annihilus در فضا میرسید.
روایت داستان از طریق میانپردههای کوتاه (Cutscenes) و دیالوگهای حین گیمپلی انجام میشود. داستان پیچیدگی خاصی ندارد، اما ریتم تندی دارد و به خوبی حس «حماسی» بودن آن را منتقل میکند. تنوع محیطی مراحل (Level Design) عالی است و حس تکراری بودن لوکیشنها که آفت این سبک است، کمتر احساس میشود.
نکتهای که نشان میدهد سازندگان چقدر روی جزئیات وسواس به خرج دادهاند، دیالوگهای پویای بین شخصیتهاست. مهم نیست کدام دو شخصیت را انتخاب میکنید؛ آنها با هم حرف میزنند! اگر اسپایدرمن و ولورین را بردارید، پیتر پارکر مدام سر به سر لوگان میگذارد و از بداخلاقیاش جوک میسازد. اگر کاپیتان آمریکا و مرد آهنی همتیمی شوند، دیالوگها بوی رقابت و احترام متقابل میدهد. این حجم از صداگذاری و نویسندگی برای یک بازی در این سبک، شایستهی تحسین است و باعث میشود بخواهید تمام ترکیبهای ممکن را امتحان کنید تا مکالمات جدید بشنوید.
بهعلاوه قهرمانان، باسفایتهای بازی نیز مجموعهای متنوع از ضدقهرمانان و شرورهای جهان مارول است که نشان میدهد سازندگان بازی نهایت دقت و سلیقه را در بازی بهخرج دادهاند.
یکی از هوشمندانهترین بخشهای طراحی بازی، سیستم پاداشدهی آن است. در طول مراحل و با شکست دادن دشمنان، شما آیتمی به نام Cosmic Cubes جمعآوری میکنید. این مکعبها واحد پول بازی هستند که در بخشی به نام Cosmic Matrix خرج میشوند. فروشگاه ماتریکس کیهانی، بهشتی برای طرفداران است. شما میتوانید با این مکعبها موارد زیر را بخرید:
علاوه بر این، هر مرحله شامل Challengeهای بخصوصی است. مثلا «با استفاده از پرتاب تار ۱۰ دشمن را شکست دهید» یا «مرحله را بدون استفاده از حرکت ویژه تمام کنید». گاهی اوقات این چالشها شما را مجبور میکنند شخصیت خاصی را انتخاب کنید. این سیستم ارزش تکرار (Replayability) را بالا میبرد، اما شمشیر دو لبه است؛ زیرا برخی بازیکنان دوست ندارند مجبور به بازی با شخصیتی شوند که علاقهای به آن ندارند.
بازی برای راضی نگه داشتن هر دو قشر گیمر (مدرن و کلاسیک)، دو حالت مجزا تدارک دیده است:
در بخش صداگذاری و موسیقی، بازی نمره قبولی را با اقتدار میگیرد. موسیقی متن ترکیبی از ارکسترال حماسی (برای لحظات داستانی و مراحل کیهانی) و راک/الکترونیک پرانرژی (برای مبارزات خیابانی) است که آدرنالین را به بالاترین حد میبرد. صداپیشگان نیز کار خود را به عالیترین شکل انجام دادهاند و شخصیتها را با تکیهکلامهای معروفشان زنده کردهاند. صدای برخورد مشتها، لیزرها و انفجارها بسیار شفاف و کوبنده کار شده است.
با وجود تمام تعریف و تمجیدها، Marvel Cosmic Invasion بینقص نیست و سایهی برخی مشکلات بر سر آن سنگینی میکند.
بزرگترین ایراد بازی، عدم تعادل در درجه سختی است. شما ممکن است سه مرحله را بهراحتی و بدون از دست دادن حتی یک جان پشت سر بگذارید، اما ناگهان در مرحله چهارم با یک جهش سختی غیرمنطقی روبرو شوید. برخی اتاقها پر از دشمنانی میشوند که سپر دارند (Shielded Enemies) یا از راه دور شلیک میکنند و صفحه را تبدیل به جهنم میکنند. این عدم توازن باعث میشود گاهی حس کنید بازی بهجای چالشبرانگیز بودن، ناعادلانه است.
همچنین برخی از چالشهای درون مراحل (که برای گرفتن مکعبهای بیشتر ضروری هستند) بیش از حد سختگیرانه یا عجیب طراحی شدهاند. مثلا چالشی که از شما میخواهد «در کل مرحله هیچ ضربهای نخورید»، در یک بازی بیت ام آپ شلوغ، بیشتر شبیه شوخی است تا چالش و میتواند باعث ناامیدی شود.
در حالی که اکثر باسفایتهای بازی (مثل نبرد با Thanos یا Taskmaster) طراحی جذاب و الگوهای حمله هوشمندانهای دارند، نبرد نهایی با خود Annihilus پتانسیل از دست رفته است. انتظار میرفت با یک نبرد حماسی چند مرحلهای روبرو باشیم، اما او بهطوری طراحی شده که حملاتی تکراری دارد و راحت شکست میخورد. همینطور اگر TMNT: Shredder’s Revenge را تجربه کرده باشید، ممکن است Marvel Cosmic Invasion در برخی از عناصر گیمپلی و دشمنان برایتان تکراری بهنظر برسد.
بازی Marvel Cosmic Invasion یک تلاش ستودنی و ارزشمند برای بازگرداندن قهرمانان مارول به ریشههای سبک بیت ام آپ است. فهرست شخصیتهای متنوع، سیستم تگتیم خلاقانه و گرافیک چشمنواز، آن را به تجربهای لذتبخش تبدیل کرده است. اگرچه مشکلاتی در بالانس سختی و طراحی باس نهایی وجود دارد، اما لذت پرواز با آیرون من و کوبیدن چکش بتا ری بیل بر سر ارتش Annihilus، چیزی نیست که بتوان به سادگی از آن گذشت. با اینحال، Marvel Cosmic Invasion ثابت میکند که هنوز هم میتوان در کهکشان دوبعدی، ماجراهای حماسی خلق کرد.
این بود بررسی بازی Marvel Cosmic Invasion، ممنون از همراهی شما مخاطبان حرفهای رسانه دنیای بازی.
زاده زمستان.
برای اطلاع از جدیدترین اخبار، نقد و بررسیها و ویدیوهای اختصاصی، ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید. همراه شما هستیم.
