یک مقاله کوتاه:کدام بازی سخت نامیده می شود!

82 دیدگاه ثبت شده است

1. اصن به نظر من سخت ترین بازی جهان Minesweeper ـه
   والسلام

   ۰۰

   پاسخ

   1. الان نصف کاربرا فک میکنن این بازی دیگه کدومه…
      بابا همین که بازی پیش فرض ویندوزه بمب خنثی میکنی
      نه ذخیره سازی نیاز داشت نه اصن دشمنی بود که هوش مصنوعی بخواد

      سخت ترین بازی جهان :sad:

      ۰۰

2. دوران بازی سخت تمام شد :cry: الان هوش مصنوعی تو سختی در حد نخود میباشد

   ۰۰

   پاسخ

3. بازی کانترا رو به یاد دارید رو اتاری اوووووف سخترین بازی زمان خودش بود ..تواین نسلم دارک سولز

   ۰۰

   پاسخ

4. به نظرمد دالرك سولز كلا غير طبيعيه يعني در حدي هست كه گيمر حتي از نزديك شدن به سي دي حراص داشته باشه…!!!!درست نميگم؟؟؟

   ۰۰

   پاسخ

   1. اگه تو یه دنیایی مثل دنیای دارک سولز بودیم همه چی همینقدر سخت بود. ولی اکگه همه با این دید بازی بسازن اونوقت تام رایدر و رزیدنت و فار کرای واویلا بود.
      این وسط ولی بازیای الکی اسونم زیاده مثل اساسین که از منچ هم ساده تره حتی در حالت خواب با یه دست هم میشه بازی رو تموم کرد. :cry: :cry:

      ۰۰

5. در بازی‌های شوتر بهترین سختی که دیدم مربوط میشه به Payday 2 اونم مراحل دزدیدن طلا. هر چند که نصف بیشتر سختی‌ها مربوط میشه به هوش مصنوعی افتضاح یاران که البته اگه آنلاین بازی کنید لذت بخش بودن بازی و درجه‌ی سختی رو حس می‌کنید. از طرفی یک سری مراحل هم هستن مثل دزدیدن تابلو نقاشی‌ها یا جا به جائی کوک که توی دو یا سه تا استیج مختلف باید انجام بگیرن این مراحل اکثرا سختیشون به خاطر طولانی بودن هست یه مرحله ممکنه دو ساعت درگیر کنه مخاطب رو. علاوه بر این اضافه شدن دشمن‌ها به مراتب قوی‌تر و با تجهیزات بهتر از جمله اون نیروهای ویژه لباس سبز که با خالی کردن یه خشاب تو سر فقط می‌میرن (اسنایپرها که جای خود دارند).
   بهترین تجربه‌ی سختی در بازی‌های ریسینگ: شاهکار ساخته‌ی EA Blackbox یعنی Carbon. الباقی ریسینگ‌ها جدید و قدیم (به جز MW کبیر) برن… هنوز هم وقتی یاد اون مراحل چلنج و دوئل‌های Canyon می‌افتم کرک و پرم می‌ریزه.
   سختی در بازی‌های سوم شخص (به استثنای RPGها) سری DmC مخصوصا این ری‌بوت که روی درجه‌ی سختی آخر و یکی مونده به آخر دهن آدم رو با غلطک صاف می‌کرد. در درجه‌ی سختی یکی مونده به آخر دشمنان با یک ضربه و دانته با یک ضربه می‌مُرد اما با درجه‌ی سختی آخر بازی دشمنان خط سلامتی خودشون رو داشتن و دانته با یک ضربه به درک واصل می‌شد. تمام کردن یک مرحله با این درجه سختی ** فیل می‌خواد! مخصوصا در مواجهه با دشمنان اره برقی به دست.
   از طرفی رزیدنت‌ اویل‌های کلاسیک با داشتن المان‌هایی مثل نداشتن سایدکیک، کمبود مهمات و معماهای فک انداز سختی خودشون رو حفظ کرده بودن.
   رزیدنت اویل 6: کمپین کریس روی درجه‌ی سختی No Hope از همون مرحله‌ی اولش دهن آدم رو آسفالت می‌کنه که باید گروگان‌ها رو از دست جاووهای خزنده نجات بدین. بازی مهمات نمیده معمولا و سیلی از دشمنان تشنه‌ی خون آدم رو می‌فرسته جلو. کمپین کریس نسبت به تمامی کمپین‌ها سخت‌تره از اون جایی که در کمپین لئون با زامبی‌های کلاسیک سر و کار داریم، کمپین جیک اکثرا به فرار کردن از دست آستانک اختصاص داره و جیک هم با مشت و لگد خیلی سریع می‌تونه با زامبی‌ها مقابله کنه. کمپین ایدا وانگ هم اکثرش حل معماست و برای دشمنای بازی به اندا‌زه‌ی کافی مهمات هست.
   یکی از سوم شخص‌های سخت که اون هم تقریبا اکتسابی هست و باید هر قسمتی از مرحله رو با روش «آزمون و خطا» پیش برد Hitman: Blood Money بود برای من حداقل توی همون سال‌ها. مثل این مخفی‌کاری‌های درپیت این چند ساله نبودن از جمله همین هیتمن قبلی. کاری که بازی می‌کنه اینه که یه نقشه‌ی بزرگ میده با جای تک تک دشمنان و مراحل و ساپورت از نظر اسلحه بعد هر چی درجه سختی میره بالا این ساپورت رو کم و کمتر می‌کنه در نهایت مجبور می‌شید از تک تک مکان‌های مخفی بازی دیدن کنید برای پیدا کردن موقعیت‌های مناسب برای قتل هدف. از جمله‌ بهترین مراحل بازی همون کلاغ‌ها بود که واقعا بالانس بود و مپ بزرگی هم برای مانور داشت.
   از طرفی سری سولز سختی و چالش زیادی رو از نظر «طراحی مرحله» و «هوش مصنوعی» برای آدم در نظر می‌گیره.
   برای دوستانی که به نظرشون سری سولز خیلی چیپ هست:
   1. این دوستان احتمالا شروع کار رو با کلاس‌های درپیتی مثل Warrior و Knight شروع کردن که در این صورت هر آماتوری می‌تونه بازی رو با اتکا به دانش نقش آفرینی‌اش تموم کنه. مثل هیروهای خز دوتا می‌مونه که بچه دوازده ساله‌ها هم می‌تونن باهاش گنک کنن و خیلی هم به خودشون ببالن. شما اگه خیلی خوبی برو با کلاس Deprived برو بعد ببینم اصلا توان این رو داری که این سری رو به سخره بگیری یا نه.
   2. تنها بازی‌ای که من دیدم سختی شیرینی داره. بارها شد سر PD2 و رزیدنت اویل دسته رو پرت کردم کنار و برای یه هفته سراغش نرفتم اما این سری آدم رو وادار می‌کنه که روی بازی رو کم کنید و هر جوری که شده قلق تمام کردن مرحله رو پیدا کنید.
   3. با هر بار مردن سول‌هایی که جمع کردین از بین میرن این خودش یه چالش بسیار بزرگه که مجبور می‌کنه در اکثریت اوقات برگردین و سول‌های از دست رفته رو بردارین.
   4. سخت پول میده به شکلی که در خرید تجهیزاتی مثل شیلد، کمان و شمشیر آدم رو سر دوراهی برای خرید قرار میده.
   5. بشین سر جات :/
   در مورد بازی‌های کوچک‌تر: میت بوی کافیه. به قدری طراحی مرحله‌ی این بازی عالیه که زبان از وصفش عاجزه.
   در نهایت آخرین بازی سختی که انجام دادم مربوط میشه به Wolfenstein: The New Order روی درجه‌ی سختی آخر و یکی مانده به آخر. بازی مهمات کم میده دشمن زیاد و صدها تکنیک و آپگرید موجود که واقعا لذت بخش می‌کنه این سختی رو.

   ۰۰

   پاسخ