گزارش8: «دزد» آسوده بخوابید شهر در امن و امان است!

دزد به «استیس هارمان» جلوه ای از نمایش بازی های نسل بعد را نشان داده است اما همچنان نشان دهنده ی این است که با وجود قدرت فراوانی که در این بازی ها وجود دارد،بعضی چیزها هیچ گاه تغییر نمی کنند.
پس از دیدن دموی بازی دزد روی پی سی، دو چیز مرا شوکه کرد.
اولی،زیبایی لذت بخش جلوه های پویای نورپردازی،فضاهای حجمی، اشعه های خورشید و تاثیرات آب و هوایی که به شدت چشم نواز بودند و دومی نیز تحلیل رفتن بازی به خاطر این که نخستین در را(منظور اینه که این بازی از اولین بازی های نسل بعده)باز می کند است.
گیم پلی ای که من مشاهده کردم همانی است که مدتی قبل «دیو کوک» درباره آن توضیحات مختصری داده بود.

رییس دزدان (گارت) در حالی نشان داده می شود که روی بام ساختمان ها در حال دویدن و فرار کردن است و تا قبل از این که ساعت 12 شود باید به خانه ی شکوفه ها (فاحشه خانه) برسد.
او از سوراخی روی دیوار به جای در اصلی که به شدت محافظت می شد برای ورود به خانه استفاده می کند،سپس یک نگهبان را از پا در آورده،از یک گاوصندوق دزدی کرده و جیب های یکی از مشتریان را نیز خالی می کند.
همه ی این کارها با مهارت تمام و بدون جلب توجه انجام می گیرد چرا که گارت ماهرانه منابع نور را شناسایی کرده و آن ها را خاموش می کند تا بتواند از سایه ها و تاریکی ها برای حرکت مخفیانه اش استفاده کند.جو بازی،بازی کننده را درگیر می کند و کمی خشن است و مشاهده ی کارهای مخفیانه و خلاقانه «گارت» بسیار هیجان انگیز است.

سپس او دری را باز می کند و اینجاست که ذهن من چهره ای غمگین به خود می گیرد!

همه ما این صحنه را بارها دیده ایم..بازیباز به چند قدمی یک در عادی می رسد و کلیدی را روی کنترلر خود فشار می دهد و سپس در بدون این که توسط آواتار لمس شود باز می شود.این سناریو برای ما بسیار آشنا و تکراری است و این دقیقا دلیل بهت و آشفتگی من است.
هوش طبیعی گارت کجاست؟چرا او مانند یک انسان عادی در را باز نمی کند و درون اتاق را نگاه نمی کند؟چرا در همیشه یا کاملا باز است یا کاملا بسته؟این باعث وجود حس قطع ارتباط بین بازی کننده،آواتار و دنیای بازی می شود که با بکارگیری برخی ظرافت های جزئی مانند همین لمس کردن در هنگام باز کردنش،برطرف می شود.
طی سال های متمادی ما به این چیز ها عادت کرده ایم اما باید دقت کنیم که با ورود به نسل بعد این چیزها مواردی هستند که در نسل جدید به سختی مورد قبول بازی کنندگان قرار می گیرند.

گفتن این موضوع به تهیه کننده ی دزد «استفان روی» موجب شد وی قبل از بیان پاسخ غیر منتظره اش مدتی به فکر فرو رود.

” در زندگی واقعی باز کردن یک در اصلا چیز مهمی نیست ولی در یک بازی کمی پیچیده تر است.در بازی انیمیشن عمل باز کردن در و زوایایی که یک بازی کننده می تواند انتخاب کند از اهمیت بسزایی برخوردار است.این کار و تلاش فراوانی را می طلبد.من با گفته ی شما موافقم، ما در حال ورود به نسل بعدیم و این ایده  که دری جادویی وجود دارد که که خود به خود باز می شود خوب نیست.
مهمترین چیز برای ما غوطه وری و اعتقاد شما به دنیای بازی است.اینگونه جزییات می تواند به باورپذیری بازی کمک کند.به شما قول نمی دهم ولی مطمئنا تیمم را برای توجه به این گونه مشکلات تحت فشار خواهم گذاشت.”

البته عمل باز شدن یک در تنها نمایانگر وجود تعداد زیادی از مشکلات مشابه به آن است که باورپذیری بازی را کاهش می دهد.ناتوانی نگهبانان در نگاه کردن به بالای سر خود،هوش مصنوعی نه چندان جالب و…از دیگر ضعفهای بازی بوده اند.
چیزهای زیادی وجود دارند که ما به دیدن آن ها در بازی ها عادت کرده ایم و سازندگان بازی های نسل بعد باید توانایی ساخت آن ها را داشته باشند،اما آیا می توانند؟
با کنار گذاشتن جلوه های بصری، این بسیار ناامیدکننده است که بازی های نسل بعد روند مشابهی با بازی های کنونی داشه باشند.اما آنچه بسیار امیدوار کننده است گفتگوی من با “روی” در این رابطه است که او به گونه ای این نگرانی ها را برطرف می کند.
برای نمونه،او درباره ی این که قدرت افزایش یافته ی کنسول های نسل بعد چگونه به سازندگان در ارتقای سطح هوش مصنوعی بازی نسبت به سطح کنونی کمک می کند،صحبت می کند.

آنچه اضافه شده است،رفتار پیچیده تر نگهبان ها نسبت به آدم های آماتور عادیست،به این معنی که حقه هایی که در برابر بعضی از هوش های مصنوعی ها جواب می دهند در مقابل نگهبانان کارا نخواهد بود.
“اهمیت بزرگ نسل بعد برای ما این است که این نسل به ما اجازه می دهد تا تجربه ای عمیق تر بسازیم.ما در گروه خود ساعت ها روی مساله ی باور پذیری بازی و حل مشکلات آن بحث می کنیم.”
این دقیقا چیزیست که من روی آن تاکید دارم،قدرت بینایی پیشرفته ی گارت که در بازی های دیگری مانند توم ریدر،بتمن،هیتمن،فرقه ی قاتلان و تعدادی بازی دیگر وجود دارد.

«نیکولاس کانتین» کارگردان بازی،قبلا گفته است که استفاده از  این توانایی کاملا در اختیار بازی کننده است.

روی توضیح می دهد:

“توانایی تمرکز واقعا با داستان ارتباط تنگاتنگی دارد،در ابتدای داستان اتفاقی می افتد که این توانایی را توجیه می کند.ما بسیار تلاش کردیم تا این توانایی مانند حقه ای از طرف سازندگان بنظر نرسد و اعلام کرده ایم که استفاده از آن دلخواه است،ما برای اطمینان از اختیاری بودن استفاده از این توانایی،بیشتر روی بازی کار خواهیم کرد.اگر در بازی معمایی وجود داشته باشد،که تمام آدم های این شهر قادر به حل آن نباشند(بدون استفاده از تمرکز)،آنوقت ما مقصریم.”

با توجه به گفته ها و آن طور که بنظر می رسد، استفاده از تمرکز در لحظه به لحظه ی بازی ضروری نیست.

در حقیقت،این 30 دقیقه ای که از گیم پلی بازی مشاهده کردم،سوالات زیادی به وجود آورده است که گارت وقت پاسخ دادن به همه آن ها را ندارد.او وعده داده است که دمو های آینده هوش مصنوعی بهتری را به نمایش خواهند گذاشت و نشان دهنده ی راه های مختلفی برای تمام کردن هر مرحله خواهد بود.
در همین حال، تصور این که روشنایی و سایه ها،دو عامل متضاد که از آلمان های اصلی مجموعه دزد هستند،چگونه گیم پلی بازی را تحت تاثیر قرار خواهند داد جالب است.امکاناتی که با استفاده از تکنولوژی هایی مانند منابع نور پویا،سایه های حقیقی و بازتاب های طبیعی که در ساختار بازی قرار داده شده اند در اختیار بازی کننده قرار می گیرد می توانند برای بازی کنندگان تجربه ای بهتر و با کیفیت تر را شکل دهند.
البته قرار نیست پایه و اساس بازی های رایانه ای یک شبه تغییر کنند.مدتی زمان خواهد برد تا بفهمیم که دزد و یا سایر بازی های نسل بعد،تجربه ای نو و متفاوت نسبت به گذشته ارائه می دهند یا خیر.
خطاب به «روی»،برای من یکی نسل بعد به معنی تعداد چندضلعی های روی صفحه نمایش نیست،بلکه بیشتر کاری که این چندضلعی ها انجام خواهند داد مهم است.امیدوارم به جایی برسند که باز کردن درها نیز هدفمند شود!

دزد بر روی پی سی و پلی استیشن4 و دیگر کنسول های نسل بعد در سال 2014 منتشر خواهد شد.