خانه » نقد و بررسی » نقد و بررسی بازی
شاید با دیدن عنوان شبیهساز اولین چیزی که به ذهنتان خطور میکند تجربهای نزدیک به واقعیت است؛ چیزی که بازی شبیهساز تراپی با آن فاصلهی بسیاری دارد. در بررسی بازی Therapy Simulator (نسخه ارلی اکسس) نگاهی میاندزیم به اثری که حتی در شبیهسازی یک بازی نیز ناکام میماند چه برسد به ارائهی تجربهای واقعی! با بخش نقد و بررسی بازی از وبسایت دنیای بازی همراه باشید.
این بازی در طول یک سال توسط یک شخص با نام مستعار Jemboy توسعه یافته است. به علت ماهیت مستقل این بازی و عدم دسترسی به اطلاعات کافی، چیز زیادی نمیتوان درمورد نحوه تولید و یا اهداف سازنده از تولید آن گفت. تنها چیزی که کاملا مشهود است، با توجه به ظواهر موجود، هدفگیری کلی بازی برای ارائهی تجربهای تلفیقشده از شبیهساز و موارد طنز است که از همین ابتدا باید گفت حسابی تیرش به خطا رفته است. پاسخ به چرایی این سوال را در ادامه خواهیم داد.
راستش را بخواهید صحبت درمورد این بازی خیلی دشوار است. دلیل این موضوع نیز تداخل وعدههای سازنده با چیزی است که در حال حاضر به آن دسترسی داریم. درست است که این بررسی بر اساس نسخه دسترسی زودتر بوده و طبیعتا با عنوانی شستهرفته طرف نیستیم، اما دستکم میتوان بعضی حداقلها را از آن طلب کرد.
اولین و مهمترین نکته عدم پایبندی به استانداردهای یک شبیهساز است. همانطور که از تعریف این ژانر پیداست، هدف اینگونه از بازیها ارائهی تجربهای نزدیک به واقعیت است. یا حتی اگر از سمت و سوی کمدی و چیزی که در بازی Goat Simulator مشاهده کردیم به آن بنگریم، بازهم چیزی نصیبمان نمیشود.
از کوچکترین جزئیات الی بدیهیترین کلیات بازی دچار مشکلات فراوانی هستند که به تجربهی کلی مخاطب آسیبی جدی وارد میکنند. اگر بخواهیم با صراحت بیشتری بگوییم، این بازی به هیچوجه نمیتواند یک بازی باشد چرا که حتی از اصولیترین مشخصات یک بازی نیز برخوردار نیست.
چیزی که بیشتر مخاطبان را پای یک بازی مینشاند عنصر لذت است که به واقع در هیچکجای این عنوان یافت نمیشود. از طرفی دیگر، با گذر زمان و بدستآوردن پول بیشتر و حتی استخدام کردن افراد مختلف کوچکترین حس پیشرفتی در شما حاصل نخواهد شد. بهطور کلی این اثر دارای مشکلی اساسی و بنیادین در طراحی است و بهدنبال چیستی خود گشته و آن را پیدا نمیکند.
روند کلی گیمپلی به این صورت است که به دفتر خود رفته، بیماران را وارد لیست ویزیت امروز قرار داده و با دعوت از آنها به دفتر، به دردشان گوش سپرده و سعی در بهبود (و یا تخریب) حال و روزشان میکنید. همهچیز در ابتدا کاملا قابل قبول ظاهر میشود اما این موضوع فقط تا پایان هفته اول صدق میکند. بلافاصله با شروع هفته دوم متوجه تکرار مکررات خواهید شد، یعنی بیمارانی با ظاهری متفاوت اما نیازهایی کاملا یکسان به دفتر شما رجوع خواهند کرد.
این یکسان بودن اما تنها در درد و رنج آنها نبوده و شما شاهد تکرار یکبهیک دیالوگهایتان خواهید بود. حتی با انتخاب گزینههایی متفاوت از دفعه قبلی، تفاوتی حاصل نشده و بهطور کامل در یک چرخه تکرار آزاردهنده قرار خواهید گرفت. بزرگترین ناکامی این بازی نیز وقتی ظاهر میشود که بیماران شما فارغ از هرگونه رفتاری که با آنها داشتهاید هرگز باز نخواهند گشت و عملا بازی با شکست کامل مواجه میشود.
چیزی که یک بازی را از تجربهای صرف در یک محیط سهبعدی متمایز میکند وجود کنش و واکنش است. هر عمل شما در بازی موجب تغییراتی شده و بازیکن میبایست براساس همان تغییرات واکنشی جدید از خود نشان دهد. حال فرض کنید که اعمال شما هیچگونه عواقبی درپی نداشته باشند. این امر بهطور کلی هر تعریفی که از یک بازی میتوان داشت را مورد تمسخر قرار میدهد.
اما شاید برایتان جالب باشد که این دقیقاً همان چیزی است که در بازی Therapy Simulator شاهدش هستیم. هیچکدام از اقدامات شما، چه تمسخر مراجعهکنندگان باشد و چه رهاکردن دفتر، کوچکترین پاداش یا مجازاتی درپی نخواهد داشت. بهطور مثال، بنده با وجود 4 بیمار حاضر در مطب با خونسردی کامل ساختمان را ترک کرده و روزم را به پایان رساندم و بازی حتی درخواست کمی مکث و تأمل نیز از بنده نکرد!
شما میتوانید بیماران خود را مسخره کرده و یا کاملا با حرفهای منطقی به سوی آرامش سوق دهید؛ اما بههرحال دویست دلار ناقابل دریافت خواهید کرد! همچنین میتوانید پولی که از تخریب بیماران خود بهدست آوردهاید را خرج استخدام افراد مختلف مانند یک منشی و یا مدیر بازاریابی کرده و شاهد هیچ تغییر خاصی نباشید.
توسعهدهنده بازی وعده وجود مکانهای متفاوت و مراجعهکنندگانی با تفاوتهای اساسی، و همچنین وجود آیتمهای مختلف برای شخصیسازی دفتر و یا منزل احتمالی تراپیست را میدهد که اگر راستش را بخواهید، حتی با اضافهشدن تمام این موارد در آینده، اتفاق خاصی نخواهد افتاد و قرار نیست چیزی به میزان سرگرمی این بازی افزوده شود.
مشکلی که بازی Therapy Simulator با آن دستوپنجه نرم میکند نه محتویات اضافی و سرگرمکننده، بلکه ایرادات بنیادین در ساختار و طراحی کلی بازی است. این بازی نمیتواند آنطور که باید از پتانسلی که از آن برخوردار بوده استفاده کرده و هویت کلی خود به عنوان اثری تعاملپذیر را از دست میدهد. چیزی که شاید بتواند این عنوان را از یک سقوط آزاد نجات دهد ارائهی تجربهای است که کمی بیشتر به واقعیت شبیه باشد. برای شروع شاید بازگشت بیماران برای جلسات بعدی و ادامه روند درمان ایدهی جذابی باشد.
The problem with Therapy Simulator isn’t the extra content, but rather the fundamental flaws in the overall structure and design of the game. It fails to live up to its potential and loses its identity as an interactive work. What might save the game from a free fall would be to offer an experience that feels a little more like reality. For starters, having patients return for follow-up sessions and continue the treatment process would be an interesting idea.
بررسی بازی Therapy Simulator بر اساس نسخه دسترسی زودتر(Early Access) منتقدین پیسی که از سوی ناشر بازی برای دنیای بازی ارسال شده بود به رشته تحریر درآمده و این بازی همچنان در دست توسعه است.
ممنون از شما همراهان حرفهای رسانهی دنیای بازی که نقد و بررسی بازی Therapy Simulator (نسخه ارلی اکسس) را تا انتها همراهی کردید.
اگر جویای صلح هستی، آمادهی جنگ شو ...
برای اطلاع از جدیدترین اخبار، نقد و بررسیها و ویدیوهای اختصاصی، ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید. همراه شما هستیم.
