آن روی سکه‌ی «افق»

در این مطلب، اصلا قصد ندارم یکی از بازی‌های خوب امسال را «بکوبم» و یا از سر طرفداری با بازی دیگری مقایسه‌اش کنم. قصد ندارم به گرافیکش خرده بگیرم و بگویم چرا درخت‌های کنار جاده تکان نمی‌خورند؟ قصد ندارم ثابت کنم که هیچ بازی موفقی از ترکیب دو دنیای کاملا جدا از هم «شبیه‌سازی» و «آرکید» به وجود نیامده و اصلا دلم نمی‌خواهد نقد کنم کسانی را که وقتی «جنون سرعت» به «پرو استریت» و «شیفت» پناه برد آن قدر تازیانه زدندش که «فرار» کرد؛ و حالا با «افق» فقط مدارا می‌کنند. قصدم از نوشتن این مقاله، یادداشت یا هر چه اسمش را بگذارید، فقط دفاع از «آرکید بازان» ای است که … شاید ناامید شده‌اند.

خیلی ساده می‌شود فهمید که فورتزا: افق، یک بازی نسبتا خوب است که قشر وسیعی از بازی‌کنندگان سبک رانندگی را هدف قرار داده. این قشر از دو جمع عمده تشکیل شده که اولی کسانی هستند که به تازگی با کنسول نسل هفتمشان و با تجربه کردن شبیه سازی قدرتمندی به نام فورتزا به طرفداران سبک رانندگی پیوسته‌اند. و دومین جمع آن‌هایی هستند که اسم خودشان را «آرکید باز» می‌گذارند و زمانی “V.R.” بازی می‌کردند و «برن‌آوت» و «جنون سرعت» می‌خوردند و «درایور» می‌پرستیدند. تکلیف دسته‌ی اول معلوم است. همین که اسم «فورتزا» به گوششان بخورد از خود بی‌خود می‌شوند و برای بازی‌ سینه چاک می‌دهند. اما دسته‌ی دوم بازی را انتخاب می‌کنند و به سمتش نمی‌روند مگر بازی بگوید: “من آرکید هستم! یک بازی مسابقه‌ای تو خیابون با کلی ماشین و جاده‌ی خفن.”

افق این‌ها را با چند زبان می‌گوید؛ اول این‌که آرم «فورتزا»ـیی اش را تغییر می‌دهد و روی جلدش از پیست بیرون می‌آید و یک «دوج» زرد نشانتان می‌دهد که پشتش مناظر طبیعی است و هیچ اثری از شبیه‌ساز و پیست و این‌ها به چشم نمی‌خورد. در قدم بعدی بازی می‌گوید که “من یک داستان سر راست دارم” که اگر می‌خواهی برای ادامه‌ی مسابقه انگیزه داشته باشی به آن نیاز خواهی داشت. بعد کم کم خودش را به عنوان یک عنوان آرکید به دسته‌ی دومی که انتظار دارند با یک «درایور»، «نیدفوراسپید» یا هر بازی غیر از «فورتزا» و «گرن توریسمو» رو برو شوند قالب می‌کند. ما هم می‌گوییم: “ایول! گازش رو بگیر تا بریم!”

در عمل، من انتظار داشتم که افق یک فورتزای آرکیدی شده باشد و دلم را با خواندن نقدها و تعریف‌های این و آن حسابی صابون زده بودم. در مواجهه با بازی که یکی دو ساعت بیشتر طول نکشید، متوجه شدم که بازی نیازهای یک آرکید باز را برآورده نمی‌کند و فقط یک فورتزای آسان (Casual) است و اصلا آرکید نیست. این اداهایی هم که درآورده -مثل داستان داشتن و مسابقه خارج از پیست و تیونینگ- اصلا بازی را آرکید نکرده است. بازی آرکید آن است که منِ عشقِ ماشین، یک «لنسر» تا دندان مسلح را بردارم و با یک «گالاردو» مسابقه بدهم. نه این‌که کلاس بندی -حتی در مسابقه‌های خیابانی- حالم را بگیرد. بازی آرکید آن است که با 180 تا سرعت یک پیچ 80 درجه را به راحتی رد کنید و هیچ توقفی در کار نباشد. و یک آرکید بازی که به سراغ افق آمده برای این‌که به این ویژگی‌ها‌ی وعده داده شده برسد، بارها و بارها به تنظیمات درجه‌ی سختی و … و … بازی مراجعه می کند و علاوه بر این‌که با گزینه‌های ایمپورت شده از شبیه‌ساز گیج می‌شود به ناچار بازی را آسان می کند که کمی هیجان را تجربه کند ولی عملا لذت مسابقه را می گیرد و …

اصلا انتظار ندارم که طرفداران کنسول مایکروسافت، یا هواداران بازی این حرف‌ها را قبول داشته باشند یا با نگاه من موافق باشند (بر عکس منتظرم فحش بشنوم و نقد شوم)، مخاطب اصلی این مقاله … یادداشت … دفاعیه … دل‌نوشته یا هر چیز، آن‌هایی هستند که سال گذشته با درایور: سان فرانسیسکو به یاد خاطرات گذشته افتادند و کلی حال کردند.

یک روی سکه‌ی افق، ممکن است برای خیلی‌ها جذاب و عالی باشد، ممکن است اصلا به دید یک بازی آرکید به آن نگاه نکنند و لذت ببرند، ولی روی دیگر آن، یک سیلی محکم است به طرفداران سبک ریسینگ آرکید؛ که آرکید می‌خواهند و این روزها با سیلی صورتشان را سرخ نگه می‌دارند.