نقدی بر بازی بازی Gone Home | آبی بیکران

چند وقت پیش «جرج لوکاس» و «استیون اسپیلبرگ»، این دو غول دنیای سینما، طی یک کنفرانس صحبت های جالبی درباره ظرفیت ها و هم چنین آینده دنیای بازی داشتند. آن ها معتقد بودند که: «… ظرف پنج سال آینده بازی بزرگ، آن بازی خواهد بود که شما به شدت بتوانید با کاراکترهایش همذات پنداری کنی و هدفش جذب زنان و دختران باشد. آنها گیم های احساساتی دوست دارند. این یک موفقیت بزرگ خواهد بود و در نتیجه تایتانیک صنعت گیم را خواهید داشت، گیمی که شما بتوانید داستان عاشقانه یا همچین چیزی را اجرا کنید و با خود بگویید که این از کجا آمد؟ چون شما به جای کشتن مردم دارید با دیگران ارتباط برقرار می کنید. …» و حالا در حالی که هنوز یک سال از صحبت های این دو نگذشته، ما با بازی طرف هستیم که تجسم کامل صحبت ها و حرف های اسپیلبرگ و لوکاس است. بازی Gone Home، پدیده امسال دنیای بازی است.

GH حیرت انگیز است! و این حیرت نه به خاطر پیچیدگی است و نه عظمت.  اتفاقا دلیل اصلی خیره کننده بودن این بازی در سادگی آن است. نه قرار است دنیا را نجات دهید، نه با شیطان مبارزه کنید، نه معشوقه تان حفظ کنید و نه از کسی انتقام بگیرید. داستان این بازی بسیار ساده تر و ملموس تر از این حرفاست. حالا دیگر می توانیم امیدوار باشیم که در دنیای بازی هم؛ هم چون سینما عمیق ترین دغدغه های خالقان و هنرمندان به راحتی به روی کاغذ بیاید و مخاطبان خود را پیدا کند. دیگر می توان منتظر جشنواره هایی مثل «کن» و «برلین» در دنیای بازی ها شد. دیگر می توان هنر بازی سازی را «فرآیندی درونی که از ضمیر ناخودآگاه سرچشمه می گیرد»، تعبیر کرد.

GH، داستان دختری است به نام «کیتی» که که بعد سفری حدودا یک ساله که به دور اروپا داشته؛ به خانه برمی گردد. ولی کسی در خانه نیست و تنها نامه ای از خواهر کوچکش «سامانتا»، می بیند که از او می خواهد اصلا دنبال پاسخی برای پرسش های فراوانی وجود دارد، نگردد! اما «کیتی» تلاش می کند با گشتن میان اسناد، نامه ها و دفتر خاطرات اعضای خانواده به حقیقت ماجرا پی ببرد. تمام بازی در این خانه و با گشتتن میان نامه ها و کنار هم گذاشتن قطعات پازل می گذرد. بازی از نظر داستانی شباهت هایی به فیلم «هیولا» ( پتی جنکینز – 2003) دارد.

هم گیم پلی بازی هم شیوه روایت داستان تکراری است (قبلا در DOOM و سری Resident Evil چنین شیوه روایتی استفاده شده). شخصیت پردازی، نقطه قوت اصلی GH است. کل بازی حول دختر کوچک خانواده می گذرد. «سامانتا» وقایعی را که در این چند سال (که اتفاقا در حساس ترین مرحله سنی اون یعنی دوران بلوغ می گذرد) برایش رخ داده بازگو می کند. با بررسی خاطرات و رخدادهایی که در این مدت رخ داده، پی می بریم که کم توجهی پدر و مادر منجر به گوشه گیری و انزوای «سامانتا» شده است. هر چه با وقایع تازه تر رو به رو می شویم (یا به عبارت بهتر می خوانیم!)؛ بیش تر با دور شدن «سامانتا» از خانواده آشنا می شویم. او، نیازهای روحی و جسمی خود را سعی می کند در جایی غیر از خانواده پیدا کند. همین امر منجر به دوستی او با همکلاسی عجیبش به نام «لونی» می شود. دختر بودن «لونی» و برقرار شدن رابطه هم جنس گرایانه بین این دو دختر، یکی از نقاط قوت بازی است. «لونی» از آن دست فمینیست های افراطی است که راه نجات زنان را در اعتراض و مردانه زیستن می بیند. او عاشق جستجو و فعالیت های نظامی است و به موسیقی اعتراضی پانک راک علاقه دارد. همین اخلاقیات مردانه به «لونی» وجهی دو جنسه می بخشد و باعث می شود «سامانتا» بتواند نیازهای روحی و عاطفی را که باید از پدر و مادرش کسب می کرد، در وجود «لونی» پیدا کند. «لونی» برای او هم عاشق است، هم معشوق، هم برادر، هم خواهر، هم پدر و هم مادر. «لونی» تمام آن چیزی است که «سامانتا» در خانواده خود دنبالش می گشت. شاید «لونی» و «سامانتا» از یک طبقه اجتماعی نباشند، ولی مسیر زندگی هر دو را به یک نقطه رسانده است. هر دو از یک جنس و مکمل یک دیگر هستند. هرچه «سامانتا» با «لونی» صمیمی تر می شود، رابطه اش با پدر و مادرش تیره تر می شود. مسما دوری «کیتی»، خواهر بزرگش هم در این اتفاق بی تاثیر نیست. نویسندگان بازی، با مهارت و هوشمندی، بخش های عمیق و نادیده «سامانتا» را با حوصله؛ از دل تاریکی بیرون می کشند و به زیبایی، پیچیدگی این شخصیت چند لایه را به نمایش می گذارند. البته داستان فقط در «سامانتا» خلاصه نمی شود. نویسندگان بازی سعی می کنند با پرداختن به مشکلات و دغدغه های پدر و مادر مثل رابطه پنهانی مادر با یکی از همکارانش یا فروش ناامید کننده کتاب های پدر، ریشه های این کم توجهی والدین نسبت به «سامانتا» را بازگو کند. بازی، با یک پایان کوبنده ضربه کاری را وارد کرده و مخاطب را مبهوت و سرگردان مشکلات آشنا و ملموس این خانواده از هم پاشیده می کند.

Gone Home، بدون تردید یکی از بهترین بازی های مستقل امسال است. تاثیر این بازی کوتاه و ساده، بعدها بیش تر آشکار خواهد شد. خوش بختانه ظرفیت های پنهان دنیای بازی؛ بیش از پیش در حال آشکار شدن است. به لطف بازی های مستقل و سازندگان خلاق و توانا، بازی به خوبی دارد مسیر خود را به سوی قصه گو شدن طی می کند. بعید نیست ظرف چند سال آینده، همین بازی های مستقل به قدرت اصلی دنیای بازی و ملاک ارزش گذاری تبدیل شوند وبازی های عظیم یا همان «بیگ پروداکشن ها» همان نقش فیلم هایی مثل «ترانسفورمرز» یا «سریع و آتشین» هنر هفتم را در دنیای بازی ایفا کنند.

نویسنده: سینا بحیرایی