کارت‌های پادشاه | نقد و بررسی بازی Reigns

به لطف و میمنت وجود بازی‌های ویدئویی توانسته‌ایم در هیبت فرمانروایان بی‌شماری قرار بگیریم و سرنوشت مملکت و خلقی از انسان‌ها را عهده‌دار شویم، با انتخاب‌هایمان مسیر زندگی‌هایشان را شکل بدهیم و معنی‌گر چیستی‌هایشان در زندگی باشیم. از سری «تمدن» (Civilization) گرفته که در آن در شکلی قایی پادشاهی عظیم خود را شکل می‌دهید و به‌سوی آینده‌ای دور هدایت‌اش می‌کنید، تا سری «جنگ تام» (Total War) و شهی در امپراطوری‌های عظیم تاریخ و دیگر بزرگان ژانر استراتژی که معرف حضور علاقه‌مندان هستند. انتخاب، مسوولیت، فکر و رعایت عدالت، موضوعی که در بطن ظاهر چشم‌گیر و گیم‌پلی سرگرم‌کننده این قبیل آثار جا خوش کرده و بازی ساده و جمع‌‌وجور استودیو لندنی Nerial در شکلی بسیار عالی، این مفاهیم عمیق را در خود جای داده و بازیکن‌اش را همراه خود درون دنیای قرون‌ وسطی‌ای و انتخاب‌های دوگانه متعددش می‌کند. مشابه قصه‌ای کوتاه از برادران «گریم» یا Fairy Tale شبانه، این شمایید و انتخاب‌های پادشاهی‌تان و سرنوشتی که در نهایت منتظر مرگ و نیستی‌تان است. در ادامه با نقد و بررسی بازی Reigns همراه دنیای بازی باشید.

در Reigns شما در نقش پادشاه‌ سرزمینی قرون‌وسطایی قرار می‌گیرید و از سال اول حکومت، بازی را آغاز می‌کنید. چهار فاکتور اصلی وجود دارد که مهم‌ترین عامل تضمین طول عمر حکومت‌تان و باقی‌ماندن بر مسند قدرت هستند. این چهار ستون شامل رضایت خاطر عمومی، ارتش، کلیسا و پول خزانه هستند. رعایت تعادل میان هرکدام از این چهار فاکتور مهم‌ترین هدف شما در بازی‌ست و اگر هرکدام به صفر برسند یا سقف‌شان پر شود، با شورش یا کودتا مواجه می‌شوید و مرگ است که در نهایت انتظار دیدار با شما را می‌کشد.
نکته بسیار کنایه‌آمیز بازی نیز در همین نکته نهفته‌ است. در ابتدای بازی شاید دل به انتخاب‌های اخلاقی و درست ببندید. زلزله آمده و مردم خانه‌هایشان را از دست داده‌اند، آیا حاضرید به مردم کمک بکنید و یا قصد دارید مشکل را نادیده بگیرید؟ اگر کمک کنید، پول خزانه کم می‌شود، ولی رضایت و دل‌شان را به‌دست می‌آورید و با انتخاب دیگر هم عکس این موضوع. کلیت بازی بر روی همین نکته بسیار ساده نهفته‌ است. اینکه در حکومت و سیاست، واقعا مهم نیست مجموعه انتخاب‌هایتان اخلاقی و صحیح باشد، چیزی که مهم است، دوام حکومت‌تان است. امری که تمام بازیبازان این اثر بعد از چند دست مردن و از دست دادن پادشاهانشان، خود‌آگاه یا ناخودآگاه به آن متوصل می‌شوند و برای بالا بردن تعداد سال‌های حکومت، وقعی به اخلاقیات و انتخاب‌های صحیح نمی‌دهند.
پاپ قصد ساخت کلیساهای بیشتری را دارد، ولی همین الانش نیز به‌قدر کافی و حتی چه بسا بسیار بیشتر کلیسا در کشور وجود دارد. کار عقلانی این است که با وی مخالفت کنید و بی‌خود از پول خزانه خود نکاهید. ولی خوب، مذهبیون عزیز را ناراحت می‌گردانید و از سقف رضایت‌شان کاسته می‌شود. حالا شما حالتی را در نظر بگیرید که رضایت مذهبیون و کلیسا در سطحی بسیار پایین قرار دارد و شما اگر با این درخواست آنها مخالفت کنید، سقف فاکتورشان به صفر می‌رسد و درنهایت با شورشی، شما را یا می‌کشند یا تبعید می‌کنند. در نتیجه، مجبورید که درخواست‌شان را با وجود اینکه مقرضانه‌ است، قبول کنید و پولی را که می‌شود صرف بسیاری از فعالیت‌های مهم دیگر کرد، صرف این موضوع بگردانید. از آن‌طرف، اگر پول خزانه‌تان نیز تعریفی نداشته‌ۤ باشد و متحمل‌شدن این هزینه، آن نیز به صفر برسد، درهرصوت قافله را باخته‌اید.

سازنده‌ها بسیار هوشمندانه و در اوج سادگی و صرفا با یک تک مکانیک انتخاب که همیشه بین دو گزینه مطرح است، چنان عالی حرف‌ها و تفسیرهای خودشان را از مساله سیاست و دولت مطرح کرده‌اند که می‌شود نشست و ساعت‌ها در خصوص این خلاقیت دل‌نشین و زیبایشان صحبت کرد و غرق هوشمندی این اثر جمع‌وجور و زیبا شد. هدف‌های مختلفی نیز در بازی توسط سازنده‌ها تعبیه شده‌ است که شما را وادار می‌کند از لاک محافظه‌کار خود خارج شوید و دست به انتخاب‌های متفاوت بزنید و کارت‌های داستانی جدیدی را فعال بکنید.
شما در بازی صرفا یک پادشاه را کنترل نمی‌کنید. چون در انتهای حکومت یک پادشاه، وی به شکلی، حالا یا با خیانت مشاوران یا کودتا و شورش، دار فانی را وداع می‌گوید. در این هنگام، جانشین‌اش به پادشاهی می‌رسد و شما به‌نوعی مجددا بازی را از سر می‌گیرید. ولی سیر تاریخ به ابتدا برنمی‌گردد و مثلا اگر شما بازی را در سال ۶۰۰ شروع کردید و با پادشاه قبلی‌تان بیست‌سال حکومت کردید، با روی کار‌ آمدن شه جدید، شما بازی را از سال ۶۲۰ ادامه می‌دهید.
تعداد کارت‌ها و متعاقبا حالت‌های داستانی زیادی در بازی وجود دارد که دست‌یابی و فعال‌کردن هرکدام، خودش مجموعه از کارت‌های حالات‌ مختلف آن کارت را به بازی اضافه می‌کند و بر تنوع‌اش می‌افزاید. رفته رفته تعداد شخصیت‌ها و مشاوره‌هایتان زیاد می‌شود و تعدد و تنوع انتخاب‌های شما نیز رو به فزونی می‌رود.
هر سال حکومت در Reigns، یک کارت و متقاعبا یک انتخاب است. هر کارت، شامل صحبت و درخواست یکی از مشاوره‌هایتان مبنی بر موضوع یا مشکلی در کشور است. و اگر بدون پر شدن یا خالی شدن یکی از فاکتورها بتوانید آن را پشت سر بگذارید، یک‌سال دیگر نیز جای نرم و گرم خودتان به‌عنوان قدرت اول کشور را حفظ کرده‌اید.

گرافیک همان‌طور که در عکس‌ها مشاهده می‌کنید، همانند دیگر بخش‌ها، مینیمال و ساده کار شده‌اند و در اوج سادگی، وظیفه خویش را به درستی به انجام می‌رسانند. هم با ظاهر متفاوت خود حسی تازه و خاص به بازی بخشیده‌اند، هم به‌شکلی متظاهرانه درگیر ظاهر و خودنمایی نشده‌اند. هم‌سو با گیم‌پلی خود قرار دارند و به‌مثابه میزبانی بی‌شیله‌‌پیله، مراتب خوش‌آمد گویی‌تان را به دنیای پر از کارت و انتخاب‌های دوگانه خویش خیر مقدم می‌گوید.
صداگذاری خاصی در بازی وجود ندارد و صرفا یک سری اصوات است که جایگزین آن شده‌ است. موسیقی‌ها نیز کم‌تعداد و ساده‌اند. با این وجود، کمترین کمبودی از این حیث موقع تجربه بازی احساس نمی‌کنید و بخش‌های مختلف بازی به‌قدری در هماهنگی و یک‌دستی تمام با یک‌دیگرند، که پیکره‌ای یک‌دست و صیقل‌خورده را به‌وجود می‌آورند و در کسری از ثانیه، بازیکن را اسیر سیر مستمر انتخاب‌ها و امور پادشاهی می‌کند.

Reigns استراتژی خاصی‌ست. صرفا محدود به امر انتخاب است، بسیار جمع‌وجور، به‌طرزی عجیب تا ده ساعت قابلیت سرگرم‌کنندگی دارد و حرف خوبی نیز در بطن خود برای گفتن دارد. محصولی که تجربه‌اش خالی از لطف نیست و یک آخر هفته دل‌چسب را برایتان فراهم می‌کند؛ آخر هفته‌ای با کلی پادشاه از کف رفته و حکومت‌های سقوط کرده.