کاتانای پیتزا بُر | نقد The Walking Dead Michonne: In Too Deep

نورما آنتاگونیست قسمت اول بازی مرده‌ی متحرک میشون، که در اعماق نام گرفته  (The Walking Dead Michonne: In Too Deep) در اولین برخود با میشون، شخصیت اصلی بازی بحثی را پیش می‌کشد راجع به اسم‌ها. سامنتا به میشون می‌گوید هیچ وقت اسمش را دوست نداشته و آرزو می‌کرده با نام دیگری صدایش بکنند. به نام میشون هم حسودیش می‌شود و به نظرش او خیلی خوش شانس است که اسمی دارد که همه آن را با یک بار شنیدن به خاطر می‌سپارند. چند دقیقه‌ی بعد هم برای صحبت با میشون از بحث ظریف و زنانه‌ی اسم‌ها به مشت و لگد و خشونت می‌رسد و همه چیز را تل‌تیلی می‌کند! داستان هم دقیقا همین است؛ آدم‌های تل‌تیلی، خلق شده به وسیله‌ی فرمول‌بندی نوشتاری موفقی هستند و تک بعدی و منفعل به نظر نمی‌رسند. همین عامل، مجموعه‌های سریالی تل‌تیل را در سطحی قابل قبول نگه می‌دارد. تنها چیزی که ممکن است باعث فراز و فرودهای گاه و بی‌گاه شود، نحوه‌ی روایت داستان است که این‌یکی در قسمت اول سریالی جدید مرده‌ی متحرک به شدت به چشم می‌آید و ضربه‌ی بزرگی به بازی زده است. در ادامه با نقد The Walking Dead Michonne: In Too Deep با  دنیای بازی همراه باشید.

اگر  غیر از مجموعه‌های تل‌تیلی مرده‌ی متحرک، اهل ورق زدن داستان‌های کمیک یا دیدن سریال آن باشید قطعا با میشون آشنایی دارید. زن سیاه پوست سرد و گرم چشیده‌ی پوست کلفتی که با شمشیر کاتانای برانش دشمنان را از دم تیغ می‌گذراند و یک نقش مکمل اساسی است. مجموعه‌ی سه قسمتی مرده‌ی متحرک میشون قرار است برای‌مان تعریف کند چطور شد که میشون از زنی خانه‌دار و صاحب دو فرزند، به چنین انسان محکم و بزن بهادری بدل شد. شروع بازی مثل بسیاری از سریالی‌های تل‌تیل عالی و طوفانی است؛ وقتی مخاطب در همان ابتدای بازی در بین خیال و توهم و صحنه‌های خشن و کلیدزنی و ریتم سریع و تدوین و قاب‌های کارگردانی شده‌ی محشر گرفتار شود، قطعا به بازی دل خواهد باخت. خصوصا اینکه این فصل ده دقیقه‌ای با برشی به تیتراژ گرافیکی بسیار جذابی ختم می‌شود و همه چیز را به اوج می‌رساند. ولی متاسفانه همه چیز، شروع کوبنده و تیتراژ درجه یک نیست که بشود به اتکای آن به بازی نمره‌ی قبولی داد. وقتی وارد فاز دوم روایت داستان می‌شویم همه چیز به شکل ناگهانی آرام و کند می‌شود و ریتم به شدت می‌شکند. البته که ایرادی ندارد و این روش داستان‌گویی تل‌تیلی است؛ همیشه بعد از ریتمی سریع باید به ریتمی کند برسیم تا زنجیره‌ی اتفاقات روندی منطقی به خود بگیرند و اوج و فرودها یک دست و حساب شده باشند. در این بخش با اندکی صحبت کردن و ور رفتن با وسایل اطراف و بازی به سبک ماجرایی‌های اشاره و کلیک طرفیم که فرمول همیشگی تل‌تیل برای طراحی فراز و فرودهای بازی است. بخش دوم تا حدودی به همین شکل جلو می‌رود و به یک نقطه‌ی اوج و گره افکنی استاندارد می‌رسد. قدم بعدی این است که داستان از نو اوج بگیرد و شخصیت‌ها پرداخته شوند و عمق بگیرند و مخاطب را بیش از قبل درگیر داستان در حال روایت بکنند. ولی مشکل اینجاست که وقتی دوباره همه چیز  اوج گرفته و منتظریم که وارد پرده‌ی سوم روایت داستان بشویم، بازی در نهایت شگفتی و حال‌گیری تمام می‌شود!  این واقعا ضربه‌ی مهلکی بر پیکره‌ی نیمه کاره‌ی روایت داستان وارد می‌کند چون فرمول‌بندی تل‌تیلی روایت داستان، وقتی به نقطه‌ی اوج می‌رسد و مخاطب را سیراب می‌کند که همه چیز کامل روایت شود؛ نه شخصیت‌هایی که باید بشناسیم را خوب می‌فهمیم و نه زنجیره‌ی حوادث تکمیل می‌شوند و گره‌گشایی و جواب گرفتن سوال‌ها به سرانجام  درستی می‌رسند. هرچه هم خرده داستان‌ها و کلید زنی‌ها و روایت داستان میشون خوب باشد باز هم نمی‌شود این کوتاه بودن بیش از حد و کات بی‌موقع در بهترین جای قصه را به سازنده‌ها بخشید. بازی آنقدر کوتاه است که متوجه عمق انتخاب‌ها و تغییر در ساختار سوال و جواب‌های بازی هم نمی‌شوید! بازی‌های قبلی، چیزی در حدود سه ساعت برای هر قسمت زمان می‌بردند و همین مخاطب را در داستان حل می‌کرد و فراز و فرودها و انتخاب‌ها هم به قدری زیاد بود که مسیر طی شده در ذهن حک می‌شد. قسمت اول بین یک ساعت تا یک ساعت و نیم طول می‌کشد که قطعا برای تکمیل قصه و جمع و جور کردن آن فرمول کذایی زمان بسیار اندکی است.

 البته چالش خوبی در سوال و جواب‌ها به بطن گیم‌پلی اضافه شده که جذاب به نظر می‌رسد؛ در گذشته وقتی با کسی صحبت می‌کردید به فراخور جوابی که به طرف مقابل می‌دادید شخص مورد نظر ممکن بود از حرف شما خوشش بیاد و یا که نه. و این به صورت نوشته‌ای در گوشه‌ی تصویر نمایش داده می‌شد و می‌نوشت که فلان کس این حرف یا کار شما را به خاطر سپرد. در روش جدید علاوه بر این، بر حسب نوع جواب، ری‌اکشن دریافت می‌کنید؛ یعنی اگر جواب طرف مقابل را با عصبانیت بدهید مثلا نوشته می‌شود؛ شما راست گفتید ولی نحوه‌ی استفاده از کلمات‌تان بسیار زننده بود! البته نمی‌دانم این روش بعدها و در نوع انتخاب‌ها و سرنوشت آدم‌های قصه چقدر تاثیر می‌گذارد ولی قطعا تاثیراتش به اندازه‌ی تعیین راه برای رسیدن به مقصدی واحد خواهد بود که راه و روش قصه‌گویی تل‌تیل است. ای کاش این عمق دادن به سوال و جواب‌ها که نحوه‌ی صحبت کردن شما و تاثیر آن روی مخاطب را تفکیک کرده در نوع برخورد آنها با شخصیت اصلی هم تاثیر بگذارد. این مهم نیست که ممکن است جواب مودبانه دادن هم  در انتها به دردسر ختم شود. چیزی که اهمیت دارد این است که نحوه‌ی انتخاب کلمات و نوع تبادل گفتاری با طرف مقابل باعث بروز رفتارهایی شود که زوایای پنهان شخصیتی آدم‌های قصه را عیان می‌کنند. این مورد را البته در بازی دیدم؛ وقتی نورما خیلی مودبانه با میشون برخورد کرد و حتا به او نوشیدنی تعارف کرد ولی انتخاب دیالوگ‌ها و ری‌اکشن‌های خشن از سوی من به اصطلاح «آن روی سگ او را بالا آورد!» و کار را به جاهای باریک کشاند!

حدس من این است که میشون قرار بوده مثل ۴۰۰ روز یک اسپین‌آف یا یک پل برای ورود به فصل سوم مرده‌ی متحرک و ادمه‌ی داستان کلمنتاین باشد، ولی سازنده‌ها با اضافه کردن به داستان و زیاد کردن پیاز داغ، پیتزای کوچک‌شان را سه قسمت کرده‌اند! قطعا من هم از آشپزهای پیتزای خوشمزه‌ای که قرار است هر تکه‌اش را به فاصله‌ی طولانی بخورم دل خوشی نخواهم داشت!