بررسی بازی Splinter Cell: Black List

اسپلینتر سل, فرنچایزی که استارتش در سال 2002 خورد و یکی از اولین بازی ها در سبک مخفی کاری و شوتر سوم شخص به حساب می آمد و می آید و یکی از دلایل محبوب بودن آن وجود اسم تام کلنسی (Tom Clancy) بر روی این بازیست.د.نسخه ی جدید از این سری چند روزی است که منتشر شده و با بازخورد های بد و خوبی روبرو شده است که میانگین آن ها نشان می دهد بازی هر چند که نسبت به نسخه ی Conviction بهتر شده ولی مشکلات ریز گریبان SC: Blacklist را گرفته است.با بخش نقد و بررسی بازی دنیای بازی همراه باشید تا به بررسی بازی Splinter Cell: Black List بپردازیم.

بررسی بازی Splinter Cell: Black List – دوازده مزدور

داستان لیست سیاه دقیقا از  جایی شروع می شود که سم از طرف رئیس جمهور امریکا مامور می شود که رهبری گروه تازه کاری را با نام Fourth Echelon بر عهده بگیرد.این گروه موظف است طی چند روز گروه مخالفشان یعنی Third Echelon را از بین ببرند.سم فیشر که حالا ظاهری جدید پیدا کرده است و جوان تر شده است موظف است لیست دوازده نفری را که به لیست سیاه (Blacklist) شهرت دارد از بین ببرد.

این گروه که متشکل از یک سری تروریست است قراری مبنی بر ترور کردن تک تک عوامل سیاسی ایالات متحده را تنظیم کرده اند و هر هفت روز یک قبانی را از پا در می آورند.سم فیشر که حالا مجبور است علیه گروهی که قبل تر در آن عضو بوده فعالیت کند تیمی جمع می کند و با نام Fourth Echelon عملیات شروع می شود.داستان بازی در همین چند جمله خلاصه می شود.ماموریت های بازی در چندین کشور مختلف و مخصوصا کشور های شرقی روایت می شود.

بخش هایی از داستان در شیکاگو, لیبی و ایران دنبال می شود.در قسمت هایی که بازی در ایران دنبال می شود طراحی ها مثل بازی Battlefield 3 به شهر های عربی و لیبی مانند می خورد! هیچ نشانه ای از ایرانی بودن در شکل و قیافه ی سربازان دشمن نیست.اشکالات مکالمه سربازان و طراحی چهره و لهجه و … را فقط یک شخص ایرانی می تواند متوجه شود.

لیست سیاه داستانی را در پی می گیرد که نه پیچیدگی خاصی دارد و نه پایان بندی خیلی حساس و یا هیجان انگیز.اگر منصف باشیم داستان بازی قابل تحمل است ولی تا آن جایی که در مصاحبه های بازی دیدیم و شنیدیم جید ریموند و الکس پاریزئو (تهیه کننده بازی) وعده ی یک شاهکار را به هواداران داده بودند نه عنوانی با داستان سرسری.پشت سه ماه تاخیر برای عرضه ی چنین عنوانی باید حتما یک دلیل منطقی وجود داشته باشد.

در کنار بررسی بازی Splinter Cell: Black List بخوانید:

بررسی بازی Cinderia (نسخه ارلی اکسس)

“قبلا هم این نکته را ذکر کرده بودیم؛ این بازی بزرگ‌ترین بازی سری SC است. ما سعی کردیم در این بازی چه در بخش تک نفره و چه در بخش چند نفره و آنلاین تغییرات مثبتی را ایجاد کنیم که هر کدام به عالی‌تر شدن بازی کمک می‌کنند و این زمان تاخیر نسبتا زیاد تنها برای رضایت طرفداران قدیمی این بازی است. این تاخیر در Far Cry 3 نیز نشان داد که چنین زمان‌هایی به بازی برای تبدیل شدن به یک شاهکار کمک می کنند.” الکس پاریزئو | یوبی سافت تورنت

بعد از گذشته یک دهه این بازی قرار بود نام اسپلینتر سل را دوباره احیا کند ولی هر چه زمان به جلوتر می رود اسپلینتر سل مانند قربانی ای در یک باتلاق یوبی سافتی فرو می رود.تا جایی که مشتری بابت بازی پول می دهد هیچ نیازی به بازگشت به گذشته ها نیست! کل کار جوان تر کردن سم فیشر با کمک چندین تکنیک ساده و طراحی باکس آرت اکشن گونه است! یک خنجر و یک پیستول و دوربین معروف فیشر خلاصه ای جامع بر لیست سیاه است.

نقد و بررسی بازی Splinter Cell: Black List – وقتی تام کلنسی به فنا رفت

لیست سیاه قرار بود نسخه ی کامل شده ی عنوان قبلی یعنی Conviction باشد البته شاید در ظاهر به این شکل در موردش قضاوت شود که یوبی سافت از اشتباهات نسخه ی قبلی عبرت گرفته و در نسخه ی جدید با استفاده از مکانیک های جدید مخفی کاری لیست سیاه را به یکی از بهترین مخفی کاری های 2013 تبدیل کرده است البته در ظاهر.

لیست سیاه قرار از همان اول قضیه اش مشخص بود و نه زمان رونمایی و نه حالا نیازی به تبرئه ندارد.اسپلینتر سل جدید به ظاهر نسخه ی بهبود یافته Conviction است ولی در اصل می توان آن را مثل یک شوتر سوم شخص به اتمام رساند.رضایت مشتری؟ جلب نظر اکشن دوستان؟ حق انتخاب بین شوتر و مخفی کاری؟ شرکت سازنده و خانم ریموندی که جرئت ساخت چنین عنوان وقیحی را به خود داده اید, سری به گذشته این سری و مخفی کاری های دیگر بزنید تا مفهوم اولیه مخفی کاری را درک کنید.

تا به حال عناوین زیادی ساخته شده اند که سوییچ موفقی بین اکشن و مخفی کاری بوده اند ولی تمایلشان به مخفی کاری بوده است تا جایی که بازیکن هایی که سراغ عناوینی مثل Dishonored می روند بعد از یک ساعت سرشان به سنگ می خورد و لقب “آشغال” را به مظلوم ترین بازی سال می دهند چون حداکثر زمانی که می توانید به جیمزباند بازی ادامه دهید به زمان بستن بند یک کفش نمی رسد.محدودیت تیر, زمان و زیاد بودن تعداد نگهبان ها و کلاس های مختلف دشمنان باعث می شوند بتوان لقب “بهترین بازی مخفی کاری سال” را به چنین عناوینی داد.

در کنار بررسی بازی Splinter Cell: Black List بخوانید:

بررسی بازی Turnip Mountain

در لیست سیاه با یک پیستول می توانید یک مرحله را به پایان برسانید.باز هم رضایت مشتری؟کسانی از این بازی لذت می برند که ثانیه شمار آنچارتد بازی کردنشان به عدد 50 ساعت می رسد و از عشاق صحنه های سینمایی و گرافیک خارق العاده هستند و عکس العملشان پس از تمام کردن بازی به مانند کسانی است که برای اولین بار تمرین کتاب فیزیک کوانتوم را حل می کنند.

گیم پلی بازی هر چند که به ظاهر مخفی کاریست ولی در عمل شوتری است با المان های دست و پا شکسته و کپی برداری شده از باقی مخفی کاری های این نسل.بازی برای هر نفری که می کشید مبلغی را در نظر گرفته که بعدها می توانید در هواپیمای سم که پالادین نام دارد از این پول برای ارتقا دادن سلاح ها استفاده کنید.

پالادین, هواپیمایی است که اگر می خواهید مشابه اش را در بازی های دیگر ببینید حتما Mass Effect 2 و 3 را بازی کنید تا متوجه الگوبرداری از سفینه ی نورماندی شوید.یوبی سافت و باز هم الگوبرداری های خیلی خاص ولی کثیف و ناقص, خوش سلیقه ولی بدذات.همچنین در این هواپیما می توانید با دیگر شخصیت های Fourth Echelon ارتباط داشته باشید.

و اما اصل مطلب, به گفته ی یوبی سافت قرار بود در لیست سیاه بازیکن بتواند بین مخفی کاری و اکشن انتخاب هایی داشته باشد.در سه حالت می توانید یک مرحله را به پایان برسانید.یا این که همه را به طور اکشن بکشید در حالی که همه ی نگهبان ها خبر می شوند.

در این حالت بعدی می توانید از سبک مخفی کاری تهاجمی (Stealth Agressive) استفاده کنید که بتوانید در حالی که مثل یک روح حرکت می کنید دشمنان را یکی پس از دیگیری سرنگون کنید.این سبک کمی قابل تحمل تر از اکشن مطلق است.

در شیوه ی بعدی که خیلی هم کامل نیست واقعا مثل یک روح عمل می کنید.نه کشتن نگهبانی و نه صحنه های سینمایی و نه آنچارتد.فقط و فقط پاهای سم سلاحش هستند.حالت های Ghost, Panther و Agressive سه حالت در روند گیم پلی بازی هستند که می توانید بین آن ها انتخاب هایی داشته باشید.

در کنار بررسی بازی Splinter Cell: Black List بخوانید:

بررسی بازی Lunarium

شاید تنها خوبی لیست سیاه در زمینه گیم پلی هوش مصنوعی خوب بازی باشد که در اکثر اوقات می تواند سم را در حین خراب کاری ها لو بدهد و یا به او در اتمام مراحل کمک کند.مثل اسپلینتر سل های قبلی وقتی که از پشت یک جسم مشخص به دشمن تیراندازی می کنید ولی بعد از آن پشت جسم دیگری پناه می گیرید, تفکر دشمن هنوز این است که شما پشت همان جسم قرار گرفته اید در حالی که ممکن است از پشت جسم بعدی در حال نشانه گیری سر وی باشید.

هر چند که هوش مصنوعی دشمنان بازی به خوبی از آب در آمده و در مواقعی که بازی تشخیص دهد, دردسرهای بزرگی برای بازیکن ایجاد می کند ولی از نظر طراحی محیط ها لیست سیاه یک نمونه ی پیشرفته Conviction است.نه راه مخفی ای وجود دارد و نه راهی که بتوان دشمن را با آن دور زد و نه استفاده از عناصر محیط.

لیست سیاه را می توان بدترین بازی در این سری از نظر مخفی کاری لقب داد به چند دلیل عمده که یکی از آن ها نوآوری نداشتن در طراحی مراحل بازیست.دشمنان در مناطق مختلف نقشه زیاد هستند و راه های مخفی کاری هم نسبتا متعدد ولی مکانی برای مانور کرکتر در نقشه های لیست سیاه دیده نمی شود فقط تنها راهش آماده کردن اسلحه و کشتن همه ی دشمنان است.

در نسخه ی قبلی اکثرا بازیکن یک راه برای اتمام مرحله داشت و بقیه ی راه ها هم اکثرا یک شکل بودند و خطی وار ولی لیست سیاه توانسته سری را از منجلابی که در آن فرو رفته بود بیرون بکشد ولی قضیه ی همان ضرب المثل “از چاله توی چاه” است.

نقد بازی Splinter Cell: Black List – مرثیه‌ی اسپلینترسل

مهم ترین ایراد بازی را می توان سیستم چک پوینت آن دانست.در مواقعی که سم کشته می شود چک پوینت بازی اکثرا جایی را انتخاب می کند که دشمن روبروی شما قرار می گیرد و این یعنی باید به قدری سریع باشید که در ظرف 2 ثانیه نگهبان را دور بزنید یا این که مرگ را انتخاب کنید و کشته شوید هر چند که مخفی کاری با اکشن هیچ توفیری در روند بازی ندارد.

در نسخه ی Chaos Theory بازیکن برای کشتن دو الی سه سرباز باید به هزار شکل کلک های مختف سر هم می کرد و در بسیاری از قسمت های تاریک نقشه پناه می گرفت تا دیده نشود ولی لیست سیاه اجازه می دهد یک تنه دخل یک لشکر را بیاورید.مخفی کاری آن است که به بازیکن فقط یک خنجر و یک اسلحه کمری با خشاب محدود بدهند و محیط بزرگی که از این سر تا آن سرش ناپیدا باشد و دشمنانی با کلاس های مختلف از نظر هوش و تجهیزات نه از نظر لباس و درجه نظامی.

از نظر طراحی مراحل لیست سیاه از همان اول هم حرفی برای گفتن نداشت.عنوانی در چنین ژانری باید به بازیکن محیط فعالیت بدهد و از همه نظر در طراحی محیط ها تکمیل باشد ولی سم فیشر به سر تاس مامور 47 و اسنیک کبیر پوزخندی زد و در افق محو گردید تا عبرتی باشد برای آیندگان تا ریموند دیگر به فکر ساخت یک فیلم هالیوودی با اضافات گیم پلی نباشد.

فیشر در بازی خیلی قدرتمند طراحی شده که این به ضرر بازیکن است و در هر مرحله دسترسی کاملی به مین و نارنجک دارد و هم چنین سیستم Mark and Execute با این که استفاده از آن تا حدودی سخت تر شده است ولی هنوز هم ترازوی موفقیت بازیکن در بازی را سنگین می کند.

دوربین سونار سم فیشر در مراحل و صدا ایجاد کن هایی که به آن ها دسترسی دارد باعث می شود که حتی در مراحل شبانه و در قسمت هایی که دشمنان از سگ های نگفبانشان استفاده می کنند کار بازیکن بسیار راحت پیش برود.اگر از اسپلینترسل بازهای قدیمی باشید از پوئنی که بازی این گونه به شما خواهد داد راضی نیستید.همان گونه که اشاره شد هوش مصنوعی دشمنان و تنوعشان نسبت به بازی های هم سبکی مثل Deux Ex و نسخه های قبلی بازی خوب است و این باعث می شود که در هر مرحله برای اتمام بازی حداقل یک چالش داشته باشید.

در کنار بررسی بازی Splinter Cell: Black List بخوانید:

بررسی بازی Shards of Order

سگ ها نیز که یار های وفادار دشمنان هستند شاید نتوانند شما را از پشت دیوار ببینند ولی بو و صداهای خیلی کوچک را هم خواهند شنید پس قطعا بزرگترین مشکل بازیکن در هر مرحله محسوب خواهند شد.قابلیت Ghost Run نیز باعث می شود بتوانید مثل یک ببر به دشمن نگون بخت یورش ببرید هر چند که در انتهای مرحله امتیاز حالت Agressive را بگیرید, شوتر آنچارتدی.

اسپلینتر سل مثل یک بلاک باستر هالیوودی و اکشن ساخته و پرداخته شده که به هیچ وجه شبیه گذشته ی خودش نیست و کلنسی است که باید به حال این بازی گریه کند.این موضوع را زمانی متوجه می شوید که مراحل اول شخص بازی را تجربه کنید.در این مراحل باید به عنوان سایدکیک فیشر عمل کنید که مرحله به صورت اسپلیت اسکرین و دو نفره خواهد شد.مراحل اسنایپر, مراحل زمان بندی شده و بمب ها و مین هایی که در بازی وجود دارند مصداق این حرف هستند.

روند بازی شاید در اوایل خیلی زیبا طراحی شده باشند ولی مثل گرگی در پوست گوسفند در میانه های بازی فقط گیم پلی بازی در سه کلمه خلاصه خواهد شد: “بکُش برو جلو”.حتی بخش Spies vs Mercs که بخش چندنفره بازی است هم به طرز فوق مضحکی مثل یک بلاک باستر طراحی شده است.

اریک جانسون که با کمک تکنولوژی پرفورمنس کپچر توانسته است حرکت های آکروبات زیادی را برای بازی رقم بزند ولی از مردی که باید در حال حاضر پنجاه ساله باشد انتظار نیتن دریک یا اتزیو را نداریم.استفاده از مکانیک های مخفی کاری سری Assassin’s Creed و حرکات جدید سم فیشر باعث روان شدن بازی شده اند البته اگر بتوان از آن استفاده ی بهینه را بُرد.

نقد و بررسی بازی Splinter Cell: Black List – جمع بندی

اسپلینتر سل جدید نه تنها هواداران قدیمی را راضی نمی کند بلکه حتی نتوانسته مکانیک های مخفی کاری را به خوبی در خود بگنجاند.فقط دو ساعت بازی کردن می تواند به شما این موضوع را اثبات کند.فضایی که بازی به شما در داخل بازی می دهد به طرز خیلی زیرکانه ای سبب می شود که دست به اسلحه شوید و این یعنی پایانی بد بر یک شروع خوب.

استفاده از الِمان های سری Mass Effect و استفاده از ایده ی سفینه ی نورماندی و طراحی پالادین و استفاده از چهره شخصیت های مختلفی هم چون رائول منندز در نقش مجید صدیق و شباهت غیرقابل انکار فیشر جدید – که باید در حال حاضر 50 ساله باشد ولی سنش به یک جوان سی ساله می خورد – به فرمانده شپرد در ME باعث می شود که بتوان اسپلینتر سل جدید را یک کپی برداری کثیف از سری های بزرگ لقب داد.

لیست سیاه را تنها کسانی می توانند پرستش کنند که به عمرشان نه یک فیلم هالیوودی دیده اند نه بازی های اکشن بلاک باستر را تجربه کرده اند.اگر در این دو دسته هستید در تهیه بازی درنگ نکنید ولی اگر از طرفداران مخفی کاری هستید خرید بازی هایی مثل Mark of The Ninja می تواند معنی مخفی کاری را سه برابر بهتر به مخاطب برساند.

در کنار بررسی بازی Splinter Cell: Black List بخوانید:

داستان کامل سری بازی اسپلینتر سل [پرونده]