نقد بازی the Forbidden Arts

با دیدن تریلر‌های بازی مستقل هنر‌های ممنوعه (the Forbidden Arts)، مخاطبان پر سن و سال‌تر به یاد دوران طلایی بازی‌های سکوبازی در نسل چهارم کنسول‌های بازی می‌افتند. زمانی که بدون توجه به گرافیک پیکسلی و بدون توجه به این که بازی داستان خاصی تحویلمان نمی‌دهد، پای نمایشگر می‌نشستیم و ساعت‌ها با ماریو از روی سکو‌ها به این سو و آن سو می‌پریدیم. در ادامه با آخرین مقالات بازی و نقد و بررسی بازی هنر‌های ممنوعه با دنیای بازی همراه باشید.

کسی از یک بازی مستقل خرده نمی‌گیرد؛ اگر بازی در تلاش باشد خاطرات خوب سال‌ها قبل را زنده کند. اما مشکل دقیقاً همین‌جا است که هنر‌های ممنوعه هم خدا را می‌خواهد و هم خرما را.

بازی هم می‌خواهد سکو‌بازی نوینی با گرافیک خوب ارائه دهد و هم سبک و سیاق سکو‌بازی‌های قدیمی را یدک بکشد. از طرفی داستانی که فکر می‌کند جدی است را وارد گود می‌کند و از طرفی محیط‌های سه بعدی باعث تعجب مخاطب می‌شود.

داستان بازی در مورد فینیکس (ققنوس)، پسرک قهرمان جوان بازی است که ناگهان از چرت بعد از ظهر بر‌می‌خیزد و سربازی به او می‌گوید که به مزرعه‌ای برود. وقتی فینیکس به آن‌جا می‌رود کاشف به عمل می‌اید که او قدرت جادویی دارد و جادوگری که آن‌جا است به او از گذشته‌ی جهان می‌گوید.

داستان هنر‌های ممنوعه کاملاً مقوایی و کلیشه‌ است. تمام پیش‌زمینه‌ی داستانی بازی در چند خط دیالوگ در اوایل بازی گفته می‌شود و تمام! هیچ سوال، انگیزه یا محرکی برای مخاطب، از نظر داستانی در ادامه‌ی بازی وجود ندارد. بازی در قاطی کردن همه چیز حتی پا را از این هم فرا‌تر می‌گذارد.

افتتاحیه‌ی بازی همانند بسیاری از عناوین دیگر، صرفاً با بیداری قهرمان آغاز می‌شود. این شروع به قدری تکراری است که خسته کننده بودن را از همان ابتدا به مخاطب تزریق می‌کند.

جای تعجب است که هنر‌های ممنوعه به دلیل سکوبازی خشکش که حتی با استاندارد‌های نسل چهارم هم منسوخ شده به حساب می‌آمد، متاسفانه حتی موفق نمی‌شود حداقل انتظاری که از آن می‌رفت، یعنی یک سکو بازی خوب را ارائه دهد.

شاید قید ماریو را بزنید و با توجه به این افتتاحیه‌ی بازی و این که محیط‌های سه بعدی دارد، به یاد زلدا بیفتید. ولی بهینه سازی بازی در محیط‌های سه بعدی به قدری ضعیف و آزار دهنده است که باعث می‌شود بازیکن نا‌خودآگاه از محیط‌های سه بعدی دوری کند.

از طرفی سازندگان مضحکانه برخی المان‌های نقش آفرینی را به بازی اضافه کرده‌اند که به هیچ وجه عملکرد متعادلی ندارند. برای مثال، یکی از این قابلیت‌ها، قابلیت ارتقای قهرمان است که برای هر اتقا بیست سکه نیاز است. این در حالی است که پس از زیر و رو کردن دو دانجن، با صرف نهایت دقت، تنها موفق شدم سه سکه پیدا کنم.

شاید فکر کنید که ترکیبات عجیب و غریب این بازی همین‌جا تمام می‌شود. ولی این بی‌راه نیست اگر بگوییم سازندگان هنر‌های ممنوعه با سخت کردن دشمنان بازی، نامتعادل ساختن مبارزات و حذف قابلیت انتخاب درجه‌ی سختی، کورکورانه سعی داشتند تا شاید بازی خود را سولز لایک کنند!

زمانی که در مورد بازی‌های مستقل صحبت می‌کنیم، در مورد ساخته‌ی سازندگانی سخن می‌گوییم که به دور از گردش‌های مالی کلان صنعت گیم، اغلب با عشق و علاقه‌ اثری را توسعه داده و ارائه کرده‌اند. باید اعتراف کنم از این که به چنین بازی‌هایی نمره‌ی کمی بدهم عذاب وجدان دارم؛ از طرفی به عنوان یک منتقد وظیفه دارم تا نسبت به هیچ اثری، چه مستقل و چه صنعتی، رو‌در‌بایستی نداشته باشم. بنابراین باید قبول کنیم که هنر‌های ممنوعه آش شله قلمکاری است که هیچ یک از مواردی که به داخل دیگ آن ریخته شده، به خوبی نپخته است.

تنها موردی که سازندگان بازی بر حد انتظاری که از یک تیم مستقل می‌رفت، خوب عمل کرده‌اند، با ارفاق موسیقی‌های بازی است. البته دیالوگ‌های بازی باکس است ولی نوا‌های صوتی تکراری که در صدا‌گذاری تعاملات شخصیت در نظر گرفته است از ارزش جنبه‌ی صوتی و موسیقی نسبتاً خوب بازی نیز می‌کاهد.

Resolution

Platform: PC – Score: 4.25 out of 10

the Forbidden Arts is like a melting pot that unfortunately none of its cooking materials is well cooked. we can say that the only positive part of the game is its music.

(این نقد بر اساس نسخه منتقدین بازی نوشته شده که توسط توسعه دهندگان بازی در اختیار دنیای بازی قرار گرفته است.)