سانفرانسيسكو دوستت دارم!

نقد بازي درايور سانفرانسيسكو؛

سانفرانسيسكو دوستت دارم!

درايور هميشه يك بازي خاص بوده است با طرفداراني خاص. تك تك دنباله هايي هم كه براي اين بازي عرضه شده در بدترين شرايط دست كم در سطح استاندارد هاي خود بازي بوده اند. اما در سال 2006 شماره چهارم اين بازي با نام Parallel lines عرضه شد و تمام معادلات را به هم ريخت. اين بازي يك شكست كامل بود و نتوانست انتظارات را برآورده كند. البته اين شكست به نوعي به نفع ما طرفداران اين بازي تمام شد! چون يوبي سافت را مجبور به تجديد نظري اساسي در مورد اين بازي كرد. و حالا 5 سال بعد از Parallel lines و 12 سال پس از تولد اين سري محبوب، شماره پنجم اين بازي با نام driver san Francisco عرضه شده است.

داستان چند ماه بعد از وقايع DRIV3R رخ مي دهد. جريكو محكوميتش قطعي شده و در حال انتقال به زندان است. اما جان تنر، شخصيت اصلي اين بازي تا اين صحنه را با چشم خود نبيند راضي نمي شود. در حالي كه تنر و رفيقش جونز در حال تماشاي انتقال او هستند جريكو با همدستي زني به نام ليلا موفق به فرار مي شود. تنر بلافاصله شروع به تعقيب جريكو مي كند. اما در حين تعقيب و گريز در اثر يك تصادف شديد، بيهوش شده و به كما مي رود. بقيه داستان در روياها و افكار تنر مي گذرد. او در كما هم در صدد پيدا كردن جريكوست! و به خاطر همين حسن نيت و عزم راسخش از امدادهاي غيبي بهره مند مي شود! يكي از اين امدادهاي غيبي قابليت عجيب و جالب Shift Mode است كه به جرئت مي توان گفت كل بازي بر پايه همين ايده ساخته شده است. بعدا درباره اين قابليت بيش تر صحبت مي كنم. داستان بازي چنگي به دل نمي زند. منطق كما رفتن تنر و پيدا كردن سرنخ هايي در جستجوي جريكو آن هم در حال كما، اصلا قابل باور نيست. روايت داستان هم بسيار ضعيف و نامنسجم است. بار ها از خط اصلي داستان خارج مي شويم. هيچ نقطه اوج و فرودي وجود ندارد و با يك روايت خطي رو به رو هستيم. شخصيت ها سطحي و دو بعدي يا به قول مسعود فراستي؛ مقوا هستند! بي اغراق نيست اگر بگوييم اصلا چيزي به نام شخصيت پردازي در اين بازي وجود ندارد. پايان بازي هم يكي از سرهم بندي شده ترين پايان هايي است كه در عمرم ديده ام! خيلي راحت در كم تر از ده دقيقه با يك سكانس كليشه اي داستان را به اتمام رسانده يا به قول معروف، جمع مي كنند! كلا DSF از لحاظ داستاني بسيار ضعيف عمل كرده است. اما جدا از اين انتقاد ها، بازي در همين بخش يك ويژگي مثبت دارد كه حيف است هيچ اشاره اي به آن نكنم: تقريبا 95 درصد داستان بازي در داخل ماشين و در حال رانندگي روايت مي شود. اين شيوه، اشاره غير مستقيمي است به عنوان بازي (Driver). واقعا كار تحسين برانگيزي بود و من اين ايده را خيلي دوست داشتم.
Shift، اين دليل تمام ضعف ها و ايراد هاي داستان بازي است. ايده بكري كه سازندگان بازي را مجبور كرده داستان را فداي گيم پلي كنند. در بازي شما مي توانيد به پرواز درآمده و در كالبد راننده هر ماشيني كه دوست داريد قرار بگيريد. به عبارت ديگر، مي توانيد هر ماشيني را كه دوست داريد سوار شويد. اين ايده، اوايل كمي غير معمول و دافع برانگيز به نظر مي رسد. اما مدتي كه مي گذرد متوجه مي شويد كه اتفاقا يكي از ويژگي هاي مثبت بازي همين قابليت Shift Mode است. سازندگان بازي در طراحي مراحل از اين ايده استفاده 200 درصدي كرده اند! در بازي، ده ها مرحله مختلف و متنوع را بايد با Shift كردن بين ماشين هاي مختلف رد كنيد. جالب است كه اين ايده هيچ وقت تكراري نمي شود! چون طراحان بازي خيلي خوب مي دانند كجا، چه موقع و چگونه از آن استفاده كنند. شايد ذكر چند مثال از نحوه استفاده از Shift خالي از لطف نباشد: در يكي از مراحل بازي بايد با شيفت كردن هاي به موقع بين دو ماشين پليس يك ماشين در حال تعقيب را از كار بياندازيد، يا در يك مرحله ديگر بايد دو ماشين از 4 ماشين موجود در يك مسابقه را اول و دوم كنيد، در يك مرحله عالي و پر هيجان ديگر هم وظيفه داريد از يك ون محافظت كنيد و بايد با شيفت كردن به ماشين هايي كه در نزديكي اتومبيل هاي هدف هستند مانع نزديك شدن آن ها به ون شويد. البته هر چه جلو تر مي رويم امكانات ديگري هم مثل دور شدن بيش تر از سطح زمين يا سوئيچ هاي سريع به ماشين ها به همين قابليت Shift Mode اضافه مي شود. اين بازي مي تواند كلاس آموزشي خوبي براي بازي سازان داخلي و حتي استوديو هاي خارجي باشد تا ياد بگيرند چه طور بايد يك ايده را به بهترين شكل ممكن به مرحله اجرا درآورد و از آن استفاده كرد. حتي اگر Shift را هم كنار بگذاريم، به طور كلي طراحي مراحل و چالش ها در DSF بسيار عالي و خلاقانه است. بعضي از اين مراحل كاملا جديد و نو مي باشند مثل مرحله اي كه بايد از دست ماشين هايي كه جريكو با سمتمان حواله مي كند فرار كنيم، يا در يك نمونه ديگر (كه به نظر من بهترين مرحله بازي ست) در حالي كه سوار بر ماشين در نقش اردل كنار ليلا نشسته ايم؛ بايد ماشين تنر را كه در تعقيبش هستيم هدايت كنيم! طراحي بعضي از مراحل و چالش ها هم بسيار نزديك به بازي هايي مثل Burnout است. براي نمونه در يكي از مراحل بايد به مدت 1 دقيقه بالاي 135 مايل در ساعت حركت كنيد!
گيم پلي انعطاف پذير و خوش دست هم يكي ديگر از امتيازات اين بازي است. همين گيم پلي عالي باعث به وجود آمدن چنين تنوعي در مراحل اين بازي شده است. در جاهايي كه در حال تعقيب يك ماشين هستيد يا خودتان مورد تعقيب قرار گرفته ايد، دريفت ها و رانندگي به سبك فيلم هاي دهه هفتاد (به نظر من همين دريفت ها در كنار آهنگ هاي بازي كه آن ها هم حال و هواي دهه هفتادي دارند، باعث نزديك تر شدن اين شماره به يك درايور كلاسيك شده اند) نمود بيش تري پيدا مي كند و موقعي هم كه سوار بر يك Ford GT در يك بزرگ راه شلوغ در حال رقابت با يك Pagani Zonda هستيد، اين سرعت و لايي كشيدن هاي ميليمتري است كه حرف اول را مي زند. به همين دليل است كه گيم پلي اين بازي را انعطاف پذير مي نامم. بد نيست همين جا نگاهي هم به AI داشته باشيم. هوش مصنوعي بازي به طور كلي قابل قبول است اما در جاهايي كه بايد به كار آيد لنگ مي زند. براي نمونه وقتي در تعقيب يك ماشين هستيم توقع داريم با لايي كشيدن ها سريع و عوض كردن مسير كار را براي ما دشوار كند. اما اين دوست ما (!) بيش تر اوقات فقط در يك مسير مستقيم حركت مي كند و مهار كردنش حتي بدون استفاده از Shift هم امكان پذير است.
DSF پر است از Upgrade و Unlock! به همين دليل حتي بعد از تمام شدن بخش داستاني هم مي توانيد اين بازي را براي ساعت ها ادامه دهيد. با شروع بازي اولين كاري كه بايد بكنيد خريد گاراژ است. در بازي، گاراژ هاي مختلفي در جاهاي مختلف شهر سانفرانسيسكو پخش شده اند. با خريد هر كدام از آن ها آيتم هايي قابل خريد مي شوند. از قابليت آپگريد كردن ماشين گرفته تا باز شدن Challenge ها و دسترسي به 140 ماشين از 35 مارك مختلف! WP يا Will Power واحد پول دنياي اين بازي است كه با به انجام رساندن ماموريت ها، چالش ها و حتي انجام كارهاي محير العقول مثل دريفت هاي طولاني و يا پرش هاي بلند مي توانيد آن را به دست بياوريد. يكي از بخش هاي جالب و هيجان انگيز بازي، ماموريت هاي جانبي با نام Dare هستند. در اين ماموريت ها كه تعدادشان بسيار زياد است و در سطح شهر پخش شده اند بايد عجيب ترين كار هايي را كه مي شود با ماشين انجام داد، اجرا كنيد! مثلا بايد در مدت زماني محدود از زير 20 كاميون عبور كنيد!، يا در ظرف 45 ثانيه 30 ماشين را پشت سر بگذاريد! اين بخش از بازي انصافا يك Burnout به معناي واقعي كلمه است!
درايور سانفرانسيسكو يك بازي گسترده با امكانات متنوع است. مي توانم ده صفحه ديگر هم درباره قابليت ها و امكانات اين بازي بنويسم. شايد بعضي ها نتوانند با DSF ارتباط برقرار كنند. اما هيچ كس نمي تواند خوش ساختي آن و پيشرفت قابل توجهش نسبت به Parallel Lines را انكار كند. سانفرانسيسكو يكي از لذت بخش ترين بازي هايي است كه امسال انجام داده ام و بي صبرانه منتظر شماره بعدي مي مانم. البته اميدوارم شماره بعدي از يك داستان غني و عالي برخوردار باشد.

Makarov