فال‌اوت برای خردسالان | نقد بازی Fallout: Shelter

ساخت یک نسخه موبایل برای بازی های بزرگ رسمی است که به تازگی در میان بازی سازان رواج پیدا کرده است. معمولا این بازی ها، عنوان های متوسطی هستند که بدون نو آوری و تنها با اضافه کردن المان های سری خود، یازی‌ای خلق می کنند که فقط با پشتوانه خاطرات خوب گیمرها از نسخه اصلی فروش متوسط یا خوبی را تجربه می کند. در این مقاله قصد داریم به بررسی این موضوع بپردازیم که آیا بازی Fallout: Shelter موفق شده است طلسم کیفیت پایین بازی های اقتباسی موبایلی را بشکند یا قدمی در راه نشر این ویروس اعتماد زدا بر خواهد داشت.

گرافیک بازی صرفا قابل قبول است. سبک گرافیکی بازی درست مثل اولین انیمیشن های تولید شده است که با حرکت چند طلق رنگ آمیزی شده بر روی یکدیگر به وجود می آمدند. گرچه اندکی توی ذوق می زند اما قابل تحمل است. البته تنوع بسیار بالای ساختمان ها، افراد و لباس ها بسیار کمتر به چشم می آید. در کل بازی Fallout: Shelter در قسمت گرافیک نمره قبولی را به شرط عملکرد بهتر در بقیه بخش ها می‌گیرد.

همانطور که احتمالا حدس می زنید سبک بازی شبیه ساز ساخت و ساز و مدیریت است. جدا از این بحث که آیا این سبک بازی اصلا با گروه خونی این سری سازگار است یا نه انتخابی است که انجام شده و از عواقب اولیه و اجتناب ناپذیر آن حذف داستان است. اما مساله ای که وجود دارد این است که بالاخره هر بازی‌ای نیاز به یک عامل محرک دارد. چیزی که به طرز عجیبی فقدانش در این بازی احساس می شود. مهمترین عامل محرک در بازی های مشابه، رقابت آنلاین است که نبودش بسیار عجیب است. در این بازی نه تنها رقیب آنلاین که حتا مراحل  آفلاین هم وجود ندارد که تمام این عوامل دست به دست هم داده و باعث می‌شود همیشه هدف از انجا این بازی برای بازیکن سوال باشد.

اولین و مهمترین چیزی که بازیکن در بازی های استراتژیک با آنها دست و پنجه نرم می کند اعداد هستند. مقدار تولید و میزان مصرف اجزایی هستند که در چنین بازی هایی بیشترین توجه را می طلبند. آیا برای شما قابل باور است اگر بگویم در این بازی این اعداد در دسترس شما قرار ندارند؟ تنها چیزی که با آن سر و کار دارید سه نوار در بالای صفحه است که پر و خالی می شوند.

خطراتی که بازیکن را تهدید می کنند به دو دسته داخلی و خارجی تقسیم می شوند. خظرات خارجی سه مورد آتش‌سوزی، حمله سوسک ها و حمله راهزن ها را شامل می شود. نکته نا امید کننده در مورد هرسه اینها عدم وجود هر گونه چالش است. درصورت حمله سوسک ها یا راهزن ها تنها کاری که باید انجام شود دادن سلاح به دست ساکنان آن طبقه است. اما در صورت آتش‌سوزی تنها کافی است دست خود را زیر چانه گذاشته و شاهد خاموش شدن آتش در عزض چند ثانیه به دست ساکنان شجاع پناهگاه خود باشید. در مورد خطرات داخلی قضیه کاملا برعکس است؛ برای مثال اگر با کمبود برق مواجه شوید دیگر ساختمان های شما شروع به غیر فعال شدن می کنند. وقتی برق کافی به رستوران ها نرسد کمبود غذا باعث کاهش رضایت ساکنان و پایین آمدن میزان تولید منابع می شود و همین منوال تا مرگ بعضی از ساکنان ادامه پیدا خواهد کرد. باز هم تنها کاری که می‌توانید انجام دهید دست زیر چانه گذاشتن و مشاهده مرگ ساعت ها تلاش شماست.

برای مشکلاتی که در پاراگراف بالا ذکر شد یک راه حل وجود دارد: خرید بسته های کمکی. هر کدام از این بسته ها شامل پنج کارت است که هر کدام به صورت تصادفی حاوی مقداری منابع، یک اسلحه، لباس و یا شهروند است. مشکل اساسی همین کلمه تصادفی است. وقتی که کاربر تصمیم می گیرد مقداری از پول به دست آمده با عرق جبین خود را صرف بازی کند تازه کارش در گرو شانس قرار می‌گیرد؛ این واقعا ظلم بزرگی است!

جدای از تمام این مشکلات، بازی دارای یک نقطه قوت بسیار عالی است و آن چیزی نیست جز دیالوگ های شهروندان به طوری که در حال حاضر مقالات مختلفی فقط به نمایش دیالوگ های جالب این بازی می پردازند. در واقع تنها چیزی که به این بازی ارزش چند ساعت تجربه کردن را می دهند همین دیالوگ های زیبای بازی است.

در آخر ذکر این نکته ضروری است که تمام مطالب فوق باتوجه به سازندگان بزرگ بازی و انتظاری که از آنان می رود نوشته شده است. اگر این بازی ساخته شده توسطه یک تیم گمنام یا یک تیم ایرانی بود این مقاله حاوی مقادیر بسیار زیادی تعریف و تمجید می بود اما چنین بازی‌ای از چنین سازندگانی به هیچ هنوان قابل قبول نیست.