خانه » نقد و بررسی » نقد و بررسی بازی
بازی Terminator 2D: No Fate به تازگی منتشر شده و ما را با T-800 و سارا کانر همراه میکند تا از یک پسر نوجوان در برابر یک فلز مایع محافظت کنیم. امروز با بخش نقد و بررسی بازی دنیای بازی همراه شوید تا کمی حس نوستالژی خود را قلقلک داده و به نقد و بررسی بازی Terminator 2D: No Fate بپردازیم.
بازیهای اقتباس شده از فیلمهای هالیوودی تا دههی ۲۰۰۰ عناوین محبوبی بودند. در آن زمان ساخت این بازیها یک امر طبیعی بود. دنیای سینما شاهد پیشرفتهای چشمگیری در ژانر اکشن بود. فرانچایزهای اکشن، فانتزی و یا علمی-تخیلی توجه طیف وسیعی از جوانان را به خود جلب میکردند. از طرفی محدودیت سختافزاری کنسولهای بازی باعث میشد تا اکثر بازیسازان نتوانند گیمپلیهای متفاوت و شاهکاری طراحی کنند. در نتیجه استفاده از یک داستان که لیاقت خود را ثابت کرده، نقشهی عالیای به نظر میآید.
اما همانطور که اشاره کردیم، نبود خلاقیت و نوآوری در گیمپلی به پاشنهی آشیل این بازیها تبدیل شد. چطور میشود برای یک فیلم با ۲ ساعت داستان یک بازی با حداقل ۸ یا ۱۰ ساعت گیمپلی ساخت و مانع ایجاد تکرار و پوچی در آن شد؟ جواب کوتاه و ساده میخواهید؟ نمیشود، حداقل تا الان تجربه این موضوع را اثبات کرده است.
حالا در آخرین روزهای سال ۲۰۲۵ به سر میبریم. سالی که جزو یکی از برترین و شلوغترین سالهای دنیای ویدیوگیم بود. بازی Terminator 2D: No Fate در آخرین ماه سال ۲۰۲۵ ما را به تجربهی یکی از برترین عناوین هالیوودی دعوت میکند. اما آیا این بازی میتواند همانند منبع اقتباسش در این سال شلوغ به چشم بیاید؟
بازی با صحنههایی میان دو فیلم اول و دوم شروع میشود. جایی که سارا کانر پس از اتفاقات قسمت اول به آموزش و تمرین دادن پسر خود مشغول شده است. داستان بازی توسط تصاویری پیکسلی و توضیحاتی کوتاه روایت میشود. ما علاوه بر تجربهی صحنههای فیلم اتفاقاتی که در آینده رخ میدهد را هم تماشا میکنیم. در ماموریتهای آینده در نقش جان کانر قرار میگیریم که سعی دارد از انتقال T-1000 به گذشته توسط اسکاینت جلوگیری کند. در حقیقت این مراحل مکمل داستان فیلم به حساب میآیند و ماجرای فرستاده شدن T-1000 و T-800 را برای مخاطب آشنا با فیلم توضیح میدهند.
بازی صرفا برای طرفداران سری ترمیناتور ساخته شده است. اگر شما فیلم Terminator 2: Judgment Day را ندیده باشید، واقعا از نحوهی روایت بازی متوجه داستان بازی نخواهید شد. حتی کاتسینها (البته اگر بشود اسمشان را کاتسین گذاشت.) حاوی اطلاعات بسیار کوتاهی از وقایع فیلم هستند و شما باید با خاطراتی که از فیلم دارید حفرههای داستانی بین دو ماموریت را کامل کنید.
نکتهی مثبت بازی انتخابهای محدودی است که در پایان بازی تاثیرگذار هستند. در تلاش اول برای تمام کردن بازی شما صرفا میتوانید پایان هالیوودی را تجربه کنید. اما در دفعات بعدی میتوانید با دستکاری چیپ T-800 و دادن فرمان مستقیم به او و یا کشتن دایسون دو پایان دیگر داستان را تماشا کنید.
ریف اینترتیمنت «استودیوی سازنده» اصلا به این نکته توجه نکرده که از انتشار منبع اقتباس ۳۴ سال گذشته و شاید مخاطبین جوان و نوجوان بازی اصلا با این سری فیلم آشنا نباشند. در حالی که میتوان گفت یکی از اهداف ساخت بازی از منابع اقتباسی مانند فیلم و کتاب زنده کردن دوبارهی آنها و آشنایی نسل جوان با آنها باشد. هدفی که Terminator 2D: No Fate به آن دست پیدا نمیکند و صرفا برای مخاطبین پیر خود یادآور خاطرات خوش گذشته میشود.
همانطور که اشاره کردم مراحل این اثر صرفا به بازسازی و تجربهی صحنههای مهم و اکشن فیلم خلاصه میشوند. به علاوهی چند مرحلهی اضافه که تکمیل کنندهی داستان بخش آینده هستند. همانند آرکیدهای دهه ۸۰ و ۹۰ در اینجا هم شما حداکثر ۶ دقیقه برای اتمام ماموریتها زمان دارید. شاید این محدودیت زمانی برای یک هوادار میانسال یک حس نوستالژی به ارمغان بیاورد اما برای نسل جوان که به گشت و گذار در ماموریتها و یافتن ایستراگها عادت کرده موضوع فرق میکند. البته که این زمانبندی واقعا چالش سختی نیست و بعید میدانم کسی نتواند مراحل را در مدت زمان مشخص به پایان برساند.
خوب یا بد، نسل فعلی گیمرها به باختهای پرتکرار در بازیها عادت کرده است. مجازات تجربهی کل بازی آن هم از اول و اختصاص دادن ۳ یا ۴ فرصت تلاش مجدد به گیمر باعث میشود که بازیکن بیخیال تجربه کردن این بازی شود. این نکته که آرکیدها جدابیت خاص خود را دارند قابل درک است اما نه برای نسل فعلی که میتواند بازی را حتی در میان سختترین نبردها ذخیره کند، حتی اگر داستان بازی کوتاه باشد.
مبارزات بازی صرفا به تیراندازی و پرتاب نارنجک در ۴ جهت اصلی و فرعی خلاصه میشود. ما هم از یک عنوان ۲ بعدی بیشتر از اینها انتظار نداریم. شخصیتهای قابل بازی هرکدام سلاح مخصوص خود را دارد و در طول مراحل هم با همان سلاح به نابودی دشمنان میپردازد. البته در برخی مراحل شاهد آیتمهای مخفیای هستیم که موقتا تفنگ و مهمات شما را پیشرفتهتر میکند.
گفتیم بازی آرکید است و در نتیجه تمامی فعالیتهای شما دارای امتیازاتی هستند. اما همانطور که اشاره کردیم مدتها از دوران اوج آرکید گذشته و دیگر کسی اهمیتی نمیدهد که شما بالاترین امتیاز در ماراتن ترمیناتور را از آن خود کردهاید. به نظر من اگر سازنده محتوای اضافه و جایزهداری برای کسب اچیومنتها در نظر میگرفت تاثیر بسیار بیشتری بر رغبت بازیکن میگذاشت.
Terminator 2D: No Fate در بخش گرافیک موفق عمل میکند. طراحان بصری بازی به خوبی با ترکیب پالتهای رنگی سرد و بیروح آن حس عجیب و کمی ترسناک فیلم را برای ما تداعی میکنند. ترمیناتور در مورد نبرد گوشت و خون با فلز است و این دو عنصر به خوبی در طول بازی به تصویر کشیده میشوند. کاراکترهای بازی در مکانهایی مملو از فلز و تکنولوژی به مبارزه میپردازند و بدون توجه به سیل انبوه دشمنان به پیروزی میرسند. اتفاقی که جدا از تلاش اسکای نت برای تغیر گذشته و آینده در آخر تمام تایملاینهای ترمیناتور رخ میدهد.
بازی Terminator 2D: No Fate با وجود حجم کم و گرافیک رترویی که دارد در بحث بهینهسازی هیچ حرفی برای گفتن ندارد. هنگام تجربهی بازی من به کرات شاهد افت فریمهای زیادی بودم و نتوانستم آن طور که باید از این اثر زیبا لذت ببرم.
بازی Terminator 2D: No Fate یک تجربهی کوتاه از یکی از بهترین آثار سینمایی ساخته شده است که میتوانست بسیار بهتر از آنچه که هست ظاهر شود. بازی در بهترین حالت مناسب افرادی است که این اثر سینمایی را تماشا کردهاند و با داستان آن آشنا هستند. گیمپلی بازی آنقدر که انتظار میرود جذابیت ندارد و اگر بازی را کنار یک اثر خوب از دههی ۸۰ بگذاریم واقعا نمیتوانیم تفاوتشان را تشخیص بدهیم. نمیخواهم بگویم که Terminator 2D: No Fate اثر خوبی نیست، بلکه به عنوان بازیای که دارای یک منبع اقتباس بوده باید عملکرد بهتری داشته باشد و طرفداران بیشتری برای فرانچایز ترمیناتور دست و پا کند.
این بود از نقد و بررسی بازی Terminator 2D: No Fate در وبسایت دنیای بازی. نظر شما کاربران دنیای بازی در مورد این بازی چیست؟
یه معلم گیمر، دیگه چی از این بهتر!!!
برای اطلاع از جدیدترین اخبار، نقد و بررسیها و ویدیوهای اختصاصی، ما را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید. همراه شما هستیم.
