وحشت واقعی |‌ نقد و بررسی بازی Outlast: Bundle of Terror

در سال‌های اخیر شاهد عرضه بازی‌های زیادی در سبک ترسناک هستیم. در بیشتر این بازی‌ها ترازو بیشتر به سبک اکشن سنگینی می‌کند تا سبک ترسناک که مایه تاسف است. حال استودیوی کوچکی متشکل از اعضای سابق Ubisoft عنوانی در این سبک در ساخت که بسیاری از گیمرها را برای عرضه‌اش مشتاق کرد. عنوانی که قول حال و هوای مریض و مرده و روایت سادیسمی را به بازیکنان داد. حال این بازی عرضه شده، آیا ارزش این‌قدر صبر گیمرها را داشته است؟ در ادامه با نقد و بررسی بازی Outlast: Bundle of Terror همراه دنیای بازی باشید.

توجه: در تصاویر استفاده شده‌ی این مطلب، مواردی دارای محتوای خشن مشاهده می‌شود که برای افراد زیر ۱۸ سال توصیه نمی‌شود.

در «اوت لست» شما نقش یک روزنامه‌نگار به نام «مایلز اپشر» را دارید. روزی مایلز ایمیلی دریافت می‌کند که خبر از آزمایشات وحشتناکی روی انسان‌ها در دیوانه خانه «مانت مسیو» می‌دهد. وقتی مایلز به این تیمارستان رفته، به سرعت به او اطلاع داده می‌شود که باید سریعا از آنجا دور شده وگرنه جان خود را از دست خواهد داد. مایلز سعی می‌کند فرار کند اما فرار امکان‌پذیر نیست، پس شانس خود را به امید پیدا کردن یک راه خروج ادامه می‌دهد. شاید داستان اوت لست کلیشه‌ای به‌نظر برسد، اما روایت داستان بسیار خوب صورت گرفته و بسیار لذت‌بخش است. داستان به‌هیچ عنوان گیج‌کننده نیست ولی در عین حال دوست دارد تا چیزهای جدیدی را امتحان کند. دیالوگ تمام شخصیت‌ها به خوبی نوشته شده  و حس دیوانگی و سادیسمی بودن‌شان را تا حد زیادی به بازیکن می‌رساند. با این حال، بازی خیلی روی دیالوگ تمرکز ندارد و در چندین موارد داستان را بدون گفتن یک کلمه پیش می‌برد. محتوای دانلودی این بازی نیز داستان اصلی این بازی را افزایش می‌دهد و داستان آن کمی از داستان بازی اصلی عجیب‌تر و تمی سیاسی‌تر به خود گرفته است که باز هم جذابیت خود را حفظ کرده. لازم به ذکر است که در محتوای دانلودی شخصیت اصلی یک تکنیسین است که در کارهای این تیمارستان دخالت می‌کند و در نتیجه بهای آن را می‌پردازد. داستان کلی بازی توسط این محتوای قابل دانلود بسیار کامل‌تر شده و تجربه آن را لذت بخش‌تر کرده است. تنها ایراد وارد بر این بخش از بازی پرداخت کم به شخصیت اصلی یعنی مایلز است که می‌توانست بسیار بهتر باشد.

همان‌طور كه گفتيم، شما در نقش يک روزنامه نگار هستيد كه وسيله‌ای براي دفاع كردن از خود در طول بازي ندارد؛ لذا قبل از تجربه بازی ممكن است اين بازی را خسته‌کننده قلم‌داد كنيد.؛ اما بر خلاف تصور عمومی، نداشتن سلاح نه تنها نكته منفی نيست و بلكه به زيبايی هرچه بيشتر بازي كمک كرده است.
 تنها وسيله‌اي كه در اين بازی به شما كمک می‌كند، دوربين است كه البته در بعضی از مكان‌ها ضروری‌ست و اگر از آن استفاده نكنيد، نمی‌توانيد بازی را پيش ببريد. 
نكته حایز اهميت، اين است كه برای استفاده از دوربين، بايد از باتری استفاده كنيد. 
اين مهم دقيقا همان چيزی است كه به جذابيت هرچه بيشتر بازی كمک كرده است. 
اگر شركت سازنده استفاده كردن از باتری را ضروری نمی‌كرد، ممكن بود حس ماجراجويی بازی نيز كمتر و كمتر شود. 
اگر بيمارها را در طول بازی ديديد، نترسيد چون به خط آخر نرسيده‌ايد! اگر چه تنها راه بقا فرار كردن و پنهان شدن است، اما بايد حواس‌تان باشد كه دشمنان شما از هوش مصنوعی بالايی برخوردار هستند و حتی صدای راه رفتن شما را نيز تشخيص می‌دهند. 
خوشبختانه در تمام مكان‌ها سيستم مخفی شدن به‌صورت هوشمندانه تعبيه شده است. 
زير تخت و كمدهای ديواری و… از معدود جاهايی هستند كه می‌توانيد از دشمنان خود مخفی شويد. در كل، سيستم گيم‌پلی بازی اصلا تكراری نيست.

نکته مثبت دیگر اوت لست طراحی و گرافیک آن است. تمام محیط‌ها حس واقعی بودن را می‌دهند، حس آن‌که مانت مسیو روزی یک تیمارستان عادی بوده. دقت به جزییات محیط بسیار بالاست؛ در دور دست‌ها سایه بیماران دیده شده و حرکات آنها حس  می‌شود که تنهایی بازیکن را در یک محیط خطرناک افزون می‌کند. هم‌چنین دوربین مایلز، دوربینی قدیمی بوده و افکت‌های تصویری و فلش دوربین او حسی شبیه فیلم‌های کلاسیک را می‌دهد و این حس به خوبی به بازیکن القا می‌شود. به دلیل نورپردازی فوق‌العاده بازی و تکسچر و انیمیشن‌های روان دشمنان، اتمسفری سنگین و بسیار مریض در کل بازی، بازیکن را دنبال می‌کند. حسی پارانویا به بازیکن قالب شده و باعث شده هر لحظه پشت سر خود را چک کند. طول دید بازیکن نیز از قصد کوتاه‌تر شده که تنهایی بازیکن را در آن محیط مریض دوچندان می‌کند. با این‌که این نسخه از بازی روی کنسول نینتندو سوییچ تجربه شد، اما پورت خوب آن باعث شد تا  جلوه‌های بصری بازیمتوجه هیچ نقصانی نشود.

موسیقی و صداگذاری در یک بازی ترسناک می‌تواند حس ترس را چندین برابر کند یا آن را کاملا از بین ببرد. با این‌که اوت لست هیچ موسیقی متن به‌یاد ماندنی ندارد، صداگذاری معرکه آن، این کمبود را جبران می‌کند. بیشتر بازی با صدای تنفس مایلز و صدای درد کشیدن و ناله‌های مریض‌های تیمارستان گذرانده می‌شود. به همین منظور، بازیکن با کوچک‌ترین صدای نا به جا و صدای بلند در ترس فرو می‌رود. وقتی کسی دنبال شما می‌آید، یک قطعه موسیقی با تمپو بالا پخش می‌شود. صداگذاری هر یک از شخصیت‌ها با چهره و دیالوگ‌های آن‌ها بسیار سازگار است و بازیکن را از جو بازی بیرون نمی‌آورد. تنها ایراد این بخش، نبود موسیقی به یاد‌ماندنی است که با توجه به کیفیت صداگذاری این عنوان، قابل چشم‌پوشی‌ست.

اگر ژانر ترسناک یا وحشت را دوست داريد، حتما اين بازی را تجربه كنيد؛ به‌خصوص كه بازی اين فرصت را به شما می‌دهد در نقش يك روزنامه‌نگار باشيد و بايد در نظر بگيريد هيچ وسيله‌ای برای دفاع از خود نداريد. سازندگان بازی در طراحی محيط نيز كم‌لطفی نكرده‌اند و با محيطی پر از جزييات سروكار خواهيد داشت. در طول بازی نيز صدای تنفس مايلز و بيمارها حس ترس را هرچه بيشتر به شما القا می‌کند.

Resolution

Platform: Nintendo Switch – Score: 7.3 out of 10

Outlast: Bundle of Terror is a great Survival/ horror experience on Nintendo Switch. Due to it is well-ported on the Switch, all the great visuals, level designs are felt as they should be. Outlast presents a new approach in its genre which is also done amazingly, and Outlast: Bundle of Terror adds new and quality content to that which makes it even more amazing. If you are into Survival/ horror genre, do not miss this one.

(نقدی که مطالعه کردید، نسخه‌ی منتقدین بازی Outlast: Bundle of Terror بود که توسط ناشر آن یعنی Red Barrels برای دنیای بازی ارسال شده است.)