نقد بازی The Caligula Effect: Overdose

به طور حتم همه‌ی شما در طول زندگی خود، مدرسه را تجربه کرده‌اید و هرکدامتان خاطره‌های خوب و بد زیادی از آن دوران دارید. عده‌ای از افراد آرزو دارند که این دوران هر چه زودتر تمام شود و از مدرسه فرار می‌کنند و تعدادی دیگر زندگی جاویدان در آن را دوست دارند. با آخرین مقالات بازی و نقد بازی The Caligula Effect: Overdose همراه دنیای بازی باشید.

شرکت بازی‌سازی مستقل «آکوریا» Aquria در سال ۲۰۱۶ یک بازی با موضوعی مشابه با مطلب بالا را تولید و Atlus، FuRye و NIS انتشار آن را بر عهده گرفتند. این بازی «سندروم کالیگولا: اوردوز» (The Caligula Effect: Overdose) نام دارد. این اثر هم‌اکنون برای کنسول‌های ویتا، پلی‌استیشن ۴، نینتندو سوییچ و رایانه‌های شخصی در دسترس است. این نقد پس از ۲۰ ساعت انجام بازی نوشته شده است.

بزن بریم خانه

داستان بازی سندروم کالیگولا در رابطه با جهانی در واقعیت مجازی به نام «موبیوس» Mobius است. افرادی که به این جهان وارد می‌شوند مجبور خواهند بود تا یک چرخه از زندگی دبیرستانی را به صورت نامحدود تکرار کنند. هدف از خلق این جهان اهدای یک زندگی شاد ابدی به نوجوان‌ها و دور کردن آن‌ها  از نگرانی‌های بزرگ‌سالی است. داستان از جایی آغاز می‌شود که دختری به نام «مو» شما را به این دنیا وارد می‌کند. زمانی که از شخصیت اصلی خواسته می‌شود متن سخنرانی خود را در مراسم مدرسه قرائت کند، چهره‌های عجیبی را مشاهده کرده و پا به فرار می‌گذارد.

وی در ادامه به دانش‌آموزانی برخورد می‌کند که به گروه خود لقب «بزن بریم خانه» Go-Home-Club را داده‌اند. هدف این گروه پیدا کردن مو، شکست آن و بازگشت به دنیای واقعی است.

داستان بازی از پیچیدگی زیادی برخوردار نیست؛ اما می‌تواند شما را تا انتها به دنبال خود بکشاند. از طرفی روند پیشروی داستان بسیار کند انجام می‌گیرد و بعضی مواقع ممکن است آن را فراموش کنید.

به علاوه در سندروم کالیگولا امکان انجام مکالمات چند شاخه‌ای نیز برای شما در نظر گرفته شده‌اند؛ اما بسیاری از آن‌ها تأثیری در داستان ندارند و فقط ظاهری هستند. تا جایی که اگر گزینه‌ای را انتخاب کنید که مد نظر سازندگان نباشد، یکی از شخصیت‌های همراه وسط پریده و شما را به روند پیش‌فرض بازمی‌گرداند.

در مقابل می‌توان به شخصیت‌پردازی بسیار خوب دانش آموزان اشاره کرد، در مدرسه و محیط پیرامون آن، ده‌ها نفر با ویژگی‌های اخلاقی و سلیقه‌های مختلف (نه چهره) وجود دارند که قابل‌تحسین است.

احساسات سرچشمه قدرت افراد

سندروم کالیگولا یک بازی نقش‌آفرینی ژاپنی با دید سوم شخص و مبارزات نوبتی است. در ابتدای بازی تنها می‌توانید جنسیت و نام شخصیت خود را انتخاب کنید و ساخت شخصیت به همین دو مورد محدود می‌شود.

شما نقش یک دانش‌آموز دبیرستانی را بر عهده دارید که سعی دارد از جهانی خیالی دوران مدرسه‌ای که در آن گرفتار شده است، فرار کند. مأموریت‌های بازی برای رسیدن به این هدف در رفتن از نقطه‌ی الف به ب و برداشتن یک آیتم خاص یا صحبت و مبارزه با یک نفر خلاصه می‌شود و به همین دلیل پس از مدتی حوصله‌ی شما سر خواهد رفت. به خصوص که روند پیشروی داستان نیز به‌کندی صورت می‌گیرد.

در هنگام جابه‌جایی در مدرسه و محیط اطراف، تعدادی از دانش آموزان هستند که ذهن خود را دست داده و به دیجی هد معروف گشته‌اند. دیجی هدها، دشمنان شما محسوب می‌شوند و می‌توانید برای پیشروی در داستان و افزایش سطح خود با آن‌ها مبارزه کنید. تشخیص دیجی هدها در نقشه‌ی بالا به چند صورت امکان‌پذیر است، یا باید علامت آن‌ها را روی نقشه مشاهده کنید یا به نوع طراحی آن‌ها و عددی که کنار نامشان است دقت کنید تا متوجه شوید چه کسانی شست‌و‌شوی مغزی شده‌اند؛ اما برای این کار یک مشکل وجود دارد، نقشه‌ی بازی در حالت کوچک خود به هیچ دردی نمی‌خورد و برای مشاهده‌ی محل مأموریت یا دشمنان مجبور هستید نمونه کامل آن را یک سره به صورت نیمه شفاف در مقابل صفحه‌ی خود داشته باشید.

همان‌طور که گفته‌شد مبارزات بازی به صورت نوبتی انجام می‌گیرد؛ اما روند آن با نمونه‌هایی که تاکنون دیده‌اید کمی متفاوت است. پس از تماس با یک دیجی هد، یک محوطه مشخص به وجود می‌آید که امکان خروج از آن را ندارید. در این حالت هر تعداد دشمنی که در حصار وجود داشته باشند یا در مسیر عادی خود از آن عبور کنند به شما حمله خواهند کرد.

زمانی که شما می‌خواهید به دشمن حمله کنید، هر تکنیک شما یک بازه‌ی زمانی خاصی برای اجرا و تأثیرگذاری نیاز دارد که می‌توانید زمان آن را به جلو یا عقب ببرید. ترکیب زمانی درست ضربات هر ۴ شخصیت شما می‌تواند دشمن را زمین‌گیر کند. از طرفی با توجه به میزان سطح هر شخصیت خودی یا دشمن، درصد موفق بودن حمله نیز به شما گفته می‌شود. نکته‌ی جالب اینجاست که پس از انتخاب یک نوع از حمله، قبل از اجرا پیش‌نمایش آن به شما نشان داده می‌شود تا با اطلاع از نتیجه، پیش از اقدام آن را اصلاح کنید.

با وجود سیستم مبارزه‌ی عمیق، به نظر نمی‌رسد که نیاز داشته باشید در درجه‌های سختی پایین به خود زحمتی بدهید و به سادگی و بدون هیچ دقتی توان شکست دادن دشمنانی حتی تا ۲۰ سطح بالاتر از خود را نیز خواهید داشت. از طرفی هوش مصنوعی نیروهای خودی و دیجی هدها به شدت توی ذوق شما خواهند زد؛ زیرا در زمان گردش در محیط به دفعات از مقابل چشم دشمن یا حتی مماس با آن‌ها رد شده و مسیرهایی را که مثلاً مسدود کرده بودند دور زدم؛ اما هیچ واکنشی نشان ندادند. همین موضوع در زمان مبارزه نیز صدق می‌کند. افراد خودی نیز دست‌ کمی از دشمنان ندارند. برای مثال زمانی که در مبارزه روی یک دیجی هد تمرکز می‌کنید؛ اگر در میانه‌ی زدن زنجیره‌ی ضربات، دشمن از پا در بیاید، ادامه‌ی حرکات خود را در اکثر مواقع متوقف نکرده یا روی نفرات بعدی دشمن به اجرا نمی‌گذارند و هوا را هدف می‌گیرند.

سیستم آموزشی بازی هم به خوبی عمل نمی‌کند و مواقعی پیش می‌آید که شما زودتر از آن خود به یک مکانیزم پی می‌برید برای نمونه شیوه‌ی ارتقا شخصیت شما با بازی‌های مشابه فرق دارد. پس از ارتقا هر شخصیت تعدادی امتیاز مهارت یا «Skill Point» به شما داده می‌شود؛ اما این امتیاز منحصر به همان شخص نیست؛ بلکه باید با مدیریت درست آن همه‌ی افراد مورد نظر خود را ارتقا بدهید؛ بنابراین اگر روی یک شخص خاص تمرکز کنید در میانه‌ی بازی با فردی قدرتمند که یارانی ضعیف دارد مواجه خواهید بود.

علاوه بر موارد بالا باید به بی‌مصرف ماندن آیتم‌هایی که در طول بازی جمع می‌کنید هم اشاره کرد. این آیتم‌ها در سطوح سختی پایین تقریباً به هیچ کار شما نمی‌آیند.

همان‌طور که در بخش قبل نیز گفته شد در بازی ده‌ها دانش‌آموز با ویژگی‌های شخصیتی متفاوت وجود دارند. علاوه بر شخصیت‌های اصلی داستان، شما می‌توانید از طریق دوست شدن با دانش آموزان آن‌ها را در مبارزات همراه خود ببرید. این موضوع تنوع بازی و مبارزت را تا حد زیادی افزایش می‌دهد.

افزایش رابطه‌ی دوستی در بازی از طریق صحبت کردن یا حل مشکلات افراد انجام می‌گیرد. البته یک شبکه اجتماعی به نام «Wire» نیز در بازی وجود دارد که می‌توانید از طریق آن با دیگر افراد موجود در گروه خود یا مدرسه صحبت کنید. این کار علاوه بر نشان دادن لایه‌های مختلف هر شخصیت، به افزایش رابطه میان شما کمک می‌کند. هر چه دو شخصیت از درجه دوستی بالاتری برخوردار باشند؛ در مبارزاتی که کنار هم قرار دارند بهتر عمل می‌کنند.

جهانی توخالی

سندروم کالیگولا توسط موتور «آنریل انجین ۴» Unreal Engine 4 ساخته شده است؛ اما این مسئله به معنای خوب بودن گرافیک فنی و هنری آن نیست. با وجود این که بازی از محیط‌های مختلفی مانند مدرسه، فروشگاه و ایستگاه بهره می‌برد؛ اما طراحی محیط به شدت ساده، توخالی و در بعضی موارد بدون جزئیات انجام گرفته است و حتی می‌توان به وفور لبه‌های شکسته را در آن مشاهده کرد. از طرفی طراحی شخصیت‌ها نیز با شرایط مشابهی انجام گرفته و بدون حجم هستند. به این معنی که به دفعات در یک‌دیگر فرو خواهند رفت.

در مقابل، موسیقی و صداگذاری بازی وضع بهتری دارند، به خوبی انجام گرفته و از تنوع مناسبی برخوردار هستند. هر چند که به علت طولانی شدن بازی تعداد دفعاتی که برای شما تکرار می‌شوند بسیار زیاد است.

اسارت یا فرار از مدرسه؟

سندروم کالیگولا با وجود همه‌ی مشکلاتی که دارد اگر در درجات سختی بالاتر انجام شود به خوبی پتانسیل خود را در زمینه‌ی مبارزات نشان می‌دهد. از طرفی داستان بازی نیز به خوبی می‌تواند علاقه‌مندان به این سبک و دنیای انیمه را به دنبال خود بکشد؛ اما در درجات سختی پایین ممکن است به سرعت خسته‌کننده شود.

Resolution

Platform: PC – Score: 6.5 out of 10

  The Caligula Effect: Overdose has its problems in plot, Visual part and fightings. There are low details in game’s graphic. But if you are in higher level the combat is more enjoyable than low level

(نقدی که مطالعه کردید، بر اساس نسخه‌ی منتقدین بازی The Caligula Effect: Overdose بود که توسط ناشر آن یعنی Aquria برای دنیای بازی ارسال شده است.)