داستان با وسعت مناسب، راوی خوب یک عدد، مستطیل به میزان لازم|نقد بازی Thomas was alone

توقعات افراد از بازی های مختلف، متفاوت است. بعضی ها دنبال یک اکشن شلوغ می گردند تا با اندکی آدرنالین، به روزمرگی خود اندکی تنوع تزریق کنند. بعضی ها دنبال یک گرافیک زیبا می گردند تا به جای ساخته های دست بشر، ساخته های ذهن او را تماشا کنند. بعضی ها هم دنبال معما می گرند تا شاید بتوانند ذهن خود را از پوسیدگی در یکنواختی زندگی نجت دهند. در بازی Thomas was alone  اندکی از تمام عناصر بالا وجود دارد اما اگر هدف شما از بازی کردن فقط در موارد بالا خلاصه می شود بازی های به صرفه تری برای پر کردن وقت ارزشمند شما وجود دارد. اما اگر فکر می کنید اما اگر باور دارید که در بازی ها ممکن است مزایای دیگری نیز نهفته باشد در ادامه با ما همراه باشید.

در بخش گرافیک همانطور که در اسکرین شات بالا مشاهده می کنید بازی از سبک گرافیکی مینیمالیستی پیروی می کند. تقریبا کل گرافیک بازی در مستطیل های عمودی و افقی خلاصه می شود و به ندرت زاویه ای غیر از نود درجه در بازی پیدا می کنید.در کل گرافیک بازی کاملا بی نقص (و بی باگ) اجرا شده است  و کوچکترین حرفی باقی نمی گذارد.

می رسیم به مهمترین بخش بازی یعنی داستان. راستش را بخواهید من به هیچ عنوان دلم نمی آید کوچکترین کلمه ای از سیر و روند داستان بازی را لو بدهم، برای همین سعی می کنم فقط به توصیف حال و هوای بازی بسنده کنم. تنها چیزی که باعث موفقیت این بازی شده داستان فوق العاده آن است. البته وقتی می گویم داستان فوق العاده انتظار داستانی مانند سری بایوشاک، که پس از پایان تا چند روز در سیستم تعادل بدن شما اختلال ایجاد می کند، نداشته باشید. تمام هنر بازی نشاندن یک لبخند ملیح بر روی لبان شما درست پس از پایان بازی است. در بخش شخصیت پردازی هم این بازی یکی بهترین شخصیت پردازی ها با کارکتر های صامت را ارایه داده است که البته تمام موفقیت های این بازی مدیون راوی پر قدرت و با احساس آن است. بهترین و خلاصه ترین عبارتی که می تواند حس داستان بازی Thomas was alone را منتقل کند “یک حس شیرین” است. گرچه حرف در مورد داستان بازی بسیار است اما ترجیه میدهم از شما خوهش کنم که به من اعتماد کرده و هر چه سریع تر برای برای تهیه این بازی اقدام کنید.

گرچه تجربه این بازی برای گیمپلی همانقدر زشت است که رفتن به مهمانی برای شام، اما به هیچ عنوان دلیل نمی شود که با گیمپلی ضعیفی روبرو باشیم. گیمپلی این بازی اگر به تنهایی نگاه شود یک گیمپلی خوب است؛ اما زیبایی اصلی گیمپلی هماهنگی فوق العاده آن با داستان بازی است. داستان بازی کاری می کند که خیلی از حرکت هایی که در حالت عادی کسل کننده به نظر می رسند را با اشتیاق فوق العاده ای انجام دهید. از نظر سختی هم گیمپلی کاملا متعادل است.

بخش موسیقی و صدا گزاری کامل کننده لیست شاهکار های این بازی است. همانطور که قبلا اشاره کردم، بازی، بخش زیادی از موفقیت خود را مدیون صدای گرم راوی است. قرار دادن داستان به عنوان برزگترین نقطه قوت یک بازی، ریسک بسیار بزرگی است. حال تصور کنید چه توان عظیمی می طلبد که تمام این بار سنگین بر دوش تنها یک نفر باشد و این کار را به بهترین نحو به پایان برساند. موسیقی این بازی هم که توسط DAVID HOUSDEN اجرا شده است آخرین قطعه پازل شاهکار های این بازی است. از آنجایی که شخصا در خودم توانایی اداکردن حق موسیقی این بازی را نمی بینم، شما را به نقل قول هایی در مورد  نوازنده این بازی راهنمایی می کنم.

آخرین مزیت بازی هم در دسترس بودن آن تقریبا برای تمام پلتفرم های ممکن است. پس اگر یکی از پلتفرم های Microsoft Windows, OS X,PlayStation 3,PlayStation Vita, Linux,iOS, Android, Xbox One,PlayStation 4, Wii U را درسترس دارید (ممکن است نداشته باشید؟) برای تهیه این بازی درنگ نکنید.