ترسناک‌ترین بازی که هیچ‌وقت ساخته نشد

کمتر از یک سال پیش، کانال یوتوبی شروع کرد به انتشار مجموعه‌ای تحت عنوان Let’s Play (ویدئوهای ضبط شده از بازی‌های مختلف) از بازیِ ناتمامی به‌نام Petscop که به‌ظاهر در سال ۱۹۹۷ برای کنسول پلی‌استیشن ۱ طراحی شده بود. در اوایل اپیزود اول، شاهد بازی بامزه و ساده‌ای هستیم که بی‌شباهت به پوکِمان و دیگر گیم‌های جمع‌آوری پِت نیست: محیطی شاد و رنگارنگ با گرافیک ابتدایی پلی‌استیشن ۱ که قول تجربه‌ای دلنشین و بی‌آزار را می‌دهد؛ اما حقیقتی تاریک و واقعاً وحشتناک در دلِ Petscop خوابیده که خیلی‌ها به‌دنبال کشف آن هستند! در ادامه همراه دنیای بازی باشید.

اول از همه باید ذکر کنم که شرکت سازنده‌ی بازی (Garalina) وجود خارجی ندارد و براساس شواهد، این‌طور به‌نظر می‌رسد که خود بازی نیز تا پیش از این کانال یوتوبی هرگز دیده نشده. بسیاری پیشنهاد داده‌اند که خود «پائول» Petscop را ساخته (با وجود اینکه ساخت چنین عنوانی با مکانیک‌ها و سطح کیفی دوران پلی‌استیشن ۱ بسیار دشوار است) یا فقط یک بازیگر حرفه‌ای است که به یک انیمیشن از قبل ضبط شده واکنش نشان می‌دهد و اصلاً پای یک بازی در میان نیست.
اما چرا این‌قدر مردم درگیر Petscop شده‌اند و می‌خواهند ریشه‌اش را کشف کنند؟

پائول در هنگام بازی ادعا می‌کند که Petscop شامل یک نُت بوده (مانند خیلی از بازی‌های قدیمی که نُت و دفترچه‌ی راهنما داشتند) و در نُت آمده که با وارد کردن رمزی مشخص در یکی از اتاق‌های بازی، مرحله‌ای مخفی باز خواهد شد.
ناگهان موسیقی ساده‌ی بازی متوقف می‌شود و وقتی پائول از اتاق خارج می‌شود به محیطی کاملاً ناآشنا و عجیب برمی‌خورد: فضایی سبز اما تاریک که هیچ تشابهی به بقیه بازی ندارد!

در این فضای نامتجانس، دری مرموز قرار داده شده است که به زیرزمینی شوم و ترسناک باز می‌شود. زیرزمینی که پُر است از تصاویر دلخراش و لحظات دلهره‌آور (توصیف کردن‌شان فایده ندارد و فقط باید ویدئوها را تماشا کنید) و جزئیاتی دقیق و عجیب و غریب که کشف‌شان توجه و آنالیز زیادی نیاز دارد.

در دلِ تمام این اسرار کشف نشده، رازی خفته که باعث شد عنوان این مطلب را «ترسناک‌ترین بازی‌ای که هرگز ساخته نشد» را بگذارم.

هشدار: مطالب و تصاویر پیش رو ممکن است برای همه مناسب نباشد.

در دهه‌ی نود میلادی، دختری خردسال (کَندیس تیارا اِلمور/Candace Tiara Elmore) از خانواده‌اش جدا شد -سر مسائل حقوقی- و پرستاری (جین نیومیکر/Jeane Newmaker) با وضعیت زندگی متوسط او را به فرزندی گرفت. چند ماه پس از این واقعه، «نیومیکر» کَندیس را پیش روان‌پزشک می‌برد و اظهار می‌کند که دخترخوانده‌اش بیمار روانی است، دست به خرابکاری و حتی کشتن حیوانات می‌زند! این درحالی‌ست که تمام آشنایان کَندیس از او به‌عنوان دختری مهربان و سالم یاد می‌کنند.

پس از دو سال، نیومیکر و کَندیس به کالورادو سفر می‌کنند تا درمانی روان‌شناختی به‌نام Attachment Therapy را امتحان کنند. از آنجایی که Attachment Therapy -مانند خیلی از روش‌های درمانی زمان- پشتوانه‌ی علمی نداشت، باعث مرگ کَندیس بیچاره در سال ۲۰۰۰ شد.
Attachment Therpay چیست؟

متُدی که با استفاده از آن مراحل «تولد» بازسازی می‌شود، به امید اینکه فرد قربانی در تولد دوباره‌اش (Rebirthing) شخصیتی جدید پیدا کند. قربانی لابه‌لای تعدادی ملحفه و بالش قرار می‌گیرد و چند نفر از بیرون او را با تمام توان‌شان فشار می‌دهد تا مثلاً شرایط رحم و به دنیا آمدن کودک را خلق کنند. این روش جنون‌آمیز باعث شد تا کَندیس کوچولو در شرایطی زجرآور خفه شود و غوطه‌ور در مدفوع و استفراغ خود جانش را از دست بدهد.

برای عاملان این حادثه، شانزده سال حبس صادر کردند و سال ۲۰۱۷ -که Petscop بیرون آمد- برای حکم نهایی دادگاهی شدند؛ اما این‌ها چه ربطی به این بازی دارد؟

در Petscop شما به‌عنوان جین نیومیکر بازی می‌کنید! بله، نام شخصیت اصلی داستان (همین موجود سبز ژله‌ای) نیومیکر است و در طول بازی رفرنس‌های بی‌شماری به زندگی‌نامه‌ی کَندیس اِلمور داده می‌شود. خیلی از رفرنس‌ها و ایستراگ‌ها را می‌توانید از اینجا پیدا کنید.

تئوری‌ها و نظرهای بسیاری وجود دارد در مورد اینکه Petscop به چه قصدی ساخته شده و دقیقاً چه ارتباطی به پرونده‌ی کَندیس پیدا می‌کند؛ اما اکثراْ روی یک موضوع توافق دارند؛ اینکه Petscop یک Creepypastaی معمولی نیست که فقط برای ترساندن ساخته شده باشد، مسئله‌ای عمیق‌تر در دل آن نهفته که امیدوارم در آینده توسط پائول روشن شود.

برای تماشای ویدیوهای این بازی می‌توانید به منبع این مطلب و به این کانال یوتیوب مراجعه نمایید.