دنیای سینما: نقد و بررسی فیلم Mad Max: Fury Road

سال ۱۹۸۵ آخرین قسمت از سری فیلم‌های “مکس دیوانه” بانام “فراتر از طوفان” به اکران درآمد و علیرغم موفقیت‌هایی که این فیلم توانست کسب کند، جرج میلر، کارگردان این سری، هرگز نتوانست دنباله‌ای برای آن بسازد که یکی از مهم‌ترین دلایل آن را می‌توان در اوج و افول مل گیبسون، ستاره سری فیلم‌های مکس دیوانه، دانست. بااین‌حال سی سال گذشته است و به نظر می‌رسد در این مدت جرج میلر همه‌چیز را سنجیده است و دنباله مناسبی برای این سری ساخته است. حال با ما همراه باشید تا به نقد و بررسی فیلم Mad Max: Fury Road بپردازیم.

داستان فیلم زمانی را روایت می‌کند که زمین دیگر جای زندگی نیست، آب به مهم‌ترین عنصر برای ادامه زندگی تبدیل‌شده است هرچند در این زمان سوخت نیز جایگاه خاص خود را دارد. مکس (تام هاردی) توسط افرادی موسوم به “پسران جنگ” غارت می‌شود و زمانی که یکی از امپراتوران، فیوریوسا،(چارلیز ترون) دارایی‌های جو جاویدان (هیو کیز بایرن) یعنی پنج همسرش را از دژ خارج می‌کند تا آن‌ها را از دست او رهایی دهد، جو نیز به همراه یک ارتش کامل و همراهانش به دنبال فیوریوسا حرکت می‌کند. مکس نیز به‌عنوان کیسه خون برای یکی از پسران جنگ مورداستفاده قرار می‌گیرد. پس از درگیری‌هایی مکس تصمیم می‌گیرد تا به فیوریوسا برای فرار از دست جو کمک کند که البته دراین‌بین یکی از پسران جنگ بانام ناکس (نیکولاس هالت) نیز به خاطر علاقه‌ای به یکی از همسران جو پیدا می‌کند آن‌ها را همراهی می‌کند و … .

فیلم‌نامه “مکس دیوانه: جاده خشم” هم به‌نوعی نقطه قوت آن و هم به‌نوعی نقطه‌ضعف آن محسوب می‌شود. هرچند در بین فیلم‌های اکشن نباید انتظار یک داستان جذاب را داشت و این فیلم نیز به‌جز در یک بخش همین‌گونه است و حرفی برای گفتن ندارد و داستان کلی فیلم را می‌شود در چند سطر خلاصه کرد. اما نقطه قوت آن بازمی‌گردد به شخصیت‌های جذاب که در کنار آن‌ها بازیگرانی قابل‌قبول آن‌ها را باورپذیرتر کرده‌اند. هرچند داستان فیلم طوری روایت می‌شود که به نظر فیوریوسا شخصیت اصلی داستان است و این مسئله که مکس برخلاف انتظار شخصیت اصلی داستان است را تنها می‌توان از نام فیلم فهمید. هرچند این اتفاق خوبی است که رخ‌داده است و برخلاف اکثر فیلم‌های ژانر اکشن این فیلم از پرداخت مناسب شخصیت‌ها برخوردار است و شخصیت‌ها به حال خود رها نمی‌شوند تا بازیگران هر طور که می‌خواهند شخصیت را بنمایش بگذارند که این مسئله واقعاً تحسین‌برانگیز است، برای مثال شخصیت‌ها به‌طور ناگهانی تغییر رویه نمی‌دهند و راه دیگری را برای ادامه انتخاب نمی‌کنند یا شخصیت ناکس که دیگر همراه جو نیست بااین‌حال همچنان تفکرات مربوط به دروازه های والهالا را به‌همراه دارد، حتی در آخرین لحظه زندگی اش. همچنین در این فیلم ما تنها شاهد یک رابطه عاشقانه هستیم که نسبتاً به آن خوب پرداخت‌شده است اما تأثیرگذار نیست، هرچند از یک فیلم اکشن انتظار بیشتری نمی‌رود.

پس‌ازاین وقفه سی‌ساله ما حالا تام هاردی را در به‌عنوان مکس دیوانه می‌بینیم. مهم‌ترین دلیلی که او را می‌توان در این نقش باور کرد این فاصله زمانی بسیار زیاد است، برای مثال بن افلک که در آینده نقش بتمن را هرچقدر عالی که بازی کند سایه‌ی کریستین بیل را حس خواهد کرد و این مسئله را می‌توان به‌نوعی به دلیل فاصله کوتاه زمانی دانست بین دو سری بتمن وجود دارد. بعلاوه این مسئله بازی فوق‌العاده هاردی در سکانس‌های فیلم قابل‌باور است، او خانواده‌اش را ازدست‌داده است و غم، اندوه و زجری را که در طول این مدت تحمل کرده است را به‌خوبی می‌توان در چهره او مشاهده کرد. بازیگر بعدی که به چشم می‌خورد چارلز ترون در نقش فیوریوسا است که از موفق‌ترین فیلم‌های او می‌توان به “سرزمین شمالی” اشاره کرد که برای بازی در آن فیلم توانست نامزدی اسکار را به دست آورد. او به‌خوبی توانسته نقش یک شخصیت مؤنث زجرکشیده و مقاوم را بنمایش بگذارد که در کنار آن توانسته از پس صحنه‌های اکشن نیز به‌خوبی برآید. در کنار این دو بازیگر ما شاهد افرادی همچون هیو کیز بایرن و نیکولاس هالت هستیم که هرکدام به‌خوبی از پس نقششان برآمده‌اند که باعث می‌شوند ما درمجموع شاهد نقش‌آفرینی قابل قبولی از طرف بازیگران مخصوصاً تام هاردی باشیم.

اما بخشی این فیلم را از هر آنچه که در طول این مدت دیده‌اند متمایز می‌کند، بخش اکشن و البته تعقیب و گریزهای فیلم است. از این نظر شاید بتوان این فیلم را با “سریع و خشن ۷” مقایسه کرد هرچند من با این قیاس کاملاً مخالفم زیرا فیلم “جاده خشم” تنها یک فیلم برای سودآوری شرکت‌های سازنده‌اش نیست و می‌توان به‌نوعی آن را یک اثر سینمایی و البته هنری دانست. این فیلم حدوداً دوساعته شمارا سرتاپا هیجان می‌کند و جز در پانزده دقیقه شمارا به‌هیچ‌وجه رها نمی‌کند. تعقیب و گریزها، انفجارها و دیوانگی‌هایی که شما در فیلم شاهدش خواهید بود اساس این فیلم است. به نظر می‌رسد این وقفه سی‌ساله زمان بسیار مناسبی بوده تا میلر به‌خوبی بر روی سکانس‌های اکشن فیلم تمرکز کند و فیلمی خلق کند که سراسر هیجان است. همان‌طور که گفته شد اکشن این فیلم شامل بخش‌های مختلفی ازجمله تعقیب و گریز و البته مبارزات تن‌به‌تن می‌شود که تمامی آن‌ها نیز هنگام تعقیب و گریزها صورت می‌گیرد که هیجان بیشتری را به بیننده وارد می‌کند. در کنار بخش فوق‌العاده اکشن فیلم، بخش موسیقی فیلم بسیار عالی بوده است، هرچند در نقد یک فیلم صحبت پیرامون موسیقی آن عموم کار بیهوده‌ای است اما ریتم فوق‌العاده تند موسیقی متن دیوانگی فیلم را چند برابر کرده است و باید برای این موسیقی فوق‌العاده به Junkie Xl تبریک گفت که از دید من بخش اکشن فیلم و موسیقی آن مکمل یکدیگرند که بدون یکدیگر معنای خاصی ندارند.

درمجموع فیلم “مکس دیوانه: جاده خشم” یک فیلم اکشن با ضرباهنگی تند و دیوانه کننده است که داستان نسبتاً مناسبی برای یک فیلم اکشن دارد که در کنار نقش‌آفرینی قابل‌قبول بازیگرانش به فیلمی قابل‌تحسین تبدیل‌شده است که در طول دو ساعت زمان فیلم شمارا میخکوب صحنه‌های اکشن و تعقیب و گریزهای دیوانه‌وارش می‌کند. در یک جمله بگویم، اگر “سریع و خشن ۷” نتوانست شمارا راضی کند، “مکس دیوانه: جاده خشم” حتماً می‌تواند!