جنایتکاران واقعی یا شرخرهای بی‌نام‌ونشان؟

آیا نمایش جدیدترین نسخه‌ی سری بازی‌های «مافیا»، توقعات و انتظار پنج‌ساله‌ی ما را برآورده کرده است؟

بعد از سال‌ها شایعات فراوان، بازی مافیا ۳ هم معرفی شد و جنجال زیادی برپا کرد. هم از این سو که سازنده‌هایش عوض شده بودند و هم از سویی که اتمسفر آن دگرگون‌شده بود. فعلاً چیز زیادی از بازی نمی‌دانیم اما بیایید و ببینیم که آیا نمایش جدیدترین نسخه‌ی سری بازی‌های «مافیا»، توقعات و انتظار پنج‌ساله‌ی ما را برآورده کرده است؟

اول از همه از نمایش CG بازی شروع می‌کنیم که مطمئنم خیلی‌ها موقع دیدنش حس عجیب توام با خوشحالی داشتند. این خوش‌حالی از جایی شدت می‌گیرد که متوجه‌ی شخصیت نسخه‌ی دوم یعنی «ویتو اسکالتا» می‌شویم. درست است که ویتو انگشت کوچیکه‌ی «توماس آنجلو» هم نمی‌شود اما هر چه باشد، باید از اینکه بالاخره سرنوشت مبهم او و دوستش (جو) مشخص می‌شود خیلی خرسند باشیم. همین هم باعث می‌شود منتظر داستانی پرپیچ‌وخم و فلش‌بک‌هایی به گذشته باشیم. البته از آن‌جهت که نویسنده‌ی داستان دیگر «دنیل واورا» نیست، نمی‌توان قبول کنم که داستان بازی آش دهان‌سوزی شود ولی وقتی توضیحات این استودیوی سازنده و هدفش برای ساخت بازی‌ها را می‌بینم به داستان امیدوار می‌شویم:

«اعتقاد به اینکه «هر شخصیت داستان منحصربه‌فرد خودش را داراست»، سرلوحه‌ی کاریِ ماست. ما باور داریم که یک بازی، نباید همیشه یک تجربه‌ی ثابت را به بازیکن بدهد. در «هنگر ۱۳» (Hanger 13) ما می‌خواهیم بازی‌هایی بسازیم که به بازیکن اجازه می‌دهد همه‌ی بخش‌های داستان را خودش روایت کند و آن داستانی که خودش می‌خواهد را خلق کند.»

درست است، این همان ویتوست. با توجه به سفید شدن موهایش می‌توانیم بگوییم که بعد از شماره‌ی دوم، اتفاقات زیادی برایش رخ‌داده که پتانسیل داستانی را چندین تراز بالاتر می‌برد. امید می‌رود وجود داشتن ویتو در این نسخه، تنها به خاطر سودجویی نباشد و با دیالوگ‌ها و فلش‌بک‌های پخته‌ای متوجه‌ی سرگذشت او و دوستش شویم.[/caption]

متاسفانه دشمن‌های اصلی‌ بازی جزء مافیای ایتالیاست که با ماهیت این سری در تضاد است. البته فعلاً نمی‌شود قضاوتی کرد. زیرا احتمالاً با «دیکسی مافیا» (Dixie Mafia) روبه‌رو هستیم که نمی‌توان اسمش را سنت‌شکنی گذاشت. بلکه باید آن را جزء یک تنوع خوب هم قلمداد کرد. باید صادق باشیم که دو شماره‌ی قبلی شیره‌ی مافیای سیسیل را کشیده‌اند و اگر قرار بود سازنده‌ها دوباره از کلیشه‌ها استفاده کنند، دستشان برای گسترش داستان بسته بود. دلیل اینکه این مافیای جدیدی که با آن مواجهیم هر قشری از مافیا را شامل می‌شود (سیاه‌پوست و سیسیلی) همین است. چون دیکسی مافیا برخلاف مافیای ایتالیا از استعدادهای گوناگون هر گروه استفاده می‌کند. از این‌ها که بگذریم، می‌رسیم به ایده‌ی نخ‌نمای «انتقام». نمی‌شود الان قضاوت کرد اما بخواهیم یا نخواهیم کار سازنده‌ها سخت‌تر شده است.

بعد از امیدواری نسبت به داستان، نوبت به گیم‌پلی می‌رسد که جای حرف زیادی دارد. درست است که گیم‌پلی تغییرات زیادی به خود دیده اما تغییراتی که تا اینجا بازی را کمی شبیه سردمدار بازی‌های جهان‌ باز یعنی GTA کرده است. عیب اصلی بازی مربوط می‌شود به بخش ماشین‌سواری که به‌نظر هندلینگ خیلی متناسبی ندارد. شاید اگر بازی در زمان حال جریان داشت نمی‌توانستیم از آن خرده بگیریم ولی چنین هندلینگی برای یک بازی در دهه‌ی ۶۰ کمی عجیب است. نسخه‌ی اول یکی از نکته‌های جالبش، این بود که تخریب پذیری ماشین‌ها اسکریپت شده نبودند ولی با توجه به نمایش‌ گیم‌پلی، تخریب‌پذیری ماشین‌ها می‌توانست خیلی بهتر باشد؛ به‌طور مثال در قسمتی لینکلن با ماشینش محکم از بغل به یک ماشین می‌کوبد اما در کمال تعجب ماشین منفجر می‌شود و حتی بغلش هم یک خراش برنمی‌دارد! حتی ماشین لینکلن در کنار آن همه انفجار صحیح و سالم باقی می‌ماند. در جلوتر هم لینکلن از ماشین خارج می‌شود که انیمیشن جالبی ندارد.

محیط‌هایی پرزرق‌وبرق و شاد، باعث شده‌اند که بازی آن ابهت مافیایی را نداشته باشد. کفایت می‌کند اگر کمی گیم‌پلی را مشاهده کنید تا ببینید بیش‌تر شبیه بازی‌های مثل «پدرخوانده ۲» و حتی GTA است. البته شاید در تریلرهای بعدی بالاخره شاهد چند فرد کت‌وشلواری شیک‌پوش باشیم تا دوباره حس‌وحال نسخه‌های گذشته برایمان تداعی شود. یکی از چیزهای برجسته‌ی مافیا، همین صاحب سبک بودنش بود. مخصوصاً واقع‌گرایانه بودنش و چیزهایی که در بسیاری از جهان آزادها نمی‌دیدیم. به‌طوری‌که موقع بازی کردن مافیا تصور نمی‌کردیم در حال انجام یک GTA هستیم. اما در اطلاعات بازی آمده که تمرکزش روی بازی‌های جهان بازی مثل GTA  V است. بخواهیم یا نخواهیم هم GTA V بازی گردن‌کلفتی است و کار مافیا ۳ در جهت خلق یک بازی موفق دیگر مثل GTA V واقعا سخت است. با توجه به H.U.D بازی هم می‌شود نتیجه گرفت که خبری از بنزین زدن در بازی نیست. این‌ها همگی قابلیت‌هایی بودند که باعث متمایز شدن مافیا می‌شدند و حذف شدن آن‌ها در این نسخه خوشایند نیست.

در مافیا ۳، یک سری مرحله فرعی هم اضافه شده که مربوط می‌شود به پاکسازی گانگسترها از یک محل. این نکته را هم می‌توان منفی تلقی کرد و هم مثبت: منفی ازاین‌جهت که چنین مراحلی بارها در بقیه‌ی بازی‌های جهان باز اضافه شده و کار سازندگان مافیا ۳ برای اینکه اینگونه مراحل کلیشه‌ای نشود دشوار است. همین‌طور ممکن است مثبت هم باشد. چراکه در نسخه‌های قبلی Free Ride یکی از بخش‌های کسل‌کننده بود و با افزوده‌شدن چنین مراحل فرعی‌ای، می‌توانیم از گردش در شهر بیش‌ازپیش لذت ببریم.

بعد از ورشکست شدن شعبه‌ی چک 2K (سازنده‌های سابق دو شماره‌ی اول مافیا)، نگرانی‌هایی درباره‌ی نسخه‌ی بعدی به‌وجود آمد. هم به خاطر اینکه تقریباً بعد از شماره‌ی دوم فهمیدیم سازنده‌های سابق مافیا تبدیل به مهره‌های سوخته شده‌اند و هم به این خاطر که معمولاً عوض شدن سازنده‌ها به ضرر یک سری تمام می‌شوند. مافیا ۳ هم دقیقاً در چنین چیزی گرفتار شده است اما مدت زیادی تا انتشار باقی‌ مانده و باید چشم به‌راه نمایش‌های جدیدتر باشیم تا درباره‌ی سرنوشت مافیا ۳ که فعلاً در هاله‌ای از ابهام است نتیجه‌گیری کنیم.