و آن‌گاه بهشت در آتش سوخت | نقد و بررسی فیلم !Mother
توسط یاشار گروسیان در ۰۳ دی ۱۳۹۶

جالب است! متن با حمد فیلمساز آغاز میشود و با آن نیز تمام! از ارجاعات بیرون دنیای فیلم برای تفسیر نمادها و مضامین فیلم استفاده میشود و این وسط تنها چیزی که اصلا در متن و نقد وجود ندارد، بررسی و نقد دنیای خودِ فیلم است. به راستی فیلم اصلا دنیایی میسازد که بخواهد پرداخت و نقد شود؟ کدام دنیا؟ کدام بهشت؟ اصلا دوربین روی دست کارگردان غیر از گرفتن کلوزآپ و povهایی که تنها اشیا و وقایع را مینگرد، چه غلط دیگری انجام داده؟ تعمد در نوع اشیای انتخاب شده چه سودی دارد جز مرعوب نمودن دوستان نماد و نشانه یابِ تاویل گرا؟ دوربین روی دست چه میزانسنی به ما میدهد که خانه را به مانند دنیا و از نگاه مادر - یا هر زنِ دیگری که مادر هم نباشد فرقی نمیکند - نگاه کنیم؟ اصلا خانه ای میسازد که متعلق به این مادر باشد؟ کجای دوربین حسِ تعلق مادرگونه و فضا ساختن به ما میدهد؟ کو مثال هایی از فیلم که پاسخ این سوالها باشد، اصلا فیلم پاسخ است یا سوال؟ راستی! صحبت از سوال و جواب شد، جالب است، متن مدام از ما سوال میپرسد، گویی مایِ خواننده منتقدیم و منتقدِ عزیز - ؟ - مخاطب ماست! انگار خود نویسنده هم میداند فیلم در بیان حرفش - کدام حرف؟؟ - علیل و ناتوان است، پس دست دامان چیزهای بیرون از دنیای فیلم میشود. فیلم باید در درجه اول خودبسنده باشد، بتواند از خود دفاع کند وگرنه همه چیز و همه کس باید نقش قیم را برایش بازی کنند. فیلم خوب قیم نمیخواهد، فیلم بد اما چرا.

ویترین تمدنی | یادداشتی متفاوت به‌بهانه‌ی فیلم Wonder Woman
توسط یاشار گروسیان در ۳۰ آبان ۱۳۹۶

شما 4 عدد لاستیک دارید، یک نفر آنها را با قطعات و بدنه بنز تفسیر میکند و دیگری با قطعات و بدنه پراید؛ کدام تفسیرشان درست است؟ هیچکدام. وقتی تنها 4 عدد لاستیک داشته باشیم، اصلا ماشینی شکل نگرفته که بخواهیم تفسیر یا تعریفی از خوب یا بد بودن داشته باشیم. واندروومن اصلا شکل نگرفته و ساخته نشده است که بخواهد چیزی را - چی را؟؟! - از آن برداشت کنیم. پشت گزاره باطلِ احترام به عقاید و نظرات سنگر نگیریم؛ نابلد باشیم زود لو میرویم.

فنجانی به صرف قهوه‌ی تلخ | نقد و بررسی بازی Cuphead
توسط یاشار گروسیان در ۱۹ مهر ۱۳۹۶

مشکل اینجاست که مخاطبین از پشت پرده سایت خبر ندارند و فقط با مقاله و نویسنده رو به رو هستند. دستکاری نمره و محتوای مقالات کمترینش هست. من نظرم رو بالاتر گفتم و در شان یک نویسنده نیست که وارد این مباحث بشه ولی صرفا جهت اگاهی و مطلع کردن مخاطب گفتم که در جریان حقیقت موضوع باشند. این مقاله به دلیل دستکاری، از نظر اصالت نویسندگی "فاقد ارزش" هست. قطعا مخاطبین باشعور و باهوش متوجه حقیقت هستند.

فنجانی به صرف قهوه‌ی تلخ | نقد و بررسی بازی Cuphead
توسط یاشار گروسیان در ۱۸ مهر ۱۳۹۶

با عرض تاسف باید خدمت مخاطبین عرض کنم که نمره نهایی لحاظ شده در این مقاله به هیچ وجه مورد تایید نویسنده نیست و سایت دنیای بازی این نمره رو بدون هماهنگی با شخص نویسنده در لحظه انتشار تغییر داده. لذا ارزش این مطلب به لحاظ اصالت قلم، هیچ است و نویسنده هم در قبال هیچ بخش این مطلب به غیر محتوای متن مسئول نیست. صرفا جهت آگاهی مخاطبین سایت دنیای بازی.

نقضِ غرض | نقد و بررسی فیلم Wonder Woman
توسط یاشار گروسیان در ۱۳ مهر ۱۳۹۶

سلام خدمت شما عرض کنم که به نظر من نقدی خوب هست که همیشه از خودِ اثر - که در اینجا فیلم مورد بحثِ ماست - جلوتر باشه. هنگامی که یه فیلم رو میبینیم، لذت بردن یا نبردن ما کاملا ناخودآگاهانه است، یعنی به صورت هوشیار و آگاهانه «علت» این لذت بردن یا نبردن رو نمیدونیم، اما زمانی که نقد می‌کنیم و یا نقد میخونیم، این لذت یا عدم لذت از ناخودآگاه به خودآگاه تغییر می‌کنه. حالا منظور از جلمه‌ی «نقدی خوب هست که همیشه از خود اثر جلوتر باشه» این هست که اگر از فیلم لذت بردیم، با خوندن نقدش این لذت به خودآگاه تبدیل و چندبرابر بشه اما برای فیلمی که ازش لذت نبردیم، خواندن نقد باید این عدم لذت رو به لذت تبدیل کنه. پس وقتی از فیلمِ بدی مثل واندروومن لذت نمی‌بریم، از خواندنِ نقدش قطعا لذت می‌بریم و قطعا برای مخاطب هم فایده داره چرا که در مواجهه با فیلمهای دیگه، کمی حواسش جمع میشه.

نقضِ غرض | نقد و بررسی فیلم Wonder Woman
توسط یاشار گروسیان در ۱۳ مهر ۱۳۹۶

اصولا کسی که آبگوشت میزنه، اصلا سمت چلوکباب نمی‌ره. سلیقه‌ی ما هم در سینما آبگوشتی هست، چلوکبابی نیست.