35 نظر

بحث هفته: درد و دل!

توسط در1 ماه پیش
 

همه به شرط بقا زندگی می‌کنیم، مخصوصا این‌جا! برای بخشیدن رنگ، بو و روح به این شرط بقا و چشیدن اندکی از مزه‌ی بسیار اغواکننده‌ی زندگی، راه فراری داریم و آن راه فرار نیز رسانه و هنر است که انتخاب ما در این عرصه گسترده و رنگارنگ، هنر هشتم یعنی بازی‌های ویدیویی هستند. در ادامه با بحث این هفته‌مان همراه دنیای بازی شوید.

نمی‌خواهیم از وضعیت نابه‌سامانی که همگی خیلی خیلی خوب از جزییات و اندر حکایاتش مطلع هستیم، غرغر کنیم؛ بلکه فقط می‌خواهیم با مرور خاطرات شیرین و فراموش‌نشدنی، با تصور بقا برای ساخت آینده‌ی خاطره‌آمیز و شیرین و به‌طور خلاصه، با سبک کردن دل‌هایمان، درد و دل کنیم.

این‌جا، هر کس دوام بیاورد می‌ماند و آن‌قدر همه چیز بی‌رحم و سخت شده که فن‌های سری سولزبورن هم دیگر جرات نمی‌کنند از بون‌فایرهای خود حتی یک متر هم دور بشوند. اما ما، دوست‌داران هنر هشتم، بگذارید راحت‌تر بگوییم، گیمرها، خوب با ذات مبارزه و بقا و تلاش برای موفقیت و رسیدن به آخر کار آشنا هستیم؛ پس به این راحتی هم تسلیم نمی‌شویم و تا آخرین قطره‌های خون، بارهای جان‌مان و روح‌هایی که جمع‌ کرده‌ایم ایستادگی می‌کنیم. زیرا می‌دانیم و از تاریخ و هنری که عاشق‌اش هستیم، یاد گرفته‌ایم که پایان شب سیه، سپید است. درست است که کاری می‌کنند تا روز به روز دنیای‌مان بیشتر آب برود و دسترسی به چیزهایی که دوست‌شان داریم (از نشریات، بازی‌ها و اقلام رسانه‌ای و هنری گرفته تا آدم‌ها و ملاقات‌ آنها)، اما این ماییم که با زنده نگه داشتن عشق و خاطرات‌مان و مقاوت در برابر این گرمای جان‌گداز، پیروز میدان می‌شویم.

مطلب مشابه ◄  داستانِ نخست | یادداشتی بر انیمیشن سینمایی آخرین داستان

ما، دنیای بازی، خیلی وقت است که ایستاده‌ایم و با استقامت تمام به این راه ادامه می‌دهیم و هدف از این پست در قالب بحث هفته نیز یادآوری نکات مهمی بود که ذکر شد. از شما می‌خواهیم با ما و با دیگر دوستان که زیر این پست درد و دل می‌کنند، درد و دل کنید.

 
  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۰ در زمان ۲۲:۰۳:۳۵

    از کجا شروع کنم! اگه شروع کنم تمام میشه!؟
    با هنر هشتم و نشریات دنیای بازی و بازی رایانه بزرگ شدم (خیلی دوست دارم از ضمیر پیوسته جمع استفاده کنم برای افعال و بگم بزرگ شدیم... اما جمع نمی‌بندم) اگر یک ماه و هر دو هفته این نشریات به دستم نمی‌رسید همش حس می‌کردم یه چیزی کمه. خوندن این دو نشریه یکی از بزرگ‌ترین لذت‌های زندگیم بود. یه دوره لعنتی از راه رسید و نشریات ورشکست شدن، بازار کساد شد و گیمرها (همه مردم!) بی‌پول‌تر! الان یه دوره لعنتی‌تر دیگه از راه رسیده و دوباره خبرهای بد و ناراحت‌کننده تعطیل شدن یک سری از نشریات به گوشم رسیده... وضعیت بازار و گیمرها هم که مشخصه دیگه، سعی میکنم غر نزنم!
    توی این شرایط سخت، فقط باید مقاومت کرد و هر چی داریم و نداریم رو نگه داریم، چه خاطره‌هامون و چه هر چیزی که ازشون باقی مونده و چه عشقمون به بازی‌ها. یکی از چیزهایی که خیلی ازش متنفرم شعار دادنه (حرف زدن و عمل نکردن بهش و باور نداشتن بهش)، به‌شخص تمام تلاشمو توی هر پستی که فعالیت کردم و توی هر تیمی که بودم و هستم، همیشه سعی کردم روی حرفم بمونم و بهش عمل کنم. به‌نظرم خیلی باید تلاش کنم یا حرفی رو که میزنیم رو بهش باور داشته باشیم و عملیش کنیم، یا ساکت بمونیم. خیلی اساسی نیاز به تغییر داریم و من یکی با توجه به اصول اخلاقی شخصی خودم، همیشه سعی در اصلاح خودم کردم تا بلکه همونطور که گفتن و خیلیا هم توی اینستاگرام و غیره و غیره پست کردن و لایک گرفتن(!) «باید از خودمون شروع کنیم تا تغییرات رو توی بقیه هم ببینیم»... .
    به‌عنوان یکی از اعضای تیم دنیای بازی، به‌شخص تمام تلاشم رو میکنم دنیای بازی باقی بمونه، پیشرفت کنه و بهتر و بهتر بشه... شما هم هر نقش و مسوولیتی که دارین ازش غافل نشین و بیشترین تلاش‌تون رو بکنین. یکی از چیزهایی که قلبا باور دارم هم اینه که بهترینت رو انجام بدی، بهترین عایدت میشه.

    ۸۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۰ در زمان ۲۳:۵۴:۳۵

    درد دل... چقدر خوب شد گفتی، خیلی وقت بود منتظر همچین پستی بودم که بهتون بگم چقدر دلم پره ازتون...
    اونقدری که بالاخره مجاب شدم بعد از "نامه بازی" با دنیای بازی مکاتبه کنم.
    اونقدری که ۶ ماه پیش آرشیو مجله های دنیای بازی بزارم سر کوچه!
    دلم ازتون پره چون بعد از آخرین شماره دنیای بازی که براتون نوشتم بخاطر تعطیل شدن مجله اشک مارو درآوردید ما درک کردیم که مشکلات هست و دیگه هیچ راهی برای ادامه وجود نداره، درک کردیم که داریم تو ی جزیره خارج از دنیا زندگی می‌کنیم... ما همه چیزو درک کردیم شما هم قول دادید که همون نویسنده ها با نقد هاشون به سایت منتقل میشن... اما اونایی که سر قولاشون نبودن شما بودید،آخرین نوشته طه رسولی کجای سایته؟ بخش موزیک بازی، نامه بازی، کل کل بینه نویسنده ها.... مگه قول ندادید که سایت نبوده مجله رو جبران کنه پس چیشد؟؟؟؟
    از شما گله دارم چون من و امثال من ماهی ۲ بار ۲ ساعت از این دنیای کوفتی فاصله می‌گرفتیم و لذت می‌بردیم از دنیای خصوصیه کاغذی و مجازی خودمون، ولی به همون راحتی که آقای رسولی تو متن خداحافظیش گفت تموم شد...تموم شد
    دیگه نه خبری از نقدای جذاب هست نه نویسنده هایی که دنیای بازی باهاش شناخته شد...
    پیشنهاد میکنم برای دله چند صد نفر شایدم چند هزار نفری که با مجله خاطره دارن و هنوزم به سایت سر میزنن اعضای مجله دوره هم جمع کنید، ی کلیپ چندتا متن و خاطره بازی...
    از طرف من هم بهشون بگید که خیلی نامردید

    ۵۰

    • ★★
      ۱۳۹۷/۰۷/۲۱ در زمان ۲۰:۵۸:۵۵

      گل گفتی. تنها دلیل اینکه سایت دنیای بازی هنوز بوکمارکه توی مرورگرم و به سایت سر میزنم همون نشریه ای بود که از شماره اولی که قطع روزنامه ای شد دارمش. (عکس خدای جنگ روی جلد بود اگه درست یادم باشه) وگرنه نه پوشش خبری درستی داره سایت نه سرعت عمل مناسب.
      یادش به خیر. وقتی DBD اومد سیستم من اونقدر ضعیف بود که حتی تریلر hd بازیا رو اجرا نمیتونست بکنه. شب کیفیتش رو پایین میاوردم تا فرداش ببینم.
      الان که دیگه از دنیای بازی برای من فقط آرشیوش مونده و برای بقیه هم لوگوش روی این سایت.
      با این گرونی ها هم که دیگه فقط بازی روی pc ممکنه برام ولی سن این سیستم دیگه کفاف بازیای جدید رو نمیده. دور نیست روزی که مجبور شم با کل دنیای بازی خداحافظی کنم.

      ۴۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۱ در زمان ۲۰:۳۵:۳۷

    سلام، من از زمانی که نام کاربری زدم تو اینترنت، از همون اول به عشق دنیای بازی، پسوند اسممو اسم سایت گذاشتم تا همین الان
    نشریه، از همون اول، با اون عکسای گنده از بازیایی که سیستمم چند سال بود نمیکشید اصلا اون بازیا رو اجرا کنه، خودشو پرت کرد وسط مغزم
    بعد از اون، با وجود اینکه اون موقع اجازه خرج یه مقدار خیلی کم واسه بازی که هیچی، واسه مجله بازی هم نداشتم، اما تنها دلخوشیم ( تو زمانیکه حتی اینترنت دایال اپ بود و باز کردن هر صفحه ۱۰ دقیقه طول میکشید، چه برسه دیدن بررسی سایتای معروف عکس و ویدیوهای اچ دی بازی ها ) این بود که بپرم وسط نقدای چند صفحه ای و خودم رو غرق عکسا کنم و حال و هوای بازیا رو تخیل کنم و واقعا چه حالی میداد...

    میدونم که گردوندن سایت سخته، اما من میخوام یه پیشنهاد بدم
    نمیدونم اعضای سایت، همدیگرو میبینن یا نه، اما اگر نه، یه تعداد جلسات با هم بذارید یا به هر صورتی چندتا طرح با هم هماهنگ کنید تا :
    ۱-سایت چی (چه بخش ها و پست هایی) باید داشته باشه که از بقیه متمایزش کنه؟
    ۲-بقیه سایتای گیم، چه طور این همه مخاطب دارن و سرپا موندن؟
    ۳-(این سایت رو خیلی دوست دارم، گفته بودم، اما) سایت، از زمان تاسیسش تا حالا همیشه انگار یه چیزیش میلنگیده (تعداد کم پست ها، گاهی بودن و گاهی نبودن نوسنده های محبوب، از بین رفتن پست ها و بخش های پر طرفدار در قدیم، ... )، وعده خوب شدن بوده اما ...، یه چیزی از پایه خرابه و باید درست شه

    خیلی راحت میشه سایت پرچمش بیاد بالا، اما نیاز به تعهد داره، برای اعضای سایت و مخاطب ها

    :*: :*: :*: :19:

    ۵۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۱ در زمان ۲۳:۴۴:۵۷

    سلام
    متاسفانه وضعیت اقتصادی طوری شده که حتی نمیشه به کاور و پوستر بازی مورد علاقه خودم نگاه کنم.
    می ترسم از این که وقتی به یک عکس از یک بازی محبوب خودم نگاه می کنم بیشتر دلم بشکنه و اخر سر دیوانه بشم.
    مگر می توان برای یک بازی هم ۷۰۰ - ۸۰۰ پول داد ؟ چه خبره ؟
    بعضی اوقات فکر می کنم که نسل آینده از مخطابین بازی های ویدئویی چطور قرار هست با این صنعت و با بازی ها آشنا بشوند؟
    مطمئنم که مخاطبین این صنعت در کشور خوشگلمون ریزش خواهند کرد.

    ۱۰

  • ★★★★★
    ۱۳۹۷/۰۷/۲۱ در زمان ۲۳:۵۲:۰۰

    روزگار سختیه
    دنیای هم متحول شده با وجود پیام رسانها تقریبا سایت های خبری داخلی منهدم شدن
    کمبود مخاطب دارند و الان زندگی پس از مرگ تجربه میکنند .
    فشار زندگانی هم بشدت بالاست در این زمانه
    پارسال همین موقعه راحت ماهی دوتا بازی میشد پیش خرید کرد یا درجا خرید
    از خاطرات شیرینم اینه که خدای جنگ با دلار ۴۶۰۰ تومنی پیش خرید کردم قبل عید ۹۷ :lol:
    امسال هر شش ماه یک بار هم نمیشه یه بازی به روز خرید
    اینقدر بدبخت شدیم و فقط باید حسرت بخوریم
    تازه من مجردم اینقدر احساس بدبختی میکنم :26:
    دلم برای دوستان متاهلم میسوزه که چقدر در این روزگار زندگی براشون سخته

    ۳۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۰۱:۲۸:۰۵

    یادمه اولین باری که نشریه دنیای بازی رو دیدم به خودم گفتم پسر عجب چیزیه! ایول که دیگه من گیمر که جامعه بعنوان ...(جای خالی رو خودتونم می تونید پر کنید از بس که انگ زیاد زدن به این قشر) می شناسه می تونم تو آعوش صفحات کاغذی مجله تو دنیای گیم غرق بشم.از بازی هایی که اسماشونوفقط تو مجله خوندم و تا سالها اشتباه تلفظ میکردم گرفته تا تریلرایی که حکم آب رو آتیشو داشتن برای منی که دستم از بازی دور بود و می تونستم حداقل ببینم چه شکلیه! از اون زمان تقریبا یه دهه میگذره و هنوزم وقتی آرشیوم رو نگاه می کنم چیزی جز خاطرات خوب یادم نمیاد. خیلی از کسانی که با خوندن نوشته هاشون بزرگ شدم رو دیدم و افتخار یادگیری در محفلشون رو داشتم و خیلی ها هم از جمعمون رفتن مثل شروین استادزاده.
    سایت دنیای بازی هم تا جایی که در توان داره سعی می کنه محتوایی رو برای مخاطبی که دغدغه ش گیمه فراهم کنه, هر چند که می دونیم خیلی بیشتر میشه کار کرد و لیاقت مخاطبین ما هم خیلی بیشتر از این حرفاست.
    این مژده رو میدم که بزودی خبرای خوبی خواهید شنید و قراره کلی برنامه ی جدید تدارک ببینیم. امیدوارم دنیای بازی همین که بوده بمونه و فقط بهتر بشه.
    دم همتون گرم :D

    ۳۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۰۲:۰۳:۲۷

    الان که این متنو مینویسم، از پشت شیشه اتوبوس به جاده تاریک اتوبان خیره شدم. همیشه فکر میکردم روزی که مدرک فوق لیسانسم را میگیرم، برام به یاد ماندنی خواهد بود، اما حالا بیش از پیش سرشار از بی تفاوتی هستم. من از همون گیمرهای متاهلی هستم که دوستمون اشاره کرد. بیش از یک ساله که با دنیای بازی همکاری میکنم و در خدمت شما عزیزان هستم. متاسفانه اکثر ماها که برای شما مینویسیم هیچ پشتوانه اقتصادی نداریم و در آمد نویسندگی حتی کفاف خریدن یک بازی در هر دوماه هم نمیده، چه برسه گذران زندگی. جو دوستانه دنیای بازی و اخلاق حرفه ای دست اندرکارانش و ارتباط با شما دوستان گیمر شاید تنها دلیل نوشتن من و خیلی های دیگه باشه. متاسفانه درد دل های یکی مثل من نه قابل انتشاره و نه چیز ناره ای برای شنیدن. من هم مثل گابریل بلمونت خسته و خشمگینم از مبارزه در مسیری که جز اندوه حاصلی نداشته. از پنجره به جاده تاریک نگاه میکنم و از خودم میپرسم چقدر دیگه میتونم در این تاریکی ادامه بدم، پیش از اینکه من هم با سیاهی وجودش یکی بشم....

    ۴۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۰۲:۱۶:۵۴

    سلام.
    در کمال تعجب کل کامنتم ثبت نمیشه پس مجبورم قسمت بندی کنم.اول از همه میخواستم اینو بگم که من از سال ۹۰ یعنی وقتی ۲۳ ساله بودم ,مخاطب دنیای بازی شدم و ۷ ساله که این ارتباط همچنان ادامه داره. همین چند روز پیش بود که بعد از مدت ها اومدم تو سایت و اتفاقا یه کامنت هم گذاشتم, اون روز که سایت رو دیدم خیلی ناراحت شدم.

    ۱۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۰۲:۴۳:۳۱

    کلی پست جذاب ولی هیچکدومشون حتی یه کامنت هم نخورده بود یاد روزایی افتادم که یه پست تحلیلی یا هر پست دیگه ای بالای ۱۵۰ تا کامنت میخورد, بچه ها با هم بحث میکردن , حتی دعوا میکردن یا به هم تیکه مینداختن ولی با همه ی اختلاف سلیقه ها در کنار هم شاد بودیم چون هممون یه خانواده بودیم , خانواده دنیای بازی.

    ۱۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۰۲:۵۲:۱۶

    اتفاقات زیادی افتاد که به این روز افتادیم, بالا رفتن سن بچه ها و مشغله های زندگی(سربازی , کنکور , ازدواج و ...) باعث ریزش یک سری از بچه ها شد ولی اصلی ترین دلیلش تعطیلی نشریه بود و بعد از اون رفتن نویسنده ها و مدیر های سایت.

    ۱۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۰۲:۵۴:۴۵

    . ولی بازم خوش بودیم تا اینکه هی تغییرهای الکی و بی مورد رو سایت انجام شد , مثلا حذف گروه ها و ایجاد انجمن ها که این کار تیر خلاصی بود به سایت دنیای بازی و طرفدارانش. و دوستان هر چه گفتند که مثلا این اشتباه را انجام ندهید هیچ گوش شنوایی وجود نداشت. بعد از اون دیگه سایت هیچوقت مثل قبل نشد

    ۲۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۰۲:۵۵:۴۶

    سلام! خیلی فکر کردم که در قالب نویسنده دی‌بازی باهاتون دردِ دل کنم یا مخاطب سایت؛ هرچی! از زبونش جفتش می‌گم!

    ۱. در قواره یک مخاطب دلسوز چندین و چند ساله: باید بگم که خیلی ناراحتم از دیدن دست و پا زدن‌های ناشیانه‌ی دی‌بازی که فقط داره باعث میشه زودتر غرق بشه. هر از گاهی موفق میشه سرشو بیاره بالا و یه نفس بگیره ولی... . کاش آرامش خودشو بدست بیاره و کاش کمکش کنیم که زودتر اینکارو بکنه. میتونه چون توی این اوضاع نه تنها غرق نشده بلکه پیشرفت‌ هم کرده (پیوستنش به اوپن کریتیک)!
    ۲. درقالب یک نویسنده اخمو: دو سالی هست که همکاری دارم با دی‌بازی و شاهد همه بدبختیای سایت و مشکلاتش بودم. منتقد آنچنانی نبودم و بیشتر پیگیر بازی‌ساز شدن بودم که به کمک نیما وارد جمع دی‌بازی شدم. هیچ منفعت مالی (واقعا هیچی!) برام نداشته ولی تصمیم گرفتم که فقط برای دی‌بازی بنویسم و کمکش کنم. غریبه نیستید؛ بهار ۹۶، این سایت رسما توسط ۵ نفر یا حتی بهتره بگم ۴ نفر می‌چرخید و هیچ کدوممون نرفتیم با اینکه پیشنهادهای خوبی هم داشتیم. غلط بکنیم منت بذاریم چون اینکارو واسه دل خودمون کردیم. دنبال به به و چه چه و دمتون گرم هم نبودیم و نیستیم ولی کلی بد و بیراه شنیدیم که چرا سایت به این وضع افتاده و فلان؛ کاش درک کنید. کم کار هم خیلی نبودیم خدایی! سری مقالات «از رنجی که می‌بریم» که به بررسی بازیهای منتشر نشده می‌پرداخت با ایده همین‌جانب شروع به انتشار کرد و اما... چی بگم! برای دوستانی هم که خیلی پیگیر نویسنده‌های قدیمی سایت هستن عرض کنم که به عنوان مثال طه رسولی توی آواگیمز به بازی‌سازی و منتورینگ تیم‌های نوپا مشغوله؛ شنیدم هم تفننی می‌نویسه. خیلی‌های دیگه هم مثل طه رفتن توی همین‌دست شرکت‌ها و خیلیاشون هم انقدر زندگی جدی (نمیگم سخت ولی بخونید سخت) شده براشون که برای جایی مثل دنیای بازی با درآمد معمولی نمی‌نویسن و حق هم دارن. این نویسنده‌های الان هم یه روزی میرن بالاخره و شمایید و یه گروه جدید. زندگیه در جریانه خلاصه دیگه. حال رو دریابید!
    دمتون گرم!

    ۳۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۰۲:۵۶:۴۲

    , روز به روز مخاطب ها کمتر و کمتر شدند تا رسیدیم به امروز و انبوهی از پست ها و خبرها و بعضا تحلیل هایی که هیچ مخاطبی ندارند و آدم فقط دلش برای اون نویسنده ای میسوزه که اینهمه زحمت میکشه ولی هیچ مخاطبی نداره.( در کل یه قانون وجود داره و اون اینه که وقتی برای مخاطبانت و خواسته هاشون ارزش قائل نشی و متوجه نشی که مخاطبانت چی دوس دارن و چی دوس ندارن محکوم به طرد شدن هستی :11: )

    ۱۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۰۳:۰۰:۱۹

    من مطمئنم همین چند نفر از دوستانی هم که باقی موندن بخاطر عشقشون به ( دنیای بازی :15: ) هست که موندن , نه بخاطر اخبار یا مطالب یا تحلیل های دنیای بازی.
    با تشکر از همه ی شما دوستان.براتون آرزوی موفقیت میکنم :-) :15:
    ( اینم از شانس ما.بعد از یه سال اومدیم یه کامنت بذاریم اونم که اینجوری شد, پدرمون در اومد)

    ۲۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۰۴:۰۶:۴۴

    آقا همه کامنت هارو خوندم و دیدم چه اتفاق هایی تا الان افتاده، من از کاربرای خیلی قدیمی دنیای بازی نیستم و تقریباً ۲، ۳ سالیه آشنا شدم باهاش ولی همیشه تو بوکمارک مرورگرم بوده و هرروز مثل چندتا سایت دیگه بهش سر میزنم. خوندم که دوستمون گفته بعضی وقتا قبلاً یه پست سایت ۱۰۰ تا کامنت میخورده تعجب کردم! البته خیلی سایت ها دیدم اینطوری شدن ولی خواستم بگم سایتتون خوبه که من میام چون اگه بد بود تا الان دیگه از بوکمارکم حذفش کرده بودم و توی سایت انتخاب کردنام وسواس به خرج میدم :24: امیدوارم موفق باشید

    ۲۰

    • ★★
      ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۱۰:۴۳:۱۸

      چه پست جگر سوزی...
      توی ۱ ثانیه کل سالهای گذشته برام زنده شدن !
      چی بود دنیای بازی ! چه ابهتی ! چه کاربرایی !
      یادش بخیر yamato , Dante حتی Axel (اگه اشتباه نکنم اسمش رو !) !
      اخ اخ گفتم axel ، یادش بخیر چ دعوایی بود تو انجمن ها که یه طرفش من بودم و منتقد سرسخت evil4 و بقیه طرفدار...
      یادمه یه سال با بچه ها قرار گذاشتیم رفتیم نمایشگاه کتاب همو ببینیم ، :'( :'( :'( ممد دانته به من می گفت مکس دهن خسته :20: :13: :10:
      یادمه حتی مسابقات آواتار گذاشتم و ب نفر اول شارژ ۱۰۰۰ تومنی هدیه دادم...
      اخ چ حالی میداد اون روزا .
      زومجی و نوب فا و اینایی نبود برا رقابت...
      اما حالا.... چی شد سعید زعفرانی ترکوند سایت رو..
      بچه ها دلم براتون تنگه... برای اون مجله ۱۲۰۰ تومنی دلم تنگه ... برای نقدهای خوبتون دلم تنگه ... خیلی دلم تنگه...

      ۶ دفعه کامنت زدم نیومده !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

      ۳۰

  • ★★
    ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۱۳:۲۷:۱۸

    چه پست جگر سوزی...
    توی ۱ ثانیه کل سالهای گذشته برام زنده شدن !
    چی بود دنیای بازی ! چه ابهتی ! چه کاربرایی !
    یادش بخیر yamato , Dante حتی Axel (اگه اشتباه نکنم اسمش رو !) !
    اخ اخ گفتم axel ، یادش بخیر چ دعوایی بود تو انجمن ها که یه طرفش من بودم و منتقد سرسخت evil4 و بقیه طرفدار...
    یادمه یه سال با بچه ها قرار گذاشتیم رفتیم نمایشگاه کتاب همو ببینیم ، :'( :'( :'( ممد دانته به من می گفت مکس دهن خسته :20: :13: :10:
    یادمه حتی مسابقات آواتار گذاشتم و ب نفر اول شارژ ۱۰۰۰ تومنی هدیه دادم...
    اخ چ حالی میداد اون روزا .
    زومجی و نوب فا و اینایی نبود برا رقابت...
    اما حالا.... چی شد سعید زعفرانی ترکوند سایت رو..
    بچه ها دلم براتون تنگه... برای اون مجله ۱۲۰۰ تومنی دلم تنگه ... برای نقدهای خوبتون دلم تنگه ... خیلی دلم تنگه...

    ۴۰

  • ★★
    ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۱۵:۴۱:۱۰

    سلام به رفقا
    از اولین شماره با دنیای بازی بودم...
    هنوز هم مجله های گلاسۀ اون روزگار رو بالای کُمد در آرشیو خود دارم...
    دو هفته نامه ای که خط به خط و مطلب به مطلب میخوندمش و کلمه ای و عکسی و تیتری ازش از دستم در نمیرفت...
    هنوز هم وقتی به آرشیوم نگاه میکنم، با یک علاقۀ خاص دنیای بازی رو ورق میزنم...
    روزگار بسیار خوشی بود... دیبازی بهمراه دی بی دی که دیگه عالی بود...
    هر چند ایام جاری، دورانِ سختی رو میگذرونیم به همراه مامِ وطن، ولی اون روزگاران هم دوران سخت بود...
    فقط تحمل و صبر و ابرام ما بیشتر بود و واژۀ امید ، خوش معناتر بود و هنوز دستاویز رنگ ها و مترسک ها نشده بود...
    دوستان خوب و پرتلاشی چه در نشریه و چه در سایت بودند که حالا خبری ازشون ندارم...
    بحث های فنی و ارزنده ای شکل میگرفت در باب بازیها و مسائل پیرامونش...
    امیدوارم روزی نه چندان دور بازهم نشریه ای با نام دیبازی و برند خاطره انگیزش روی دکه ها بیاد و برق شوق رو در چشمان دوستداران زنده کنه...
    به امید موفقیت و سربلندی برای همۀ رفقای بازیباز و بازیساز
    به رسم همیشه و برای همیشه :pc: همیشه شاد و همیشه خوش باشید :pc:

    ۵۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۲ در زمان ۲۰:۲۷:۴۱

    دوم راهنمایی بودم و مدرسه تموم شده بود و داشتم پیاده برمیگشتم خونه
    سر راه همینطور که داشتم روزنامه ها رو نگاه میکردم یهو چشمم خورد به یه روزنامه که رو جلدش یه عکس بزرگ از مارکوس فینیکس بود
    با خودم گفتم باید ببینم درباره Gears of War 3 چی گفته
    پس روزنامه رو خریدم و با کلی ذوق و شوق رفتم خونه و همون روز همش رو خوندم
    اون روزنامه شماره ۱۱۴ دنیای بازی بود و کاری با من کرد که تا سه چهار سال بعد که نشریه تعطیل شد تمام شماره هاش رو خریدم ( همین الان که دارم مینویسم اون شماره رو از بین ارشیو پیدا کردم و الان کنارم رو میزه :'( :18: )
    از اون روز هفت هشت سال میگذره من هنوز امید دارم دنیای بازی دوباره اوج بگیره
    به شخص برام جالب بود که با وجود گذشت حدود ۴ سال از بسته شدن نشریه هنوز اکثر کاربرا چون با نشریه اشنا بودن به سایت هم سر میزنن این موضوع در عین حال بد هم هست و نشون میده سایت به تنهایی در جذب مخاطب چندان موفق نبوده
    میدونم که نویسنده ها دارن تلاششون رو میکنن و همین چند وقت پیش بود که بعد از مدت ها دوباره بخش ده برتر رو راه انداختن و نقد ویدیویی رو شروع کردن و ... و به همین خاطر نمیخوام زیاد از کسی ایراد بگیرم اما یه چیز که به نظرم داره علاوه بر نکاتی که دوستان گفتن به سایت لطمه میزنه اینه که سایت برنامه منظمی برای بخش های مختلف نداره
    مثلا بخش باکس افیس یه هفته هست و بعد چند ماه نیست و یا بخش های نقد فیلم که بعد یه مدت کلا حذف شد و حتی بخش highlight reel که بنظرم جذاب بود اما کلا حذف شد ( من که هنوز از یوتیوب دنبالش میکنم ) و یا ده برتر که یه مدت نبود و ...
    من که هنوز امیدوارم سایت به دوران خوبش برگرده و حتی شاید چاپ دوباره نشریه :18:
    همگی خسته نباشید :*:
    :15: :pc:

    ۳۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۳ در زمان ۰۱:۲۷:۲۵

    ما اسیر روزهای گذشته شدیم...اسیر روزهایی که دیبازی نه یه سایت بلکه کافه central perk بود!!!!!!.
    یکی از لذت بخش ترین کارای دنیا بودکه بیای اینجا٬ نیمه شب٬ چایی رو میز ٬در مورد بازی که تازه تموم کردی گپ بزنی... چه پست درد ودل باشه چه نباشه من زیاد درد و دل میکنم اینجا ممنون از لطف شما دوستان که بی جواب نمذارین ما رو...
    حالا که فرتزا و اسپایدر من هر دو با ریت خوب اومده چه جنگ های با مزه ای چه شور و حالی به پا بود حالا...شایدم من زیادی جوگیر بودم ولی...
    ولی چه خوب میشد بیخیال باشیم و خوش باشیم به گیمر بودنمون...چه خوب میشه زیاد سخت نگیریم مثل اون روزا
    مرسی که هستین
    :xbox:

    ۵۰

  • ★★
    ۱۳۹۷/۰۷/۲۳ در زمان ۲۰:۴۲:۲۳

    سلام
    باید بگم این پست منو برد به خاطرات گذشته , چه دوران خوشی بود مجله های دنیای بازی را با کلی عشق می خریدم و می خوندم (اول از همه هم می رفتم نقد های طه رسولی را می خواندم) و با کلی اشتیاق تو سایت می امدم ساعت ها می چرخیدم بعدشم که انجمن ها امد با کلی عشق و علاقه در انجمن حقوق بگیران مایکروسافت فعالیت می کردم :xbox: چقدر خوش می گذشت اون زمان ها :-)
    شخصا دو سال هست دیگر از دنیای گیم فاصله گرفتم و اشتیاق سابقو ندارم مگر بازی خیلی خاصی باشه که برم سمتش دلیلش را هم می توانم افزایش مسئولیت ها و گرفتاری های زندگی بزارم و البته نبود دی بازی هم تاثیر زیادی داشت چون باعث شد از جامعه گیمر ها فاصله بگیرم
    در کل نمی تونم تصور کنم که اوضاع عوض شود یا مثل سابق شود چون خیلی چیز ها عوض شده ولی هر از گاهی برای مرور خاطرات میرم و چند شماره از مجلات دی بازی را می خونم و ارزو م کنم که کاش دوباره ان دوران خوب زنده شود

    ۴۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۲۶ در زمان ۰۰:۱۵:۳۸

    مخاطب این متن، همه همراهان و مخاطب‌های دنیای بازی هستند؛ مخصوصا کسانی که زیر این پست درد و دل کردند. این متن از طرف من، به‌عنوان دبیر تحریریه سایت دنیای بازی، با این هدف نگاشته شده که از طرف تمامی اعضای تیم دنیای بازی بگویم که ما درد و دل‌های شما را می‌خوانیم و می‌شنویم. گفته‌های شما برای ما اهمیت دارد و سعی می‌کنیم به هر گفته‌ای به صلاح تیم، مخاطب و در نگاهی کلی‌تر دنیای بازی است، عمل کنیم. ممنون که همراهی‌تان را از ما دریغ نمی‌کنید.

    ۳۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۳۰ در زمان ۱۶:۲۵:۵۵

    وای خدا از کجا شروع کنم
    انقد دلم ‍پره ک دیگ واقعن نمیکشم
    منم مث همه ی دوستانی ک اینجا کامنت گذاشتن از مخاطبین قدیمی سایت و مجله هستم.همیشه با خودم میگفتم یه گیمر هستم و گیمر میمونم چون حس هایی رو تجربه کردم با این هنر ک تو هیچ چیزی واسم نبوده. راستش ب نظر من اینک چرا سایت ب این شکل افتاده نه مشکل از نویسنده های عزیزه نه از مخاطبین. مخاطبینی ک من الان دارم میبینم اکثرن چن تا آدم ثابتن ک تعدادشون از انگشتای دست بیشتر نیست. و این نه تقصیر دی بازیه نه ما. مشکل از این نسل مضخرفیه ک بعد از ما اومده. نسلی ک هیچ چیز از این حس ناب ما نمیفهمه و صبح تا شب وقتشو تو اینستا و تلگرام میگذرونه و چیزی از این هنر ناب نمیفهمه. نمیدونم میتونم منظورمو خوب برسونم یا نه اما ما هم بزرگ شدیم . بیشتر هم نسلامون الان ازدواج کردنو بخاطر شرایط خانوادگیشون واقعن نمیتونن به صورت حرفه ای دیگ گیم رو دنبال کنن و واقعن حق دارن. من خودم الان از پادگان اینا رو مینویسم .هرشب قیمت کارت گرافیک هارو تو دیجی کالا چک میکنمم و آرزو هامو واسه یه انیماتور شدن میبینم ک داره هرروز ازم فاصله میگیره. خدا این دوستان مسولو لعنت کنه. خدا لعنت کنه اون کسی رو ک به من گفت برو تجربی بخون کم کمش پرستار میشی . الان پرستارم. ک چی تهش میخام ماهی ۳ تومن در بیارم کجام بزارم . حداقل میرفتم دنبال چییزی ک دوس داشتم میرفتم شاید ب یه جایی میرسیدم. حسرت نمیخوردم.عاره بزرگ شدیم بزرگ ترین مشکل سایت همینه . ما بزرگ شدیم

    ۲۰

  • ۱۳۹۷/۰۷/۳۰ در زمان ۲۲:۲۴:۳۸

    چقدر خوشحال شدم که یکی از پست های دیبازی بالاخره رنگ کامنت به خودش دید :|
    توی آخرین شماره مجله آقای نامه بازی قول داد که توی سایت کمبود مجله رو پر کنن ولی نهایت قرالو و طه رسولی چندتا نقد نوشتند و تمام....سایت تبدیل شد به ویرانه.....کاربرا یکی یکی ناپدید شدن،پوشش خبری سایت افتضاح شد، نقد و بررسی هایی که نه لزوما نویسنده های مجله که کسایی مثل محمدحسین و رضا حاج محمدی مینوشتن دیگه نبودند، انجمن ها حذف شدند و....

    ۱۰

  • ۱۳۹۷/۰۸/۰۳ در زمان ۰۳:۰۹:۱۹

    سلام
    من حدود دوازده سیزد سال پیش موقعی که یه پسر بچه دوم راهنمایی بودم با این نشریه آشنا شدم...
    همه شماره ها رو میخربدم ولی الان هیچکدومو ندارم جز شماره آخر که هنوزم تو‌ کنج کمد اتاقم داره خاک میخوره ولی هنوز نخوندمش و نمیخوام بخونمش چون اینجوری واقعا باید باور‌کنم دی بازی تموم شده...
    همه گفتنیا تو کامنتای قبلی گفته شد و حرف دل منم هست ولی الان بحثم چیز دیگه ایه.
    سید طه رسولی برای من یه اسطوره بود، یجورایی مثل راجر ایبرت دنیای گیم. بعضی نقداشو ده ها بار میخوندم. نقداش بینظیر بود و بدون شک بزرگترین منتقد گیم ایران بود. دارم میگم بود چون نمیدونم آخرین باری که نقد نوشته کی بوده؟ نمیخوام قضاوتش کنم شاید بخاطر دلایل شخصی نقد رو‌ ول کرده و رفته پی زندگیش...
    شاید من در‌موردش خیلی تو ذهنم غلو میکردم چون همه که ایبرت نمیشن که تا لحظه آخر زندگیشون نقد بنویسن...
    بنظرم وقتشه که دیگه نویسنده های قدیمی رو فراموش‌ کنیم. طه رسولی ، متین ایزدی ، بابک نمازی و... بهتره همون کنج کمد اتاقم خاک بخورن. تنها کاری که الان از ما برمیاد حمایت از همین بچه هاییه که سایت رو سرپا نگه داشتن و خیلیم قشنگ دارن می‌نویسن.
    خسته نباشید و کارتونو با قدرت ادامه بدین. من هنوزم‌ دنبالتون میکنم⁦ :15:

    ۰۰

شما باید ورود برای ارسال نظر